توکل علیه ، و نشهد أن لا إله إلا الله، وحده لا شريك له ، و نشهد أن محمداً عبده و رسوله و علی آله وصحبه و بعد:
از آن جا که دکتر خالد بن عبدالرحمان الجريسي[1] به گردآوري فتاوای زیادی از علمای مشهور کشور اقدام نموده و آن را در مجموعه ای بزرگ با نام «الفتاوی الشرعیّه فی المسائل العصریّه من فتاوی علماء البلد الحرام» چاپ نموده است و هم اكنون در صدد برآمده تا چاپ مجدّدي از كتاب عرضه دارد و همزمان به چند زبان مختلف ترجمه نموده و به پخش آن در داخل و خارجِ كشور همّت گمارده.اين جانب ـ با تأکید بر حفظِ صحّت و مناسبت مندرجات ـ ايشان را مجاز و مختار مي دارد، فتاوایي را که به بنده منسوب است؛يعني هرچه از قبل به چاپ رسيده يا خير، آن ها را در چاپ مجدّد بگنجاند.
[در پايان] از ايشان به خاطر حُسنِ انتخاب،تلاشِ فراوان وصَرفِ هزينه، جهتِ نشر دانش و نفع آن به مسلمين، نهايت تشكّر و قدرداني را دارد. الله تعالی به او  پاداشي بهتر برساند و بر این کار خير استوار گرداند! که به صلاحِ مسلمین  است و هم در مسيرِ اصلاحِ امّت به ايشان ومربّيانش و ديگر برادرانِ عامل،توفيق وتأييد عطا فرمايد! بر آن چه دوست می دارد و می پسندد.
« و صلی الله علی محمّد و آله و صحبه و سلّم »
عبدالله بن عبدالرحمان الجبرین12 /9/1421 هـ.ق
--------------------------------------------------------------------------------
1- عربستان سعودي ( مترجم).<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:51.txt">اعلامیه ی «هیأت علمای عالی رتبه» پیرامون خطر تکفیر و عملیات انفجاری و انتحاری</a><a class="text" href="w:text:52.txt">حکم تجاوز و سوء قصد به گردشگران خارجی در کشورهای اسلامی</a><a class="text" href="w:text:53.txt">حرمت اقدام به عملیات خرابکارانه در شهرهای اسلامی و غیر اسلامی</a><a class="text" href="w:text:54.txt">حکم کسی که می گوید: توکل برالله نموده ام و به رسول الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ پناه بردم</a><a class="text" href="w:text:55.txt">حکم دعوت به آزادی فکر</a><a class="text" href="w:text:56.txt">حکم کسی که می گوید: مبتلایان به بیماریهای صعب العلاج و مزمن مظلوم هستند</a><a class="text" href="w:text:57.txt">حکم بکار بردن جملاتی همچون : به نام وطن، به نام ملت، به نام نژاد و قبیله</a><a class="text" href="w:text:58.txt">آیا جهل درمسایل عقیدتی عذر است؟</a><a class="text" href="w:text:59.txt">حكم مجتهدي كه در اصول دين با ديگران مخالفت مي كند.</a><a class="text" href="w:text:60.txt">مسلمانان حكم به جهنمي بودن افراد نمي كنند؛ مگر با شرايط خاص</a></body></html>[59] تأثير مذي (آب عشق) در وضو

س: زن و شوهر با هم شوخي و ملاعبت نموده و همديگر را دست مي‌زنند و مي‌بوسند. آله‌ي تناسلي شوهر پس از انتشار دوباره شل مي‌شود و به دنبال آن رطوبتي را بر آله و شلوارش احساس مي‌كند، حكم وضو و روزه‌اش چيست؟

ج: سؤال كننده در سؤال خود بيان نكرده است كه در اين حالت احساس خروج مني مي‌كند يا نه؟ و تنها سؤال نموده كه هنگام ملاعبت با همسرش رطوبتي را بر شلوار و آله‌اش مي‌بيند. از ظاهر سؤال پيداست چيزي كه از آله‌اش خارج شده مذي است. بايد گفت كه مذي نجس است و واجب است كه شخص اندام(آله ي تناسلي و بيضه هاي) خود را بشود. اگر به لباس برخورد كند بايد بر آن قسمت از لباس آب بپاشد.

مذي ناقض وضو است، بنابراين شخص پس از شستن اندام خود براي نماز وضو نيز بگيرد.

خروج مذي به روزه ضرر، نمي‌رساند و غسل را واجب نمي‌گرداند. البته بايد دقت كرد كه اگر چيزي كه خارج شده مني باشد، در اين صورت غسل بر او واجب مي‌شود. آب مني نجس نيست، ولي ناپسند است. بنابراين شستن محلي كه مني بر آن اصابت كرده است، مشروع مي باشد. بهتر است كه روزه‌دار بخاطر احتياط از حركات هيجان‌انگيز و شهواني (مانند بوسه و ملاعبت) پرهيز كند.

و بالله التوفيق، و صلي الله علي نبينا محمد و آله و صحبه و سلم

  فتاواي انجمن دايمي مباحث علمي و افتا (5/260)[60] خروج خون از بدن

س: آيا خروج خون از بدن وضو را مي‌شكند؟ آيا خون نجس است؟

ج: خوني كه از سبيلين (راه جلو و عقب) خارج مي‌شود نجس مي‌باشد و ناقض وضو است، كم باشد يا زياد.

زيرا رسول الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم به زنان دستور داد تا خون حيض را بشويند.[1] اين دستور دليلي بر نجاست خون حيض است. ناگفته نماند كه خون خارج شده از راه جلو و عقب اگر اندك هم باشد نجس و ناقض وضو است.

اما خوني كه از نقاط ديگر مانند بيني، دندان يا از محل زخم بيرون مي‌آيد وضو را باطل نمي‌كند.

قول راجح در مورد خوني كه از ساير اعضاي بدن خارج مي‌شود همين است. زيرا اصل بر بقاي طهارت است؛ مگر اين كه دليلي بر نقض طهارت اقامه شود.

در رابطه با خوني كه از بدن بيرون مي‌آيد بايد گفت كه فتواي مشهور علما اين است كه اين خون نجس است و شستن آن واجب مي‌باشد، مقدار كم آن معاف است؛ چون پرهيز از آن دشوار است. (والله اعلم)

  شيخ ابن عثيمين. مجموعه فتاوا و رسائل (11/200)
--------------------------------------------------------------------------------
[1]. بخاري (228-306-331) و مسلم (333).[61] آيا خروج خون وضو را مي‌شكند؟

س: مي‌خواهم در مورد خون بدانم... آيا وضو را باطل مي‌كند؟

ج: دليل شرعي در دست نداريم كه خروج خون از بدن (غير از راه‌هاي عقب و جلو) ناقض وضو باشد. اصل اين است كه خون ناقض وضو نيست و مبناي عبادات توقيفي است. بنابراين هيچ كس اجازه ندارد كه بگويد اين عبادات مشروع است؛ مگر آن‌كه دليلش را ارائه بدهد. البته برخي از علما خروج خون را از نواقض وضو دانسته‌اند. بنابراين اگر كسي در اثر خروج خون (ولو اين‌كه از غير شرمگاه خارج شود) وضو بگيرد كارش خوب و پسنديده است و راه احتياط در پيش گرفته و خودش را از اختلاف خلاص نموده است. رسول الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم فرموده است: « دَعْ مَا يَرِيبُكَ إِلَى مَا لَا يَرِيبُكَ »[1] 

[آنچه كه تو را به شك مي‌اندازد ترك كن و به سوي چيزي برو كه تو را به شك نمي‌اندازد]

و بالله التوفيق، و صلي الله علي نبينا محمد و آله و صحبه و سلم

فتاواي انجمن دايمي مباحث علمي و افتا (5/261)
--------------------------------------------------------------------------------
[1]. نسائي، ترمذي، حاكم...[62] خروج خون از بدن

س: حكم تلاوت قرآن بدون وضو از حفظ يا از روي مصحف (قرآن) چه حكمي دارد؟

ج: تلاوت قرآن بدون وضو جايز است، زيرا هيچ چيزي مانع تلاوت رسول الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم نمي‌شد مگر جنابت، و ايشان باوضو و بدون وضو قرآن را تلاوت مي‌فرمود، ولي در حالت جنابت تلاوت نمي‌كرد.

اما نگه داشتن نسخه‌ي قرآن با دست و تلاوت از روي آن (بدون وضو) جايز نيست. يعني افراد بي‌وضو و همچنين افراد جنب نمي‌توانند قرآن را لمس كنند.

 الله تعالي مي‌فرمايد: « لا يَمَسُّهُ إِلا الْمُطَهَّرُونَ (٧٩)» [واقعه:79] 

«جز پاكان به آن دسترسي ندارند». 

يعني آن‌هايي كه از أحداث، نجاست‌ها و شرك‌ها پاك هستند به قرآن دسترسي دارند.

رسول الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّم در نامه‌اي به عمرو بن حزم رضي‌الله عنه نوشت و گفت: « لَا يَمَسَّ الْقُرْآنَ إِلَّا طَاهِرٌ »[1] «قرآن را جز پاكان لمس نمي