سان توشه ی مسافر کفایت می کند» . یعنی همچنان که مقدار اندکی توشه، مسافر را به مقصد می رساند، برای رفع نیازمندی های شما نیز اندکی توشه و اسباب زندگی کفایت می کند. کاملاً واضح است که امروزه طمع مادی مردم طوری زیاد شده که برای افزودن مال و ثروت دنیا دست و پا می شکنند و اشتیاق و کوشش زیادی از خود نشان می دهند و به دنبال تجارت و صنعت به قصد پیشرفت مادی می دوند. این مصداق گفته ی رسول خدا است که: «خداوند متعال فرموده است: ما مال و ثروت را برای بپا داشتن نماز و دادن زکات فرو فرستادیم؛ اگر آدمی یک وادی (و دره پر از مال و ثروت) داشته باشد، دوست دارد دومیش را نیز داشته باشد و اگر دارای دو وادی باشد، خواهان سومی است؛ شکم فرزند آدم را جز خاک پر نمی کند (و حرص و آزش جز با مرگ پایان نمی یابد)؛ سپس خداوند توبه ی هر توبه کننده ای  را می پذیرد» .
6-	مشغولیت به مال و ثروت، همسر و فرزندان، عامل ضعیف شدن ایمان است. خداوند متعال می فرماید:
{وَاعْلَمُواْ أَنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلاَدُكُمْ فِتْنَةٌ } 	(انفال: 28)
«(ای مؤمنان!) بدانید که اموال و اولاد شما، مایه ی آزمایش هستند  (و سبب هلاکت شمایند در صورتی که محبت آنان را بر محبت خدا و رسولش ترجیح دهید)».
همچنین خداوند متعال می فرماید:
{زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاء وَالْبَنِينَ وَالْقَنَاطِيرِ الْمُقَنطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالأَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ذَلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَاللّهُ عِندَهُ حُسْنُ الْمَآبِ } 
	(آل عمران: 14)
«برای انسان ها، محبت شهوات (و دلبستگی به امور مادی) زینت داده شده است؛ چیزهایی از قبیل میل و دلدادگی به زنان و فرزندان و دارایی بسیار هنگفت و اسب های نشاندار (و سواری های مرغوب) و چهارپایان و کشت و زراعت. اینها کالای دنیا است و سرانجام نیک در پیشگاه خداوند است».
مفهوم این آیه این است که محبت دنیا و در رأس آن محبت زن و فرزند چنانچه بر اطاعت خدا و رسولش ترجیح داده شود، نکوهیده و زشت است؛ اما اگر محبت آنها بر اساس شکل شرعی مشخص شده بر اساس اطاعت خدا و در جایگاهی فرو تر از محبت خدا و رسولش باشد، ستوده و نیک می باشد. رسول خدا فرموده اند: از دنیا زنان و بوی خوش (خوشبو کننده)، به من محبوب و دوست داشتنی شده و روشنی چشم من در نماز نهاده شده است» .
بسیاری از مردم در پی زنان و به خاطر آنان یا به خاطر فرزندانشان از اطاعت خدا باز می مانند و به گناه و معصیت کشیده می شوند. رسول خدا فرموده اند: «فرزند، سبب حزن، ترس، جهل و بخل است» .
توضیح حدیث: منظور از اینکه فرزند، مایه ی بخل می باشد، این است که انسان هرگاه قصد و آهنگ می کند در راه خدا انفاق کند، شیطان فرزند یا فرزندانش را به او خاطرنشان می نماید و در پی آن، انسان می گوید: فرزاندانم به مال و ثروتم سزاوارترند، بنابراین برای آنان باید مال و ثروتی بگذارم که پس از من نیازهایشان را برآورده سازد؛ انسان با چنین پندار و وسوسه ای از انفاق در راه خدا بخل می ورزد.
فرزند، ترس آور است؛ یعنی هرگاه انسان می خواهد در راه خدا جهاد کند، شیطان به سراغش می آید و وسوسه می کند که ممکن است در جبهه ی جنگ و جهاد کشته شوی و فرزندانت یتیم شوند و در آستانه ی نابودی قرار گیرند؛ این چنین است که انسان به خاطر فرزند از جهاد در راه خدا باز می ماند.
فرزند، مایه ی جهل است؛ یعنی فرزند سبب می شود، پدر به سبب پرداختن به امور او از دانش اندوزی و تلاش در تحصیل علم یا حضور در مجالس علمی و خواندن کتاب ها باز بماند.
فرزند، سبب حزن و اندوه است؛ یعنی هرگاه مریض شود، پدر و مادر را حزن و اندوه فرا می گیرد و هرگاه چیزی می خواهد که پدر، نمی تواند برایش تأمین کند، آن هنگام نیز غم و اندوه بر پدر و مادر چیره می گردد؛ ممکن است زمانی که فرزند بزرگ شود، با نافرمانی و بی توجهی به پدر و مادر، آنان را در غم و ناراحتی بیندازد.
البته باید دانست که منظور از حدیث و آنچه گذشت، نه ترک ازدواج و تولید نسل است و نه ترک تربیت فرزندان؛ بلکه مقصود این است که انسان همواره تلاش کند تا به خاطر فرزندان و تأمین نیازهای آنان به حرام و معصیت دچار نشود.
اینک به بررسی یکی دیگر از فتنه ها و اسباب آزمایش در این دنیا می پردازیم که همان فتنه ی مال می باشد. رسول خدا فرموده اند: «برای هر امتی، فتنه ای بود و فتنه (و اسباب آزمایش) امت من، مال است» . باید دانست که تباهی و فساد حرص و آز، بسی بیشتر از فساد و خرابی گرگی است که به آغل گوسفندان می زند. رسول خدا فرموده اند: «دو گرگ گرسنه که به میان گوسفندان بزنند، چون تباهی و خرابی ندارند که حرص و آزمندی بر مال و جاه (برتری جویی)، برای دین شخصی زیان و تباهی دارد» . به همین دلیل است که رسول خدا به بسنده کردن به امور و نیازهای ضروری تشویق کرده اند و از زیاده خواهی که انسان را از یاد خدا غافل می کند، باز داشته و فرموده اند: «برای تو از جمع مال دنیا، خدمتگزار و مرکبی (سواری) که در راه خدا بکار گیری، کفایت می کند» . رسول اکرم ضمن بیم دادن ثروتمندان به این نکته اشاره فرموده اند که: وای بر ثروتمندان و دارایان مگر آنان که مال و ثروت را در راه های خیر، صرف و صدقه می کنند. .
7-	آرزوهای طولانی، یکی دیگر از عوامل سست شدن ایمان در دل ها است. خداوند متعال می فرماید:
{ذَرْهُمْ يَأْكُلُواْ وَيَتَمَتَّعُواْ وَيُلْهِهِمُ الأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ } 	(حجر: 3)
«بگذار کافران را که بخورند و (از دنیا) بهره برند و آرزو، آنان را غافل سازد؛ بالاخره خواهند دانست (که چگونه در دنیا به آرزوها و دنیا پردازی، مشغول شده اند».
علی می گوید: «بیشترین چیزی که بر شما از آن هراس دارم، پیروی هوا و هوس و آرزوهای طولانی است؛ دنباله روی هوا و هوس، انسان را از حق باز می دارد و آرزوهای طولانی، آخرت را از یاد انسان می برد (و آدمی را به غفلت می اندازد) » . در روایات آمده است: «چهار چیز نشانه ی بدبختی است: *خشک بودن چشم (چشم بدون اشک که بر یاد آخرت نگرید و اشک نریزد)، * سنگدلی و قساوت قلب، * آرزوهای طولانی و دست نیافتنی، * حرص و آز بر دنیا». همچنین در اخبار و روایات اسلامی به این نکته تصریح شده که: «آرزوهای طولانی، سبب می شود انسان در انجام نیکی ها تنبلی ورزد و در توبه غفلت و درنگ کند، به دنیا میل و رغبت نماید و آخرت را از یاد ببرد و دچار سنگدلی و قساوت قلب شود؛ چرا که نرمی و صفای قلب با یاد مرگ، قبر و وضعیت هراسناک قیامت و همچنین یادآوری پاداش و کیفر در آخرت به دست می آید؛ همچنان که خداوند متعال فرموده است: «پس زمانی طولانی بر آنان (در دوری از پیامبران) سپری شد (و در دنیا و آرزوهای طولانی گذشت) که دل هایشان سخت گردید». همچنین گفته شده که: «هر کس آرزویش اندک و کوتاه گردد، غم و اندوهش کاسته می شود و قلبش نورانی می گردد؛ چرا که هر کس مرگ را به یاد آورد، در اطاعت خدا و انجام نیکی ها می کوشد...» .