ه در اثر وقوع نجاست در رنگ، طعم و بوي آن آب حاصل شده از بين برود. استعمال اين آب براي وضو، غسل و ازاله‌ي نجاست‌ها جايز است. همانگونه كه آشاميدنش جايز است؛ مگر آن‌كه سلامت انسان را به خطر بياندازد كه در اين صورت نوشيدن آن ممنوع مي‌باشد.

مجلس هيأت علماي بلند پايه استعمال اين نوع آبها را براي طهارت و شستشو جايز قرار داده، اما بخاطر رعايت مسايل بهداشتي و دفع ضرر، نوشيدن آن را غير مستحسن مي‌داند.

و بالله التوفيق، و صلي الله علي نبينا محمد و آله و صحبه و سلم 

 فتاواي انجمن دايمي مباحث علمي و افتا 5/79<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:442.txt">تطهير زمين مفروش</a><a class="text" href="w:text:443.txt">حكم خون</a><a class="text" href="w:text:444.txt">نجاست كافر معنوي است</a><a class="text" href="w:text:445.txt">حكم مذي (آب عشق) و چگونگي پاك كردن آن</a><a class="text" href="w:text:446.txt">حكم آب دهان سگ</a><a class="text" href="w:text:447.txt">روش پاك كردن چيزي كه آب دهان سگ با آن تماس پيدا مي‌كند.</a><a class="text" href="w:text:448.txt">فلسفه‌ي تحريم نگهداري سگ</a></body></html>[7] تطهير زمين مفروش

س: بسياري از مردم در اتاق‌هاي منزلشان فرش و قالي پهن مي‌كنند؛ اگر كودكي-داراي هر سني- بر فرش ادرار كند، روش تطهير آن چگونه است؟ آيا كافي است كه مقداري آب بر آن ريخته شود و با همين روش پاك مي‌گردد؟

ناگفته نماند كه فرش يا خيلي بزرگ است يا به زمين چسبانده شده و بر روي آن تخت‌ها و مبل‌هاي سنگين قرار دارد.

ج: اگر اين كودك پسر باشد كه هنوز با خوراك تغذيه نمي‌شود براي تطهير فرش كافي است كه مقداري آب روي آن پاشيده شود؛ شستن و فشردن آن واجب نيست. ولي اگر پسر بچه به سني رسيده كه با خوراك تغذيه مي‌شود يا ادرار كننده دختربچه باشد –ولو در هر سني- اين فرش فقط با شستن پاك مي‌شود به اين صورت كه مقداري آب به آن‌جا ريخته شود كه تمام موضع نجس را دربربگيرد. 

در صحيح بخاري و صحيح مسلم از انس رضی الله عنه روايت شده است: «أنّ اعرابيّاً بَالَ في المسجد فأمر النبي صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم أن يُصَبَّ علي بَوْلِهِ دَلْوٌ من الماء»[1]

«باديه‌نشيني در مسجد ادرار كرد پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم دستور داد يك سطل آب آوردند و آب بر جاي ادرار ريختند».

و بالله التوفيق، و صلي الله علي نبينا محمد و آله و صحبه و سلم 

فتاواي انجمن دايمي مباحث علمي و افتا (5/390)
--------------------------------------------------------------------------------
[1]. بخاري (6025-6128) و مسلم (284). اين حديث در اينجا به معني روايت شده است.	[8] حكم خون

س: خون پاك است يا نجس؟

ج: آنچه كه از نصوص در مورد طهارت خون و نجاست آن يافته شده به قرار ذيل است:

-خون جاريِ حيوانات مردار نجس است و آيه‌ي كريمه،‌ نيز بر نجاست آن دلالت دارد.

-خون حيض نجس است. به دليل حديث عايشه و اسماء.

-خوني كه از بدن انسان جاري مي‌شود. از ظاهر نصوص وجوب تطهير آن فهميده مي‌شود، مگر خوني كه اجتناب از آن ناممكن و يا سخت باشد، مانند خوني كه از زخم مداوم بيرون بيايد. 

گفتيم از ظاهر نصوص چنين برداشت مي‌شود كه تطهير خون خارج از بدن واجب است، اين سخن را بدان خاطر گفتيم كه در روايات داریم كه زخم پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم شسته شد. ولي اين سخن‌ها ممكن است با مطلب ذيل در تعارض باشد: اگر اجزاي جدا شده از بدن انسان پاك است، پس خوني كه از بدنش بيرون مي‌آيد بايد به طريق اولي پاك باشد. ليكن به دليل ظاهر نصوص و پرهيز از شبهات، احتياط در شستن خون است.

-خون ماهي پاك است. زيرا ماهي مرده پاك است و اين دليلي است بر اين‌كه خون آن پاك است؛ زيرا فلسفه‌ي تحريم مردار، بقاي خون در وجود آن است.

 پيامبر اكرم صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم مي‌فرمايد: «مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ فَكُلُ»[1] 

«هر وسيله‌اي كه موجب جاري شدن خون از حيوان است و (به هنگام ذبح) نام الله بر آن ذكر شده باشد از گوشت آن بخوريد».

پيامبر اكرم صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم در اين حديث دو چيز را سبب حلیّت حيوان قرار داده است: يكي جاري شدن خون و ديگري ذكر نام الله، اولي حسي و دومي معنوي است.

-خون مگس، پشه و امثال اينها پاك است، زيرا اين حشرات اگر بميرند باز هم پاك‌اند، كما اين‌كه حديث «امر به فرو بردن مگس در نوشيدني‌ها» دلالت بر همين مطلب دارد.[2] 

مسلّم است كه بعضي از نوشيدنيها داغ هستند و مگس با افتادن در آن فوراً مي‌ميرد و اين دلالت بر طهارت خون مگس دارد.

-خوني كه بعد از ذبح در بدن حيوان باقي مي‌ماند. اين خون پاك است؛ زيرا مانند بقيه‌ي اعضاي حیوان است و معلوم است كه اجزاي حيوانِ ذبح شده حلال و پاك است، بنابراين خون آن نيز پاك است، مانند: کبد و طحال. 

اين همان چيزي است كه براي ما آشكار شده است. از الله تعالي مي‌خواهيم كه ما را به راه راست رهنمون سازد.

 شيخ ابن عثيمين- مجموعه فتاوا و رسايل (11/266)
--------------------------------------------------------------------------------
[1]. بخاري (2488) و مسلم (1968).
[2]. بخاري (3320-5782)[9] نجاست كافر معنوي است

س: -ما، در خانه‌ي خود خانمي مسيحي را استخدام كرده‌ايم، آيا اين خانم پاك است و مي‌تواند لباس‌هاي ما را بشويد؟

-وقتي كه از مرخصي برمي‌گردد هدايايي نيز با خودش براي ما مي‌آورد، آيا مي‌توانيم هداياي او را قبول كنيم؟

ج: لباسي كه اين زن مي‌شوید يا اتو مي‌كشد پاك بوده و پوشيدنش جايز است. بر شما لازم است كه او را به دين اسلام دعوت كنيد، شايد الله تعالي او را به دست شما هدايت نمايد. قبول كردن هدايايش نيز مانعي ندارد؛ همچنين شما مي‌توانيد عوض هديه‌اش را به او بدهيد. اگر مسلمان نشد بهتر است او را از خودتان دور سازيد و به جايش يك زن مسلمان استخدام كنيد. بخصوص اگر در جزيرة العرب زندگي مي‌كنيد حتماً اين كار را انجام بدهيد، زيرا پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم به اخراج و بيرون راندن كفار از جزيرة العرب بسيار تأكيد فرمودند.[1] اين حديث شامل يهود، نصاري و همه‌ي كفار مي‌شود.

و بالله التوفيق، و صلي الله علي نبينا محمد و آله و صحبه و سلم 

 فتاواي انجمن دايمي مباحث علمي و افتا (5/376-377)
--------------------------------------------------------------------------------
[1]. بخاري (3053، 3168،443) و مسلم (1637)[10] حكم مذي (آب عشق) و چگونگي پاك كردن آن

س: از پرسيدن و جويا شدن مسايل شرعي نبايد خجالت كشيد؛ من مردي داراي مذي بسيار هستم، هر گاه وضو مي‌گيرم جاهايي را كه احتمال دارد با مذي آلوده شده مي‌شويم، گاهي دچار شك و ترديد مي‌شوم و با خود مي‌گويم شايد جاهاي ديگري كه مذي به آن اصابت كرده نشسته باقي مانده است. آيا در چنين حالتي نمازم صحيح است با توجه به اين‌كه بنده تنها شك دارم و مطمئن نيستم كه جايي را ترك داده باشم. 

ج: اصل، طهارت بدن و لباس است و شك تأثيري ندارد، شما وقتي محلي را كه به غالب گمانتان به آنجا مذي اصابت كرده مي‌شوييد، مي‌توانيد نماز بخوانيد و چيز ديگري بر شما واجب نيست. حكم مذي: مذي نجس است، بنابراين هر گاه از شما مذي خارج شود 