نَصَبٌ وَلاَ مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَطَؤُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْکُفَّارَ وَلاَ يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلاً إِلاَّ کُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ إِنَّ اللّهَ لاَ يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ) (توبه، 120)
«درست نیست که اهل مدینه و بادیه‌نشینان دور و بر آنان از پیغمبر خدا جدا بمانند و جان خود را از جان پیغمبر دوست‌تر داشته باشند؛ چرا که هیچ تشنگی و خستگی و گرسنگی‌ای در راه خدا به آنان نمی‌رسدو گامی به جلو برنمی‌دارند که موجب خشم کافران شود و به دشمنان دستبردی نمی‌زنند مگر اینکه به واسطة آن کار نیکوئی برای آنان نوشته می‌شود، بی‌گمان خداوند پاداش نیکوکاران را هدر نمی‌دهد.»
همچنین مدینه به مبارکه، منوره، مشرفه و دیگر صفتهای نیکو موصوف شده است.(6) 
2- محبّت پیامبر اکرم (ص) نسبت به مدینه و تقاضای دفع انواع امراض و بیماریها. درخواست آن حضرت(ص)  از پروردگارش در مورد مدینه این گونه بود : بار خدایا! مدینه را برایمان محبوب بگردان، همان گونه که مکه برای ما دوست‌داشتنی بود و حتی بیشتر از مکه آن را برای ما دوست‌داشتنی قرار ده.(7)  
همچنین از انس (رض) روایت است که: «پیامبر اکرم(ص) وقتی از سفری برمی‌گشت و چشمش به خانه‌های مدینه می‌افتاد، بر سرعت سواریی که بر آن نشسته بود، می‌افزود و اگر بر چهار پایی سوار می‌بود، از محبت مدینه آن را به حرکت درمی‌آورد و تندتر می‌راند.»(8) 
3- پیامبر اکرم (ص) از خداوند خواست تا دو برابر مکه به مدینه برکت دهد.
انس(رض) از پیامبر اکرم (ص) روایت نموده است که فرمود: «بار خدایا! بر مدینه دو برابر مکه برکت نازل کن.»(9) 
از ابوهریره (رض) نیز روایت است که مردم مدینه اولین میوه‌های رسیده درختان مدینه را نزد پیامبر اکرم (ص) می‌آوردند، پیامبر اکرم (ص) آن را برمی‌داشت و می‌گفت : «بار خدایا! به میوه‌ها ما برکت بده و به مدینة ما برکت بده و به صاع و مد (پیمانه) ما برکت بده. بار خدایا! ابراهیم، بنده و خلیل و پیامبر بود و من نیز بنده و پیامبر تو هستم؛ او برای مکه دعا کرد و من از تو همان دعایی که ابراهیم برای مکه خواسته بود، من دو برابر آن را برای مدینه می‌خواهم.»
ابوهریره می‌گوید: سپس رسول خدا کوچک‌ترین فرزند حاضر را صدا می‌کرد و میوه را به او می‌داد.(10) 
4- مصون بودن مدینه از دجال و طاعون به برکت دعای پیامبر اکرم(ص) 
خداوند فرشتگانی را بر مدینه گماشته است که از آن حفاظت به عمل می‌آورند. از این رو دجال راهی به آن ندارد؛ بلکه مدینه، کافران و منافقان خود را به سوی دجال می‌اندازد. همچنین وبا و طاعون وارد مدینه نمی‌شود؛ چنانکه پیامبر اکرم (ص) به آن خبر داده است.(11) 
5- فضیلت صبر و بردباری بر سختیهای مدینه
پیامبر اکرم (ص) کسی را که بر سختیهای مدینه بردباری نماید، وعدة شفاعت را در روز قیامت برایش نموده است. از سعد بن ابی وقاص (رض) روایت است که پیامبر اکرم (ص) گفت: «مدینه برای آنان بهتر است اگر می‌دانستند. هیچ کس آن را از روی بی‌رغبتی رها نمی‌کند مگر خداوند بهتر از او را در مدینه جایگزین می‌نماید و هیچ کس بر شدت وتنگی معیشت در آن بردباری و پایداری نمی‌کند، مگر اینکه من روز قیامت برای او شفاعت خواهم کرد یا گواه او خواهم بود.»(12) 
6- فضیلت مردن در مدینه
از ابن عمر (رض) روایت است که پیامبر اکرم(ص)  فرمود: «هرکس در مدینه باقی بماند و در آن بمیرد، من برای او شفاعت خواهم کرد.»(13) 
این دیدگاه پیامبر اکرم (ص) نسبت به مدینه موجب گردیده بود که عمر بن خطاب (رض) همواره چنین دعا نماید: «بار خدایا! شهادت در راه خود را به من عطا کن و مرگ مرا در شهر پیامبرت بگردان.»(14) 
خداوند نیز دعای فاروق (رض) را پذیرفت و او را در محراب پیامبر اکرم (ص) در حالی که در نماز صبح پیشنماز بود به شهادت رساند.
7- مدینه مرکز ایمان است و ناپاکیها را از خود دور می‌نماید. هرگاه ایمان در شهرهای دیگر دچار مضیقه بشود به مدینه پناه می‌برد؛ چراکه مدینه انسانهای پلید و شرور را در خود جای نمی‌دهد.(15) 
از ابوهریره (رض) روایت است که پیامبر اکرم (ص) فرمود: «ایمان به مدینه باز می‌گردد و جمع می‌شود همان طور که مار خود را در سوراخش جمع می‌کند.»(16) 
همچنین فرمود: «سوگند به خداوندی که جانم در دست اوست که هیچ کس از روی بی‌میلی و بی‌علاقگی مدینه را ترک نمی‌کند مگر اینکه خداوند، فرد بهتری از او را در مدینه جایگزینش می‌نماید و مدینه مانند کوره آهنگر است که ناپاکیها را از بین می‌برد و قیامت زمانی برپا خواهد شد که در مدینه افراد بدکار باقی نمانده باشند؛ همان طور که کوره آهنگر ناخالصیهای فلز را از بین می‌برد.»(17) 
8- مدینه گناهان را از بین می‌برد.
از زید بن ثابت (رض) روایت است که پیامبر اکرم (ص) فرمود: «مدینه پاک است؛ گناهان را از بین می‌برد همان طور که آتش، آلایشها(18)  و ناخالصیهای نقره را از بین می‌برد.»(19) 
9- خداوند مدینه را از شر کسی که قصد سوئی علیه آن داشته باشد، حفاظت می‌نماید 
خداوند حفاظت مدینه را از شر کسانی که قصد سوئی علیه آن داشته باشند، به عهده گرفته است و پیامبر اکرم (ص) کسی را که در مدینه بدعتی ایجاد نماید یا بدعت‌گذار و خائنی را پناه دهد یا اهل مدینه را بترساند به لعنت و عذاب خدا و به نابودی زودرس هشدار داده است. از ابوهریره (رض) روایت است که پیامبر اکرم (ص) فرمود: «هیچ کس برای اهل مدینه توطئه نمی‌کند، مگر اینکه دچار نابودی می‌گردد همان گونه که نمک در آب منحل و از بین می‌رود(20) .» و پیامبر اکرم (ص) فرمود: «مدینه حرم من است، هر کس در آن بدعتی ایجاد نماید یا بدعت‌گذار و خائنی را پناه بدهد(21)  لعنت خدا و فرشتگان و مردم بر او و خداوند روز قیامت هیچ چیزی را از او نخواهد پذیرفت.»(22) 
10- حرم قرار دادن مدینه
پیامبر اکرم (ص) پس از نزول وحی الهی، مدینه را حرام قرار داده است؛ پس در آن خونی ریخته نمی‌شود و در آن سلاحی حمل نمی‌شود و در آن کسی ترسانده نمی‌شود و درختی از آن قطع نمی‌گردد و گمشدة آن برای هیچ کس حلال نیست؛ مگر کسی که بخواهد اعلام کند تا آن را به صاحبش برگرداند و دیگر اموری که موجب تحریم آن می‌گردد(23) . پیامبر اکرم (ص) فرمود: «ابراهیم مکه را حرم قرار داد و برای اهل مکه دعا کرد، من مدینه را حرم قرار می‌دهم همان طور که ابراهیم، مکه را حرم قرار داده است و برای صاع ومد (وزنهای) آنها دعا نموده‌ام که دو برابر آنچه ابراهیم برای اهل مکه خواسته بود، خداوند به آنان عنایت نماید.»(24) 
همچنین پیامبر اکرم (ص) فرمود: «این کوه (احد) ما را دوست می‌دارد و ما آن را دوست می‌داریم. بار خدایا! ابراهیم، مکه را حرم قرار داد و من میان دو لابة مدینه را حرم قرار می‌دهم» و فرمود: «گیاه مدینه قطع نمی‌شود و سلاحی برای جنگیدن از غلاف بیرون کشیده نمی‌شود و برداشتن اشیاء گمشده در آن جائز نیست مگر برای کسی که آن را به قصد اعلام بردارد و برای هیچ مردی شایسته نیست که در مدینه سلاحی حمل کند و شایسته نیست که از آن درختی قطع شو