توانست با قلبش آن را انكار كند و اين از همه، ايمانش ضعيف تر است[5]» 

اگر او نپذيرفت همنشيني با او را ترك كن؛ چون ترك او انكار و اعتراض كامل به اوست . 

 شيخ ابن باز – فتاوي هيئة‌ كبار العلماء 2/946
--------------------------------------------------------------------------------
[1] مسلم 2589
[2] احمد 3/224 و ابو داود 4878 و طبراني در الاوسط 8 و بيهقي در شعب الايمان 6716 روايت كرده است و آلباني در صحيح سنن ابو داود 4082 آن را صحيح دانسته است .
[3] الآداب الشرعية 1/31  مانند آن
[4] احمد 1/190 و ابو داود 4876 و ابن ابي شيبه 22005 مسند البزار 3743،1264 طبراني در «الكبير» 357 و «الأوسط» 7151،6131 بيهقي در «الكبري» 20916 قال الهيثمي في «المجمع»8/150 :«رواه أحمد و البزار، و رجال أحمد رجال الصحيح غير نوفل بن مساحق، و هو ثقة» وانظر:«فيض القدير» 2/532،531 (2472)
[5] مسلم 49 [121] حكم غيبت و آثار سوء آن 

س: بعضي از مردم –كه خداوند آن ها را هدايت كند – غيبت را امر زشت و منكر و يا حرامي نمي دانند، و بعضي مي گويند: اگر فرد آنچه را كه شما مي گويي داشته باشد، گفتنش حرام نيست، اين افراد احاديث پيامبر صلي الله عليه و سلم را به فراموشي مي سپارند، لطفاً توضيح دهيد. 

ج :غيبت حرام و از گناهان كبيره است؛ خواه عيب در شخص موجود باشد خواه آن عيب را نداشته باشد، ‌چون از پيامبر صلي الله عليه و سلم روايت است كه وقتي از ايشان در مورد غيبت سؤال شد فرمود:[ ذِكْرُكَ أَخَاكَ بِمَا يَكْرَهُ "، قِيلَ: أَفَرَأَيْتَ إِنْ كَانَ فِي أَخِي مَا أَقُولُ؟ قَالَ: " إِنْ كَانَ فِيهِ مَا تَقُولُ: فَقَدْ اغْتَبْتَهُ، وَإِنْ لَمْ يَكُنْ فِيهِ مَا تَقُولُ: فَقَدْ بَهَتَّهُ][1] «غيبت يعني اين كه از برادرت به گونه اي ياد كني كه نمي پسندد. گفته شد: اگر برادرم عيبي را كه من مي گويم داشته باشد؟ فرمود: اگر آنچه مي گويي در او باشد غيبت او را كرده اي ، و اگر نباشد به او تهمت زده اي،»

از رسول الله صلي الله عليه و سلم روايت استكه در شب معراج اقوامي را ديد كه ناخن هايي از مس دارند و با آن چهره و سينه هايشان را مي خراشند آنگاه از رسول الله صلي الله عليه و سلم در مورد آن ها پرسيد و در پاسخ به ايشان گفته شد:[ هؤُلاءِ الَّذِينَ يَأكُلُونَ لُحُومَ النَّاسِ وَيَقَعُونَ في أعْرَاضِهِمْ] «اينان كساني هستند كه گوشت هاي مردم را مي خورند و به آبرويشان متعرض مي شوند.» 

خداوند متعال مي فرمايد: « يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُوا وَلَا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ (12) حجرات . »

 [اي مؤمنان از بسياري گمان ها پرهيز كنيد[چرا كه] بعضي از گمان ها گناه هستند و[در امور يكديگر] جاسوسي نكنيد و غيبت يكديگر را نكنيد آيا فردي از شما دوست دارد كه گوشت برادر مرده اش را بخورد كه قطعاً آن را نمي پسنديد، و از الله بترسيد، بيگمان خداوند توبه پذير و مهربان است] 

پس بر هر مرد و زن مسلماني واجب است كه از غيبت پرهيز كنند و يكديگر را به ترك آن توصيه نمايند تا اين گونه از خداوند و پيامبرش فرمان برده باشند و پرده ي برادران مسلمانشان را بپوشانند و عيوب آن ها را آشكار نكنند؛‌ چون غيبت از عوامل تنفر و كدورت و دشمني و تفرقه در جامعه مي باشد. خداوند به مسلمين توفيق خير و خوبي بدهد. 

شيخ ابن باز – مجله الدعوة – ش 1170 
--------------------------------------------------------------------------------
[1] تخريج حديث در  فتواي سابق گذشت.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:17.xml">10 مسئله اول</a><a class="folder" href="w:html:28.xml">10 مسئله دوم</a><a class="folder" href="w:html:39.xml">10 مسئله سوم</a><a class="folder" href="w:html:50.xml">10 مسئله چهارم</a><a class="folder" href="w:html:61.xml">10 مسئله پنجم</a><a class="folder" href="w:html:72.xml">مسايل آخر</a></body></html>[129] معناي سياست شرعي

س: معناي سياست شرعي چيست؟

ج: سياست شرعي:  منظور ‌از سياست شرعي‌آن سياستي است كه بر اساس مباني قرآن و سنت استوار باشد و با رعايت عدالت از جانب حاكم و اطاعت و تسليم بودن (در برابر احكام الهي) از جانب رعيت قابل اجرا است.

 الله تعالي مي‌فرمايد:‌» إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الأمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا وَإِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ» 

(الله به شما دستور مي دهد كه امانت‌ها را به صاحبانش بدهيد! و هنگامي كه ميان مردم حكومت ‌مي‌‌كنيد، به عدالت داوري كنيد...)

تا آن‌جا كه مي‌فرمايد: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الأمْرِ مِنْكُمْ »

 (اي كساني كه ايمان آورده‌ايد! از الله و پيامبر صلی الله علیه وسلم اطاعت كنيد و از اولي الامرتان [كساني كه بر اساس قرآن و سنت حكومت مي‌كنند]  اطاعت كنيد). «نساء/58-59»

و بالله التوفيق، وصلي علي نبينا محمد وآله وصحبه وسلم

 انجمن دايم پژوهشهاي علمي و افتا (23/ 401)[122] گذاشتن لقبهاي زشت بر يكديگر 

س: گذاشتن لقبهاي زشت بر يكديگر حتي اگر به شوخي باشد چه حكمي دارد؟ 

ج: خداوند متعال مي فرمايد:‌ « وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَاب » [ بخشي از آيه 11 حجرات] [و بر يكديگر لقبهاي زشت نگذاريد] 

يعني القاب زشتي كه فرد را ناراحت مي كند. اما آنچه به صورت شوخي گفته مي شود حرام نيست؛ اما افراد با مروت شايسته نيست كه بر يكديگر القاب زشت بگذارند حتي اگر به شوخي باشد؛ چون گاهي اين شوخي در آينده منجر به دشمني و درگيري مي شود. ممكن است فرد ديگري آن را بشنود و به صورت جدّي آن فرد را با اين لقب صدا كند، بنابراين بهتر است افراد با شخصيت و با مروت از گذاشتن القاب بد بر یکديگر پرهيز كنند؛ حتي اگر به شوخي باشد. 

فتوا با امضاي شيخ ابن عثيمين [123] گفتن سخنان نيكو و پسنديده كه باعث شادي و انبساط خاطر شود

 با شيرين سخني و لطيفه گويي

س: حكم لطيفه گويي در دين اسلامي ما چيست؟ آيا از زمره سخن بيهوده است؟ گفتني است كه در آن دين به مسخره گرفته نمي شود. 

ج: لطيفه و نكته گفتن، شيرين سخني، مزاح و شوخي اگر حقيقت و راست باشد اشكالي ندارد به خصوص زماني كه زياد گفته نشود و پيامبر صلي الله عليه و سلم شوخي مي كرد و جز حق نمي گفت.

 اما شوخي اي كه دروغ باشد جايز نيست؛‌ چون پيامبر صلي الله عليه و سلم مي فرمايد: [ وَيْلٌ لِلَّذِي يُحَدِّثُ فَيَكْذِبُ لِيُضْحِكَ بِهِ الْقَوْمَ، وَيْلٌ لَهُ، وَيْلٌ لَهُ] 

« واي بر كسي كه سخني مي گويد و دروغ مي گويد تا مردم را بخنداند ، واي بر او ،‌ واي بر او[1] »والله ولي التوفيق 

شيخ ابن باز – مجلة البحوث شماره 27 ص 87 ، 88
--------------------------------------------------------------------------------
[1] احمد (5/5 ، 7 ) الدارمي 2702 ، طبراني در الكبير (951 ، 952)  و ابو داود 4990 و تر مذي 2315 و قال: «حديث حسن» نسائي در «الكبري» 11126 ( 11655 ) با اسناد جيد. [124] حكم مسخره كردن خانم معلمها و گذاشتن لقبهاي زشت بر آنان 

س: بعضي از دانش آمو