ن مي آورد. عشق احساس و شعوري است که گفتار زيبا، احترام متقابل و تبادل سخن از عشق و دوستي آن را مي پالايد. شرم و حياي زن نبايستي مانع از تبادل کلمات شيرين و احساسات نرم و لطيف با شوهرش گردد. مرد نيز بايد همسرش را در اين زمينه با گفتن سخنان پرمهر و عطوفت و ابراز احساسات صادقانه ي خويش در مورد وي همراهي نموده و ياري دهد. زوجين بايد بگذارند تا ميدان عشق و دوستي ميان آن ها گسترده و هر دو در آن بتازند و از هم پيشي بگيرند، و اين همه به اميد خوشبختي هرچه بيش تر در زندگي اين جهاني و به هواي رسيدن به پاداشي نيکو از جانب خداوند متعال در جهان ديگر سهلو  لذت بخش به نظر مي رسد.

بالاتر از اين مسائل توجه به اين نکته است که زودرنجي و حساسيت زن ممکن است روابط وي را با همسرش تباه سازد. بنابراين بايد بکوشد تا بتواند از لغزش هاي شوهرش چشم پوشي نموده و با اين کار در چشمان او قدر و منزلت والايي را پيدا کند و حتي او را وادار به خودداري از تکرار اشتباهش در آينده نمايد. 
همچنين زن بايد آگاه باشد که در زماني زندگي مي کند که انواع فتنه ها در آن شايع شده و زنان روبند شرم و حجب ا از روي ها برکنده هرکدام در آراستن و تزيين خويش تمام توان خود را به کار بسته اند... مردان در بيرون از منزل چشمشان به اين زن ها افتاده و در دل آرزو مي کند که کاش زن وي زيباتر از آنان بود تا مي توانست نياز خويش را بصورت حلال برآورده و خدا را از خود خوشنود سازد. براي همين هم زن بايد بکوشد تا شوهرش او را جز در پوششي پاک،باز، خوشبو، زيبا و خوب نبيند تا نياز وي را کفايت نموده و او را در کام بردن هرچه بهتر از وي کمک کند. 
در اين بين شگفت آور حال و وضع برخي زنان است که همه ي سعي خود را در آرايش و زيبايي خود موقع بيرون رفتن و براي کوچه و خيابان به کار مي گيرند ولي نصف اين مقدار اهتمام يا حتي يک چهارم آن را براي منزل و هنگامي که نزد شوهرانشان هستند صرف نمي کنند... در اسلام هيچ معني ندارد که زن خود را نزد شوهرش پوشانده و زيبايي هايش را پنهان بدارد و درعوض در هر بامداد و شامگاه بيرون منزل از زيباييش را آشکار سازد. 
بنابراين بهتر است زن مسلمان تا جاييکه در توان دارد خود را براي شوهرش بيارايد. از پيامبر صلى الله عليه و سلم پرسيدند: کدام دسته از زنان بهترند؟ آن حضرت پيامبر صلى الله عليه و سلم فرمود: (التي تسره إذا نظر إليها..) يعني: «آنکه نگاه به او ترا شادمان سازد ...» [ابوداود و ابن ماجه]
در اين بين برخي موارد حائز اهميت فراوان وجود دارند که بسياري از زنان از آن غافل مي مانند و مي پندارند که تنها کلام زيبا و ارتباط درست همان خوشبختي است و بس... حال آنکه چنين نيست و وجود خانه اي تمييز و مرتب و آرام نيز براي استراحت و آسايش شوهر پس از کار روزانه اش و همچنين سفره ي غذايي که با مهارت و سليقه آماده و فراهم شده باشد لازم است و از جمله مسائل مورد توجه شوهر بوده و سهل انگاري در به انجام رسانيدن آن مي تواند به يکي از مشکلات و تنش هاي خانواده بيانجامد.
 
شايسته است که زن به رابطه ي خود با خانواده ي شوهرش به عنوان رابطه اي بين خود و همسرش بنگرد؛ درنتيجه ارتباط درست با آنان مساوي است با ارتباط نيک وي با شوهرش، در اين حالت زن به خوبي از آن ها پذيرايي کرده و اين کارش را نزديکي بيش تر به شوهرش مي داند... همچنين شوهرش را ترغيب کند تا دوستان و برادرانش را براي خوردن غذايي که با خوشحالي و سرور آماده ساخته است، دعوت کند... انگار با زبان حال به شوهرش مي گويد: من دوستان ترا دوست و دشمنانت را دشمن مي دارم. 
همينطور مهم تر از اين ها، زن بايد در دشواري هاي زندگي يار و ياور شوهرش باشد و در کنارش باشد و در روزهاي سخت، رنج و درد او را تسکين دهد. بانوي خانه مي تواند از سيره ي سلف صالح الگو بگيرد. به عنوان نمونه، از حضرت انس رضي الله عنه روايت شده است که: يکي از پسران ابوطلحه بيمار شده و فوت کرد، درحاليکه ابوطلحه بيرون منزل بود و از مرگ فرزندش خبر نداشت. وقتي همسرش فهميد که پسرش فوت کرده است، چيزي را آماده کرده و او را در جايي در کنج خانه پنهان نمود. زمانيکه ابوطلحه بازگشت پرسيد: پسرمان حالش چطور است؟ همسرش پاسخ داد: از هميشه آرام تر است و اميدوارم که اکنون در راحتي باشد. 
با اين حرف ابوطلحه گمان کرد که پسرش بهبود يافته است. بعد همسرش براي او شام آورد و پس از شام نيز با وي همبستر شده و نزديکي نمودند. صبح روز بعد که ابوطلحه غسل نمود و مي خواست بيرون برود، همسرش او را از مرگ پسرشان باخبر ساخت. ابوطلحه نماز صبح را با پيامبر صلى الله عليه و سلم گزارد و مسأله را براي وي تعريف کرد. پيامبر صلى الله عليه و سلم فرمود: (لعله أن يبارك الله لكما في ليلتكما) يعني: «باشد که در امشب تان براي شما برکتي حاصل شده باشد.» خداوند به آنان پسري عطا نمود که خود صاحب نه فرزند گرديد و همه ي آن ها قرآن مي خواندند و آن را حفظ داشتند. [بخاري]

بهتر است که زن در اوقات مناسب با شوهرش به گفتگو نشسته و از وضع و حال وي و مسائل روزمره اش باخبر گردد. اين کار او را به شوهرش نزديک تر کرده و اهميت و ارزش وي را برايش ملموس مي سازد. از حضرت عايشه رضي الله عنها نقل شده که تعريف مي کند: {كان رسول الله صلى الله عليه وسلم إذا صلى ركعتي الفجر (يعني: سنة الفجر)، فإذا كنتُ مستيقظة حدثني، وإلا اضطجع حتى يؤذَّن بالصلاة (أي تقام). } _ يعني: «وقتي پيامبر صلي الله عليه و سلم دو رکعت سنت نماز صبح را مي گزارد، چنانچه من بيدار مي بودم با من سخن مي گفت، درغير اينصورت به پهلو مي خوابيد تا  اقامه ي نماز صبح گفته شود.» [متفق عليه] 

تفاهم بـين زن و شوهر:
خداوند سبحان مردم را با طبيعت و خلق و خوهاي مختلف و گوناگون و بعضاً مخالف همديگر آفريده است بنابراين ممکن است يکي از زوجين چيزي را دوست داشته و ديگري از آن خوشش نيامده و يا يکي از چيزي بدش بيايد و ديگري اين احساس را نداشته باشد... زن ممکن است در صحبت و طرز گفتگو بين خود و شوهرش ، يا در طرز لباس پوشيدن، غذا خوردن و چيدمان لوازم منزل، موقع خواب و ديگر مسائل مانند چگونگي کاميابي و بهره بردن هرکدام از ديگري اختلاف زيادي ببيند.
هماهنگي و توافق در بين انواع خوي و خصلت ها جز بواسطه ي عشق و محبتي که شوهر را به سوي زن و زن را به سوي شوهر انعطاف پذير و نرم سازد رخ نمي دهد. با وجود عشق و محبت باهم به نوعي توافق و هماهنگي نسبي مي رسند که هيچ يک احساس نمي کند که شخصيت يا کرامت وي پايمال شده است. زن بايد بر اختلاف سليقه و مزاج شوهر و شوهر نيز بر تفاوت ديدگاه و سليقه ي همسرش صبر و تحمل نمايند. خصلت ها و عادات مذکور چيزي است که با آن بزرگ شده اند و بزودي هر يک مي داند که ديگري چگونه به آرامش و رضايت مي رسد و همان را براي ارضاي نيمه ي دوم خود بکار مي گيرد و همين مرحله ايست براي رسيدن به هماهنگي و توافق بين زن و شوهر. 
زن بايستي از نوع لباس مناسب براي شوهرش و رنگ هايي که به او مي آيند و هيبت و وقار او را نيز حفظ مي کنند م