بان نيستم. چون اين نامه ام به تو رسيد آنچه را در دست داري نگهداري كن تا كسي كه قرار است از تو بستاند، بسويت آيد والسّلام(134)».
نويسنده گويد: امام (ع) مضمون اين نامه را از آية 85 سورة اعراف بر گرفته است كه مي‌فرمايد: «قَدْ جَاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ.............» و همچنين از آية 85 و 86 سورة هود اقتباس نموده كه مي‌فرمايد: «وَيَا قَوْمِ أَوْفُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيزَانَ بِالْقِسْطِ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ* بَقِيَّةُ الله خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ وَمَا أَنَا عَلَيْكُمْ بِحَفِيظٍ».
30ـ و از علي (ع) رسيده كه به فرزند خود محمّد (135) رضي الله عنه نوشت: «.......... آراء مردمان را با يكديگر گردآور و از ميان آنها سخني را بر گزين كه نزديكتر به صواب و دورتر از شكّ و ترديد باشد.........(136)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخنان را از معناي آية 18 سورة زُمَر بر گرفته است كه مي‌فرمايد: «فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ».
31ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «اعمال بندگان در دنيا، پيش چشم آنان در آخرت است(137)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از معناي آية 35 سورة نازعات بر گرفته كه مي‌فرمايد: «يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسَانُ مَا سَعَى».
32ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «اي فرزند آدم ! چون ديدي كه خداي سبحان نعمتهايش را پيايي بر تو ارزاني مي‌دارد و تو به نافرماني مي‌گذراني، از او بر حذر باش(138)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از معناي آية 44 از سورة انعام اقتباس نموده است كه مي‌فرمايد: «فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ أَبْوَابَ كُلِّ شَيْءٍ حَتَّى إِذَا فَرِحُوا بِمَا أُوتُوا أَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً فَإِذَا هُمْ مُبْلِسُونَ».
33ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «هيچكس چيزي را در ضمير خود پنهان نكرد مگر آنكه در سخنانِ بي انديشه (و در چهره اش) آشكار شد(139)!».
نويسنده گويد: گويا امام (ع) اين سخن را از معناي آية 118 سورة آل عمران بر گرفته است كه مي‌فرمايد: «قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ» و نيز آية 30 سورة محمّد (ص) كه فرمود: «وَلَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَـحْنِ الْقَوْلِ» و همچنين آية 274 سورة بقره كه مي‌فرمايد: «تَعْرِفُهُمْ بِسِيمَاهُمْ».
34ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «برترين پارساريي، پنهان كردن پارسايي است(140)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از معناي آية 271 سورة بقرة بر گرفته‌است كه مي‌فرمايد: «إِن تُبْدُواْ الصَّدَقَاتِ فَنِعِمَّا هِيَ وَإِن تُخْفُوهَا وَتُؤْتُوهَا الْفُقَرَاء فَهُوَ خَيْرٌ لُّكُمْ».
35ـ و از علي (ع) رسيده كه فرموده: «هنگامي كه تو به زندگي پشت مي‌كني و مرگ به تو روي مي‌آورد، ملاقات چه زود رُخ مي‌دهد؟!(141)».
نويسنده گويد: گويا امام سخن را از معناي آية 8 سورة جمعه بر گرفته است كه مي‌فرمايد: «قُلْ إِنَّ المَوْتَ الَّذِي تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلاقِيكُمْ ..».
36ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «بخشيده باش ولي ولخرج مباش! و اندازه نگه دار ولي سخت گير مباش(142)».
نويسنده گويد: امام (ع) سخن را از معناي آية 67 سورة فرقان بر گرفته است كه مي‌فرمايد: « وَالَّذِينَ إِذَا أَنفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا».
37ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «هنگامي كه به تو درودي گفته شد، درودي بهتر از آن را در پاسخ بگو(143)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از آية 86 سورة نساء بر گرفته است كه مي‌فرمايد: «وَإِذَا حُيِّيْتُم بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّواْ بِأَحْسَنَ مِنْهَا أَوْ رُدُّوهَا ...».
38ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «فقيهِ كامل كسي است كه مردم را از رحمت خدا نا‌اميد نكند و از مهرباني او مأيوس نسازد و از مكر (عذاب) خدا ايمن ندارد(144)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از معناي آية 53 سورة زُمر بر گرفته كه مي‌فرمايد: «...لا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ الله» و نيز از معناي آية 87 سورة يوسف يعني: «...وَلَا تَيْئَسُوا مِنْ رَوْحِ الله» و همچنين از معناي آية 99 اعراف كه مي‌فرمايد: «...فَلَا يَأْمَنُ مَكْرَ الله إِلَّا الْقَوْمُ الخَاسِرُونَ».
39ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «هيچ كاري با وجود تقوي، اندك نيست و چگونه اندك باشد آنچه كه (از سوي خداوند) پذيرفته مي‌شود؟!(145)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از معناي آية 27 سورة مائده بر گرفته است كه مي‌فرمايد: «إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ الله مِنَ المُتَّقِينَ».
40ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «چه بسا كسي كه با احسان (خداوند به او) به تدريج به عذاب نزديك مي‌شود........... و خدا هيچكس را همچون شخصي كه بدو مهلت مي‌دهد، نيازموده‌است(146)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از معناي آية 44و 45 سورة قلم بر گرفته است كه مي‌فرمايد: «سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ* وَأُمْلِي لَهُمْ إِنَّ كَيْدِي مَتِينٌ».
41ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «شگفت دارم از كسي كه پيدايشِ بازپسين را انكار نمايد در حاليكه پيدايشِ نخستين را مي‌بيند(147)».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از معناي آية 20 سورة عنكبوت بر گرفتهاست كه مي‌فرمايد: «فَانظُرُوا كَيْفَ بَدَأَ الخَلْقَ ثُمَّ الله يُنشِئُ النَّشْأَةَ الآخِرَةَ».
42ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «خداوند براي هيچ بنده اي (از يكسو) درِ شكر گزاري را نمي‌گُشايد (و از سوي ديگر) درِ بركت را ببندد! و درِ دعا را باز نمي‌كند و درِ اجابت را مسدود كند! و درِ توبه را نمي‌گشايد و درِ آمرزش را بربندد(148)!».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از معناي سه آية قرآني بر گرفته است. نخست، آية 7 سورة ابراهيم كه مي‌فرمايد: «لَئِن شَكَرْتُمْ لأَزِيدَنَّكُمْ» و دوّم، آية 60 سورة غافر كه مي‌فرمايد: « ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ..» و سوّم، آية 17 سورة نساء كه مي‌فرمايد: «إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى الله لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوَءَ بِجَهَالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِن قَرِيبٍ........».
43ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «سخن گوييد تا شناخته شويد زيرا كه شخص، در زير زبانش پنهان است(149)!».
بقول شاعر پارسي: 
تا مَرد سخن نگفته باشد	عيب و هنرش نهفته باشد!
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از معناي آية 30 سورة محمّد (ص) بر گرفته است كه مي‌فرمايد: «وَلَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لحْنِ الْقَوْلِ».
44ـ و از علي (ع) رسيده كه فرمود: «از كساني مباش كه بدون عمل، اميد به آخرت دارند(150)!».
نويسنده گويد: امام (ع) اين سخن را از معناي آية 123 و 124 سورة نساء بر گرفته است كه مي‌فرمايد: «لَيْسَ بِأَمَانِيِّكُمْ وَلَا أَمَانِيِّ أَهْلِ الْكِتَابِ مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ وَلَا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ الله وَلِي