 حجاب کند، و هر دو گروه از حدیثی استدلال کرده اند که در آن آمده که« آنچه از نظر نسب حرام است از نظر رضاعت حرام به شمار می آید،»

 و کسانی که می گویند همسر پسر رضاعی همچون پسر نسبی محرم است، می گویند: پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  می فرماید: « يَحْرُمُ مِنْ الرَّضَاعِ مَا يَحْرُمُ مِنْ النَّسَبِ »[2]

(آنچه از نظر نسبی حرام است، از نظر رضاعی هم حرام به شمار می آید)

پس وقتی همسر پسر نسبی محرم است، همسر پسر رضاعی نیز محرم می باشد، چون پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  فرموده« آنچه از نظر رضاعی حرام است، از نظر نسبی نیز حرام می باشد.»

 شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله که می گوید همسر پسر رضاعی همچون همسر پسر نسبی محرم نیست و باید از پدر رضاعی شوهرش حجاب کند، از این حدیث استدلالمی نماید که پیامبررَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فرمود: «[ يَحْرُمُ مِنْ الرَّضَاعِ مَا يَحْرُمُ مِنْ النَّسَبِ] »

(آنچه از نظر نسبی حرام است از نظر رضاعی حرام به شمار می آید) 

وجه استدلال از حدیث: همسر پسر بر پدر پسر از روی مصاهرت و ازدواجی که صورت گرفته است، حرام می باشد، نه از جهت نسب، و بین همسر فرزند و پدر شوهرش رابطهء نسبی وجود ندارد. 

و همچنین از این فرموده ی الهی استدلال می نماید که می فرماید:[ وَحَلَائِلُ أَبْنَائِكُمُ الَّذِينَ مِنْ أَصْلَابِكُمْ] [نساء:23] [ همسران پسرانتان که از صلب شما هستند.]

 پس آیه مقید کرده که همسر پسر صلبی محرم پدر پسر است؛ اما جمهور گفته اند که این قید برای بیرون کردن پسر خوانده است.

می گوییم پسر خوانده، پسر حقیقی نیست که از آن احتراز شود و به طور مطلق در پسر بودن داخل نیست تا نیاز باشد شرط و قیدی آورده شود، بنابراین به نظر من قول صحیح، نظریهء شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمه الله است.

 الشیخ ابن عثیمین –لقاءات الباب المفتوح –(س1478)
--------------------------------------------------------------------------------
[1] انظر «الجامع للاختیارات الفقهیة لشیخ الاسلام ابن تیمیه »(2/589-592)،تألیف : د. أحمد موافی.
[2]  بخاری (2645) مسلم (1445) –(9)	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:1437.xml">فصل اول: احکام سوگندها </a><a class="folder" href="w:html:1447.xml">فصل دوم: احکام کفارهء یمین  </a><a class="folder" href="w:html:1452.xml">فصل سوم: احکام نذر</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1438.txt">زیاد سوگند خوردن به الله تعالی و شکستن آن</a><a class="text" href="w:text:1439.txt">حکم کسی که زیاد قسم می خورد</a><a class="text" href="w:text:1440.txt">زیاد سوگند خوردن به راست و دروغ </a><a class="text" href="w:text:1441.txt">حکم گفتن (والله ) به صورت مستمر ....و کفارهء یمین </a><a class="text" href="w:text:1442.txt">سوگند می خورم که فرزندانم باید چنین کنند؛ اما آنها آنچه که من می گویم انجام نمی دهند، حکم چیست؟</a><a class="text" href="w:text:1443.txt">حکم سوگند خوردن به قرآن </a><a class="text" href="w:text:1444.txt">حکم قسم خوردن به غیر نام الله تعالي</a><a class="text" href="w:text:1445.txt">سوگند خوردن به پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ </a><a class="text" href="w:text:1446.txt">حکم کسی که به طلاق سوگند بخوردکه فلان کار را انجام مي دهم؛ در حالي كه آن را انجام ندهد</a></body></html>[1]زیاد سوگند خوردن به الله تعالی و شکستن آن

س: فردی اکثر اوقات قسم می خورد وگاهی از روی غیر عمد هم سوگند می خورد و راست هم نمی گوید، آیا در هر دو حالت بر او کفاره لازم می شود؟

ج: باید قسم خوردن به الله تعالی را احترام گذاشت. مسلمان نباید به دروغ قسم بخورد و فقط وقتی قسم بخورد که نیاز باشد.

زیاد قسم خوردن دلیلی است بر اینکه فرد به قسم اهميت نمی دهد؛ خداوند متعالمی فرماید:[ وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَهِينٍ (10)] (قلم) (از فرومایه ای که زیاد قسم می خورد، پیروی نکن)

سوگندی که در صورت شکستن آن فرد، باید کفاره بدهد، آن است که شخصی بر کاری ممکن که در آینده انجام می دهد، سوگند می خورد و سپس سوگندش رامی شکند. 

خداوند متعال می فرماید: [ وَلَكِنْ يُؤَاخِذُكُمْ بِمَا عَقَّدْتُمُ الْأَيْمَانَ فَكَفَّارَتُهُ إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَاكِينَ] [مائده:89]

(ولی شما را در برابر سوگندهایی که از روی قصد خورده اید، مؤاخذه می کند؛ کفارهء این سوگندها عبارت است از خوراک دادن به ده نفر مستمند از غذاهای معمولی و متوسطی که با خانوادهء خود می دهید)

 الشیخ الفوزان – کتاب الدعوة(7)، (2/89)[2] حکم کسی که زیاد قسم می خورد.

س) حکم کسی که زیاد قسم می خورد و اکثراً اینگونه قسم می خورد: والله الذی لا الله الاهو (سوگند به خداوندی که هیچ معبود بر حقی جز او نیست) و دیگر جمله هایی از این قبیل – آیا از زیاد قسم خوردن نهی شده است.

 چنان که خداوند متعال می فرماید:[ وَلَا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِأَيْمَانِكُمْ] [بقره:224]

(و خدا را آماج سوگندهای خویشتن نکنید)

ج: تردیدی نیست که زیاد قسم خوردن به آن می انجامد که انسان جایگاه خداوند و نامها و صفاتش را قدر نداند، چون کسی که به خداوند سوگند می خورد، بزرگی خداوند را بیان می کند و اگر قسم دروغ بگوید؛ گویا نامهای خداوند را خورده گرفته و احترام نکرده استو این با کمال توحید منافات دارد.

 پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  می فرماید:[ مَنْ حَلَفَ بِاللَّهِ فَلْيَصْدُقْ وَمَنْ حُلِفَ لَهُ بِاللَّهِ فَلْيَرْضَ][1]

 (هرکسی به خداوند سوگند بخورد باید راست بگوید و برای هر کسی که به نام الله براي او سوگند خورده شد باید راضی شود)

پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  می فرماید: [وَ لا تَحلِفُوا بِاللهِ إِلا وَأَنتُم صَادِقُونَ][2] « به الله تعالی سوگند نخورید؛ مگر این که راستگو باشید»

به کسانی که زیاد سوگند می خورند هشدار داده شده است، پیامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  می فرماید:[ ثَلَاثَةٌ لَا يُكَلِّمُهُمْ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يَنْظُرُ إِلَيْهِمْ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ: الْمُسْبِلُ وَالْمَنَّانُ وَالْمُنَفِّقُ سِلْعَتَهُ بِالْحَلِفِ الْكَاذِبِ][3] 

(سه نفر هستند که خداوند در روز قیامت با آنها سخن نمی گوید و به آنها نگاه نمی کند و آنان را پاکیزه نمی گرداند و عذاب دردناکی دارند، کسی که لباسش را از شتالنگ پا پایین تر می اندازد، کسی که منت می گذارد و کسی که کالایش را با قسم دروغین خرج می کند)

و دیگر احادیثی در این مورد آمده اند که شماری از آن در کتاب توحید و شرح آن فتح المجید ذکر شده اند.

تردیدی نیست که آيـﮥ مذکور در سؤال بر احترام به نامهای خداوند دلالت می نمایند؛ یعنی خداوند را آماج سوگند های خود قرار ندهید و مواظب باشید که بدون تحقیق و یقین سوگند نخورید.

فتوا با امضای شیخ ابن جبرین 
--------------------------------------------------------------------------------
[1] جزء من الحدیث أخرجه: ابن ماجه (2101)،والبیهقی فی «الکبری »(20512)،وقال البوصیری فی «مصباح الزجاجة» (2/133) «هذا إسناد صحیح رجاله ثقات »
[2] .أبوداود(3248)،والنس