 همنشینی با دوستان و صله رحم کسالت را از خود دور کند، و با شستن بدن با آب سرد، ورزش، سفر، اشاعه حسن ظن و خوش‌بینی از طریق تبسم و راضی شدن به قضا و قدر الهی جریان خون را فعال‌تر گرداند. چنین بیماری اگر به تقدیر الهی راضی باشد مانند مجاهدی خواهد بود که در راه خدا جهاد می‌کند.
خداوند از زبان ایوب ؛ می‌فرماید: ﴿‏ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ ‏‏﴾. (ص: 41).
«(ای محمد!) و به خاطر بياور (سرگذشت) بنده ما ايوب را، هنگامي كه پروردگارش را خواند (و گفت: پروردگارا!) شيطان مرا به رنج و عذاب افكنده است».
خداوند متعال در جواب نمی‌فرماید که برای طرد شیطان ذکر خدا را بکن، بلکه چون ایوب دچار وسواس حسی شده بود، برای معالجه حسی به او می‌فرماید: ﴿ ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ ‏﴾. (ص: 42).
«(ای ایوب!) پاي خود را بر زمين بكوب! اين چشمه آبي خنك براي شستشو و نوشيدن است!».
در اینجا ملاک عمومیت لفظ است نه خاص بودن سبب؛ یعنی این حکم برای همه نافع خواهد بود نه فقط ایوب ؛.
ابوبکر المروذی، شاگرد امام احمد : از ایشان نقل می‌کند که گفت: با ابوعبدالله به مسجد رفتیم، هنگامی که داخل شدیم ابو عبدالله شروع کرد به نماز خواندن، در حالت رکوع دیدم که با دو انگشت به پاهایش اشاره می‌کند، هنگامی که نمازش به پایان رسید، گفتم: ای ابو عبدالله! دیدم در حال نماز خواندن با انگشتانت به جایی اشاره می‌کردی. جواب داد: شیطان به سراغم آمد و گفت: پاهایت را نشسته‌ای، و من با اشاره‌ی انگشتهایم، گفتم: این دو شاهد عادل [پایم] شهادت می‌دهند که شسته‌ام .
استفاده از قرص برای معالجه این بیماری، در صورت اضطرار، اشکالی ندارد چون می‌تواند به صورت موقّت آرامش بیاورد ولی درمان نهایی نخواهد بود، بلکه از درمانهای مادی بوده که شریعت دستور استفاده از آنها را، همزمان با مداوای اساسی که قرآن درمانی باشد، داده است.
اندوه: یک بیماری روحی است که علاج آن، زیاد ماندن در مسجد است. پیغمبر ص فرموده‌اند: «روشنی چشم من در نماز است» . و آن حضرت ص هنگامی که به خاطر مسأله‌ای غمگین می‌شد به نماز پناه می‌برد.
جن تلاش می‌کند انسان را به گوشه‌نشینی بکشاند تا بر او تسلط یابد، و به همین دلیل در خواب و بیداری و سفر و حضر از تنهایی نهی شده است، چنانچه شیاطین از گوشه‌نشین کردن شخص درمانده شود، سعی می‌کند درک و شعور او را گوشه‌نشین کند، به این معنی که در نزد دیگران نیز احساس تنهایی کند، که در این حالت پریشان‌ حال و مضطرب خواهد شد.
در مورد معالجه بیماریهای جسمی و روحی با قرآن می‌توان بسیار صحبت کرد و در این باره کتاب «زاد المعاد» تألیف «ابن قیم» منبع خوبی است .
توجه به سیره شیخ‌الاسلام ابن تیمیه در معالجه بیماران عضوی (جسمی) با استفاده از قرآن برای توضیح این مسأله کافی است: یکبار به عنوان تعویذ برای شخصی که خون زیادی از او رفته بود نوشت: ﴿‏ وَقِيلَ يَا أَرْضُ ابْلَعِي مَاءكِ وَيَا سَمَاء أَقْلِعِي وَغِيضَ الْمَاء وَقُضِيَ الأَمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِيِّ وَقِيلَ بُعْداً لِّلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ‏﴾. (هود: 44).
«و گفته شد: «اي زمين، آبت را فرو بر! و اي آسمان، از باریدن خودداري كن! و آب فرو نشست و كار پايان يافت و (كشتي) بر (دامنه كوه) جودي، پهلو گرفت; و (در اين هنگام،) گفته شد:» دور باد قوم ستمگر (از سعادت و نجات و رحمت خدا!)».
و آن بیمار به اذن خدا شفا یافت .
به عظمت کلام خدا نگاه کن که فقط در مورد طوفان نیست بلکه برای انسان نیز کارساز خواهد بود، شیخ‌ الاسلام در این مورد بدن انسان را به زمین تشبیه کرده است که این شیوه، شیوه خوب و استواری است، و بر همین مبنا می‌توان بیماریهای رواني و رمانتیزم را با خواندن آیات زیر شفا داد: ﴿‏‏ وَإِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ ‏‏ وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ‏ وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ‏﴾. (الإنشقاق: 3 ـ5).
«و در آن هنگام كه زمين گسترده شود. و (زمين) آنچه در درون دارد بيرون افكنده و خالي مي‌شود. و تسليم فرمان پروردگارش گردد و شايسته است (كه تسليم باشد)».
و برای بیماریهای سینه آیات زیر را خواند: ﴿‏ أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ ‏‏ وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ ‏‏ الَّذِي أَنقَضَ ظَهْرَكَ ‏﴾. (الشرح: 1 ـ3).
«آيا ما سينهء تو را گشاده نساختيم. و (آيا) بار سنگين را از تو بر نداشيم. همان باري كه سخت برپشت تو سنگيني مي‌كرد».
و همچنین برای بیماریهای داخلی آیه زیر را می‌خوانیم: ﴿‏ إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا ‏﴾. (الزلزله: 1).
«هنگامي كه زمين شديداً به لرزه درآيد». و همچنين تا آخر.
خلاصه مطلب در این باب فرموده پیغمبر ص است که چون دید عایشه زنی را مداوا می‌کند، فرمودند: «او را با کتاب خدا مداوا کن» .
نکته مهم: از آنچه گفته شد نباید برداشت کرد که درمانهای پزشکی معمولی را باید رها کنیم و برای تشخیص بیماریها و درمان آنها نباید به بیمارستانها برویم، بلکه مراد این بود که اساس در مداوای بیماریها، مراجعه به قرآن کریم و دعاهای موجود در این باره است، و داروهای پزشکی باید ضمیمه آن گردد، نه اینکه مستقلاً مورد استفاده واقع شود. و باید به شفابخشی خدا از طریق قرآن باور داشت. و نیز باور داشت به اینکه چون شفا بیاید، دواء سودمند خواهد بود، نه برعکس آن، زیرا در قرآن آمده: ﴿‏ وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ ‏﴾. (الشعراء: 80).
«و هنگامی که بیمار شوم اوست (خدا) که مرا شفا می‌دهد».
بنابراین دواء یکی از اسباب شفا بوده و پیغمبر ص در بعضی از احادیث به این مطلب اشاره می‌کند: «هر دردی درمانی دارد، و چون آن دواء استعمال شود به اذن خدا بیماری مرتفع می‌گردد»  و باز فرموده: «اگر قرار باشد فقط یکی از دواها مفید واقع شود آن یکی حجامت کردن و یا عسل خوردن است» .
گاهی خداوند آن فایده شفابخشی را در دواء قرار نمی‌دهد و لذا شفا حاصل نمی‌شود. حضرت ص در حدیثی دیگر می‌فرماید: «زیرة سیاه (سياه دانه) استعمال کنید زیرا برای هر دردی دواست به جز مرگ» .
و به فردی که دچار اسهال (روان شدن شکم) شده بود، فرمودند: «عسل بخور» .
و از اسامه بن شریک نقل شده که گفت: نزد رسول خدا ص بودم که اعراب بادیه‌نشین آمده و گفتند: ای رسول خدا! آیا [بیماریهایمان را] مداوا کنیم؟ حضرت ص فرمودند: «بله ای بندگان خدا! به مداوا بپردازید، چرا که خداوند هیچ دردی قرار نداده مگر اینکه درمانی برای آن گذاشته، به جز پیری» .4- قرائت قرآن به همراه توجه به معانی آيات
قرائت به همراه توجه به معانی گام چهارم در معالجه بیماری به کمک قرآن است.
قرائت به تنهایی کافی نبوده و باید در معانی آیات و تأثیرشان تأمل کنیم، چرا که معانی آیات است که به هنگام قرائت قرآن در جن تأثیر می‌گذارد  و بیمار را شفا می‌دهد همچنانکه شیخ‌ الاسلام با تشبیه بدن انسان به زمین و خواندن آیه سابق