ه خود ائمه‭ی خود را در زمینه‭ی هدایت مردم با خداوند سهیم می‌گردانند، در حالیکه فقط خداوند متعال هدایت دهنده و بی‌شریک می‌باشد.(6)  خداوند متعال فرموده است: 
(مَن يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِي وَمَن يُضْلِلْ فَلَن تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُّرْشِدًا) (کهف/ 17)
خدا هر كه را راهنمائي كند، راهياب (واقعي) او است و هركه را گمراه نمايد، هرگز سرپرست و راهنمائي براي وي نخواهي يافت.
خطاب به پیامبرش(ص) می‌فرماید:
(إِنَّکَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَکِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَن يَشَاءُ) (قصص / 56).
(اي پيغمبر! ) تو نمي‌تواني كسي را كه بخواهي هدايت ارمغان داري (و او را به ايمان، يعني سر منزل مقصود و مطلوب انسان برساني) ولي اين تنها خدا است كه هر كه را بخواهد هدايت عطاء مي‌نمايد.
امّا هدایتی که بیانگر حق باشد و به جانب آن راهنمایی نماید وظیفه‭ی پیامبران و کسانی است که به شیوه‭ی نیک از آنها پیروی می‌نماید و در دوازده امام منحصر نمی‌شود همانگونه که خداوند متعال میفرماید:
(قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَاْ وَمَنِ اتَّبَعَنِي) (یوسف / 108).
بگو: این راه من است، با آگاهی، من و پیروانم به سوی خداوند متعال دعوت می‌کنیم.
این سخن که هدایت بندگان فقط بوسیله‭ی ائمه انجام می‌پذیرد، یک نوع گستاخی بر خداوند متعال می‌باشد.(7) 
ب- می‏گویند: دعا قبول نمی‌شود جز با ذکر نام ائمه
همچنین گفته‏اند: جز با توسل به نام أئمه کسی رستگار و برنده نمی‌شود، و هر کس این کار را انجام دهد، در واقع هلاک شده است. در روایت‌های آنها از ائمه آمده است: هر کس با ما به راز و نیاز کند هلاک شده وطلب هلاکت کرده است.(8) 
گستاخی و بی‌شرمی ‏شیعه در این زمینه به جایی رسیده که گفته‏اند: دعای پیامبران با توسل به أئمه و طلب شفاعت از آنها مستجاب شده است. درود و سلام خداوند بر همه‭ی آنها باد(9) . این ساخته و پرداخته‭ی شیعه‭ی رافضی است، امّا خداوند متعال می‭فرماید:(وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا)(اعراف / 180).
خدا داراي زيباترين نامها است. پس به هنگام ستايش يزدان و درخواست حاجات خويش از خداي سبحان او را بدان نامها فرياد داريد و بخوانيد.
خداوند متعال نفرموده: او را با نام‌های ائمه و مقامات و مقابر ائمه بخوانید. همانگونه جل شأنه فرموده است: ﭽ ﭝ ﭞ ﭟ ﭠ ﭡﭢ ﭼ (غافر/60) 
و پروردگار شما گفت: مرا بخوانید تا شما را استجابت کنم.
اگر اساس قبولی دعا ذکر نام ائمه می‌بود، به‭یقین می‌فرمود: با نام‌های ائمه مرا بخوانید تا دعای شما را بپذیرم. بلکه‭این امری که شیعه ادعا می‌کند و آن را سر هم می‭کنند، یکی از دلایل رد دعا و عدم پذیرش آن می‌باشد. زیرا شرط اجابت و قبول دعا وجود اخلاص در دعا برای الله تعالی است. خداوند متعال فرموده است: 
(فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ کَرِهَ الْکَافِرُونَ) (غافر / 14)
خدا را بخوانید (و) دین خود را برای او خالص کنید هر چند کافران ناخشنود باشند.
نیز می‭فرماید:(وَادْعُوهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ) (اعراف / 29)
در حالیکه دین را برای خداوند خالص کرده‌اید، او را بخوانید.
تمام ائمه هم جزو سایر انسانها هستند: 
(إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ عِبَادٌ أَمْثَالُکُمْ فَادْعُوهُمْ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لَکُمْ إِن کُنتُمْ صَادِقِينَ) (اعراف / 194).
تمام کسانی را كه بجز خدا فرياد مي‌داريد و مي‌پرستيد، بندگاني همچون خود شما هستند (و كاري از آنان ساخته نيست و نمي‌توانند فريادرس شما باشند). آنان را به فرياد خوانيد و (از ايشان استمداد جوئيد) اگر راست مي‌گوئيد (كه كاري از ايشان ساخته است) بايد كه به شما پاسخ دهند (و نياز شما را برآورده كنند).
(لَّن يَسْتَنکِفَ الْمَسِيحُ أَن يَکُونَ عَبْداً لِّلّهِ وَلاَ الْمَلآئِکَةُ الْمُقَرَّبُونَ) (نساء / 172).
هرگز مسيح ابائي از اين ندارد كه بنده‌اي (از بندگان متواضع) براي خدا باشد و فرشتگان مقرّب نيز (از بندگي او سر باز نمي‌زنند).
خداوند متعال می‭فرماید:
(إِن کُلُّ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِلَّا آتِي الرَّحْمَنِ عَبْدًا) (مریم / 93).
تمام كساني كه در آسمانها و زمين هستند، بنده خداوند مهربان (و فرمانبردار يزدان) مي‌باشند.
امّا این ادعا که می‌گوید: دعای پیامبران تنها با توسل به ائمه مستجاب شده است، ادعایی باطل و بی‌پایه است، چون انبیاء تنها خداوند متعال را با نامها و وحدانیّت ایشان خوانده‏اند، مثلاً حضرت ایوب(ص) به نامهای مبارک و نیکوی خداوند و اینکه او ارحم‌الراحمین است، متوسل شده است، آنجا که می‭فرماید: 
(وَمِنَ الشَّيَاطِينِ مَن يَغُوصُونَ لَهُ وَيَعْمَلُونَ عَمَلًا دُونَ ذَلِکَ وَکُنَّا لَهُمْ حَافِظِينَ(82) وَأَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَأَنتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ(83) فَاسْتَجَبْنَا لَهُ فَکَشَفْنَا مَا بِهِ مِن ضُرٍّ وَآتَيْنَاهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِندِنَا وَذِکْرَى لِلْعَابِدِينَ(84)) (انبیاء / 82-84)
و گروهي از شياطين را (نيز فرمانبردار سليمان كرده بوديم) كه براي او (در دريا جهت استخراج لؤلؤ و مرجان و جواهرات و مواد پرارزش ديگر) غواصي مي‌كردند و كارهائي جز اين (از قبيل ساختن كاخها و دژها) انجام مي‌دادند و ما آنان را (از تمرّد و سركشي در برابر فرمان سليمان و اذيّت و آزار رسانيدن به مردمان، دور) نگاه مي‌داشتيم. ايّوب را (ياد كن) بدان گاه كه (بيماري او را از پاي در آورده بود، و در اين وقت) پروردگار خود را به فرياد خواند (و عاجزانه گفت: پروردگارا! ) بيماري به من روي آورده است و تو مهربانترين مهرباناني (پس بدين بنده ضعيف رحم فرما). دعاي او را پذيرفتيم و بيماري وي را برطرف ساختيم و (به جاي) اولاد (و اموالي كه از دست داده بود) دو چندان بدو داديم، محض مرحمتمان (در حق ايّوب) و تذكاري (از صبر و شكيبائي) براي پرستندگان (يزدان سبحان، تا همچون ايّوب شكيبا و اميدوار به لطف و فضل خدا باشند).
امّا یونس(ع) به توحید و اقرار به وحدانیّت خدا(جل جلاله) متوسل گردیده است، همانگونه که خداوند متعال فرموده است: 
(وَذَا النُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَى فِي الظُّلُمَاتِ أَن لَّا إِلَهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَکَ إِنِّي کُنتُ مِنَ الظَّالِمِينَ(87) فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَنَجَّيْنَاهُ مِنَ الْغَمِّ وَکَذَلِکَ نُنجِي الْمُؤْمِنِينَ(88)) (انبیاء/87-88).
(ياد كن داستان يونس ملقب به) ذوالنون را در آن هنگام كه (بر قوم نافرمان خود خشم گرفت و ايشان را به عذاب خدا تهديد كرد و بدون دريافت پيام آسماني، از ميانشان) خشمناك بيرون رفت و گمان برد كه (با زنداني كردن و ديگر چيزها) بر او سخت و تنگ نمي‌گيريم. (سوار كشتي شد و كشتي به تلاطم افتاد و به قيد قرعه مسافران و كشتيبانان او را به دريا انداختند و نه