لام جهاد نمایند و اذیّت و آزار مشرکان و منافقان را تحمّل نمایند، از سرزمین‌ و اموال خود دست بکشند و محبّت خدا و پیامبر (ص) را بر همه‭اینها ترجیح دهند. خداوند متعال فرموده است :
(وَالَّذِينَ جَاؤُوا مِن بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلًّا لِّلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّکَ رَؤُوفٌ رَّحِيمٌ) (حشر / 10).
كساني كه پس از مهاجرين و انصار به دنيا مي‌آيند، مي‌گويند: پروردگارا! ما را و برادران ما را كه در ايمان آوردن بر ما پيشي گرفته‏اند بيامرز و كينه‌اي نسبت به مؤمنان در دلهايمان جاي مده، پروردگارا! تو داراي رأفت و رحمت فراواني هستي.
این آیه دلیل است بر واجب بودن محبت و مهرورزی نسبت به صحابه ؛ زیرا خداوند سهمی‏از مال (فیء)(یعنی غنیمت بدون جنگ) برای کسانی تعیین شده که بعد از صحابه آمدند مادامی‏که محبت آنها و دوستی و مهرورزی نسبت به آنها، و طلب آمُرزش آنها را برپادارند. اگر کسی به آنها ناسزا بگوید، یا حتّی یکی از آنها را مورد ناسزاگویی قرار دهد، یا در ارتباط با او معتقد به شرارتی باشد، در آن فیء سهمی‏نخواهد داشت. این مورد از امام مالک و غیر او روایت شده است. 
امام مالک فرمود: هر کس که‭ یکی از اصحاب محمّد(ص) را مورد دشمنی و کینه و بغض قرار دهد، یا در قلبش نسبت به آنها غلّ و غشّی داشته باشد، در (فیء) مسلمانان سهم و حق ندارد. سپس این آیه را تلاوت کرد :(وَالَّذِينَ جَاؤُوا مِن بَعْدِهِمْ )(حشر / 10).
هم متقدمین اهل سنّت و جماعت و هم متأخرین از این آیه چنین برداشت و فهم کرده‏اند که مراد از آیه‭ی سابق، دستور است به‭ آیندگان مسلمان به دعا و طلب آمُرزش برای اصحاب و پیشگامان سلف که اصحاب رسول خدا هستند.
امام مسلم با اسناد خود از هشام بن عروه از پدرش روایت کرده که گفت: عایشه به من گفت: ای خواهر زاده! به آنها دستور داده شده که برای اصحاب پیامبر(ص) طلب آمرزش نمایند، (امّا آنها بجای این کار) به آنها بد و ناسزا می‌گویند.(1) 
امام ابن بطه و غیره از حدیث ابی بدر روایت کرده‏اند که گفت: عبدالله بن زید از طلحه بن مصرف، از مصعب بن سعد بن ابی وقاص برای ما گفت: مردم در سه مقام و جایگاه دارند قرار دارند. دو دسته رفته‏اند و یک دسته باقی مانده است و بهترین مقام که شما می‌توانید داشته باشید این است که بر سر این منزلت که باقی مانده، باقی بمانید، سپس این آیه را تلاوت کرد:(لِلْفُقَرَاء الْمُهَاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِن دِيارِهِمْ وَأَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا ) (حشر / 8)
گفت: اینها مهاجران هستند و این منزلت سپری شده است، سپس این را تلاوت کرد:(وَالَّذِينَ تَبَوَّؤُوا الدَّارَ وَالْإِيمَانَ مِن قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِّمَّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنفُسِهِمْ وَلَوْ کَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ ) (حشر / 9)
سپس گفت: اینان انصار هستند، و این منزلت هم سپری شده است، سپس تلاوت کرد:(وَالَّذِينَ جَاؤُوا مِن بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلًّا لِّلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّکَ رَؤُوفٌ رَّحِيمٌ) (حشر / 10)
گفت: این دو منزلت سپری شده‏اند، واین منزلت باقی مانده است، یعنی این باقی مانده که برای اصحاب استغفار نمایید(2) . 
کسی که از کمترین علم و آگاهی برخوردار است، شکی در این ندارد که رافضه از این منزلت خارج هستند، زیرا آنها نسبت به صحابه نه محبّت و مهرورزی کرده و نه برای آنها استغفار می‭کنند، بلکه به آنها ناسزا گفته و در قلب‌های خود غل و غش و کینه‌ای را نسبت به آنها دارند، از همین روی، از این منزلت محروم شده‏اند. منزلتی و جایگاهی که لازم است هر مسلمانی از آن برخوردار باشد و تا زمانی که به دیدار پروردگارش می‌شتابد، از آن کناره‌گیری نکند.(3) 
ابن تیمیه رحمه الله می‭فرماید: «این آیات در برگیرنده تعریف، تمجید و ستایش از مهاجران و انصار و کسانی است که بعد از آنها آمده‏اند. آنها برای اصحاب پیامبر(ص) طلب آمُرزش می‌نمایند و از خداوند متعال می‌خواهند که نسبت به آنها کینه‌ و حسادتی را در قلب‌هایشان قرار ندهد. همچنین این را در بر می‌گیرد که‭ این اصناف، مستحق دریافت (فیء) می‌باشند. شکی در این نیست که آن رافضی‌ها از این اصناف سه گانه خارج می‌باشند. زیرا آنها برای سابقین و پیشگامان این امّت طلب آمرزش نکرده‏اند و در قلب‌هایشان نسبت به آنها خشم و کینه وجود دارد، بنابراین در این آیات، ستایش و تمجید خدا بعد از صحابه‭ی بزرگوار اهل سنّت را شامل می‏شود که پس از آنها می‌آیند و برای صحابه طلب مغفرت می‭کنند. طبق این آیه، رافضی‌ها از دایره‭این تمجید بیرون هستند و این مذهب رافضه را باطل می‌کند.(4) 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1) مسلم (4/2317).
2) منهاج‌السنة (1/153) المستدرک (2/484) و حاکم گفته است: این حدیثی صحیح الاسناد است و آن را روایت نکرده‏اند. و ذهبی با آن موافقت کرده است.
3) همان.
4) منهاج السنة (1/153)، عقیده اهل سنت (2/772).الف - خداوند متعال فرموده است: 
(إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِينًا) (احزاب / 57).
كساني كه خدا و پيغمبرش را (با كفر و الحاد و سخنان ناروا) آزار مي‌رسانند، خداوند آنان را در دنيا و آخرت نفرين مي‌كند (و از رحمت خود بي‌نصيب مي‌گرداند) و عذاب خواركننده‌اي براي ايشان تهيّه مي‌بيند.
این آیه، تهدید و وعده به طرد کردن، دورکردن از رحمت خدا وگرفتار شدن به عذاب خفت‌آور را برای کسی در بردارد که خداوند متعال و پیامبرش را با مخالفت اوامر و ارتکاب منهیات و پافشاری بر گناه و معصیّت می‌آزارد. اذیّت و آزار رسول خدا(ص) (1) شامل همه نوع آزار گفتاری، کرداری، فوش و دشنام، یا نسبت دادن نقص به او و به دین او، و یا بدگویی از هر کس که اذیّتش به‭ایشان برمی‏گردد(2)  از جمله‭ی اذیّت و آزارهای ناسزاگویی صحابه است، هر کس پیامبر(ص) را اذیّت و آزار رساند در واقع موجب اذیّت خداوند متعال می‌شود. (3) 
چه اذیتی برای صحابه از فحش دادن به آنها بدتراست؟ در این آیه‭اشاره‭ی قوی و روشنی - به‭این نکته شده که دشنام دادن به آنها حرام است. 
ب- و خداوند متعال می‭فرماید: 
(وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اکْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُّبِينًا) (احزاب / 58)
كساني كه مردان و زنان مؤمن را - بدون اين كه كاري كرده باشند و گناهي داشته باشند - آزار مي‌رسانند، مرتكب دروغ زشتي و گناه‭اشكاري شده‏اند.
این آیه به ما هشدار می‌ده