را نيز از دل هايشان مي زدايد. اين نمونه اي از مشارکت فعالانه ي زن و مرد در زندگي خانوادگي است که به خوشبختي دنيا و آخرت مي انجامد.
 
همکاري در کسب روزي:
نفقه حق زن بر عهده ي شوهر و تأمين آن از وظايف مرد مي باشد. از معاويـه ابن حيده -رضي الله عنه- روايت شده که مي گويد: گفتم: يا رسول الله صلي الله عليه و سلم  زنان ما بر ما چه حقي دارند؟ فرمود: (أن تطعمها إذا طعمتَ، وتكسوها إذا اكتسيتَ، ولا تضرب الوجه، ولا تقبِّح، ولا تهجر إلا في البيت)_يعني: « چون طعام خوردي طعام شان دهي و چون لباس پوشيدي او را لباس بپوشاني، بصورت زن سيلي مزن و باو نگو خدا ترا زشت سازد، و جز در خانه از او دوري مکن.» [ابوداود، و ابن حبان]
زن پرهيزگار مزاياي بسياري دارد؛ او از خرج و مخارج زندگي که بر عهده ي مرد است به ميزان زيادي مي کاهد؛ چيزي را مي پوشد که ستر عورت کرده باشد و غذايي مي خورد که تنها گرسنگي اش را برطرف سازد و مشکلات و سختي هاي زندگي را دوشادوش شوهرش تحمل مي نمايد و بر معايب وي صبر مي نمايد. حضرت اسماء دختر حضرت ابوبكر به شوهرش زبير بن عوام -رضي الله عنهم- در کار کشاورزي بر قطعه زميني که پيامبر صلى الله عليه و سلم به وي بخشيده بود کمک مي نمود. در مسيري به طول چند کيلومتر کيسه ي هسته هاي خرما را بر پشت خود حمل مي نمود و از آن براي اسب هاي شوهرش خوراکي تهيه مي کرد. تا انکه پدرش (حضرت ابوبکر صديق رضي الله عنه) خادمي را به وي هديه کرد تا اين مسئوليت دشوار را از دوش وي بردارد. 

همچنين ام المؤمنين زينب بنت جحش اسديه -رضي الله عنها- پوست ها حيوانات را دباغي نموده و آن را مي فروخت تا بتواند چيزي کسب کند تا آن را در راه خداوند عزوجل صدقه بدهد. همسر امام احمد بن حنبل -رحمه الله- نيز پشم مي ريسيد تا با وي در کسب روزي مشارکت نمايد. زن با مي تواند با رعايت عفت خويش به برخي کارها در کمک به شوهرش براي کسب حلال بپردازد، بدون آنکه وي را به خروج از خانه و اختلاط با مردان وادارد. اين کار سود و منفعتي براي خانواده و کمک خرجي براي شوهر خواهد بود کمه البته بر زن واجب نيست و تنها براي مشارکت و همکاري صورت مي گيرد. از جمله ي اين کارها مي تواند موارد زير باشند: 
1- پرورش دادن مرغ و جوجه در خانه. 
2- انجام کارهاي خياطي لباس هاي زنانه. 
3- کارهاي گلدوزي و تريكو.
4- ساخت برخي صنايع دستي.

يکي از زنان صحابه شوهرش را قبل از خروج وي از خانه به کسب روزي حلال سفارش کرده و مي گفت: درباره ي ما از خدا بترس و جز حلال ما را مخوران؛ که بر گرسنگي در دنيا صبر مي توان کرد ولي بر عذاب خدا در روز قيامت نمي توان. دين اسلام به زهد و قناعت تاکيد بسيار نموده و بدان تشويق مي کند. درنتيجه نفس شخص مسلمان به مال و نعمتي که در دست برادران مسلمان وي است چشم طمع نمي دوزد. رسول الله صلى الله عليه و سلم مي فرمايد: (قد أفلح من أسلم، ورُزق كفافًا، وقنَّعه الله بما آتاه) يعني: «همانا رستگار شد آنکه اسلام آورد و رزقش بسنده بود و خداوند او را به آنچه که داده قناعت داده است.» [مسلم]
پيامبر صلى الله عليه و سلم انساني بسيار قانع بودند و هرگز بر غذايي ايراد نمي گرفت، اگر آن را دوست مي از آن مي خورد و چنانچه ميل نداشت نمي خورد. غذاي ايشان خيلي وقت ها نان و سرکه يا نان و روغن بود. آن حضرت صلى الله عليه وسلم جامه هاي ساده و اغلب از جنس پشم، پنبه يا کتان مي پوشيد. جامه اي که به وي هديه داده مي شد را نيز برتن مي نمود.

زن مي تواند براي بيرون از خانه شغلي داشته باشد، چنانچه شوهرش از کار افتاده بوده يا به کار و شغل زن احتياج داشتند. مشروط بر اينکه با وقار و عفت بيرون رفته و حتي الامکان از مکان هايي که با مردان اختلاط مي يابد بپرهيزد.

همکاري در کارهاي منزل:
چه زيباست که مرد در برخي کارهاي منزل به همسرش کمک کند. حداقل به خاطر مودت و مشارکت و همدلي و احترام معنوي به وي ... اين کار فرصت خوبي را به مرد مي دهد تا به همسرش نشان دهد که برايش مهم و گرامي است و وي را دلخوش کرده و باعث نزديکي بيشتر آنان به همديگر گردد... حتي اگر کارهاي ساده اي مانند: بردن ظرف ها به سر سفره ي غذا، انداختن سجاده و ... باشد. 
پيامبر خدا صلى الله عليه و سلم در کمک به خانواده اش نمونه اي مثال زدني است. ايشان شير گوسفندان را مي دوشيد، پيراهن و کفشش را وصله مي زد، کارهاي خودش را انجام مي داد، خانه را مي روفت، شترش را مي بست و به آن علف مي داد، همراه همسرش خمير درست مي کرد و کالايش را از بازار به خانه مي آورد. در جنگ خندق جابر بن عبد الله -رضي الله عنه- همسرش را براي آماده ساختن غذا در غزوه مشارکت داد و خود گوسفندي را ذبح نمود و آن را پوست کنده و گوشت آن را کباب مي کرد درحيني که زنش نيز جو را آرد نموده و نان مي پخت، وقتي از کار پخت و پز فارغ شد پيامبر صلى الله عليه و سلم را براي غذا دعوت کرد و آن حضرت صلى الله عليه و سلم نيز صحابه رضوان الله عليهم را با خود به مهماني برد و همگي به برکت رسول خدا صلي الله عليه و سلم از آن غذا خوردند.

همکاري زن و مرد در تربيت فرزندان:
فرزندان زينت و زيبايي هاي زندگي دنيا هستند و داشتن بچه آرزوي قلبي هر زن و شوهري است. پدر و مادر براي تربيت درست فرزندان  تمام تلاش خود را به کار مي بندند، تا اولادي شايسته و صالح به بار بيايند و به دستورات خداوند متعال گردن نهاده و از نواهي وي بازايستند. اما اگر زن و شوهر فرزندانشان را، بدون احساس تعهد و صرف وقت و انرژي براي تربيت سالم، به حال خود وانهادند، آنگاه است که به جاي نعمت به عذاب و بدبختي تبديل مي شوند. 
همکاري زن و مرد در تربيت کودک، نيازمند عهده دارگشتن مراقبت و رسيدگي به آنان و برآوردن احتياجات شان به دور از افراط و تفريط مي باشد. بايد از تبعيض قائل شدن بين آن ها خودداري کرده و در خورد و خوراک ميان آن ها و حتي در نگاه کردن و لبخند و بوسيدن آنان عدالت برقرار کرده وترجيح دادن پسرها بر دخترها درست نبوده و بايد در تمام مسائل و حتي در دادن هديه و بخشش نيز مساوات را مراعات نمود.
 
يکبار بشير بن سعد خزرجي و پسرش نعمان -رضي الله عنهما- نزد پيامبر صلى الله عليه و سلم حاضر شده و گفت: يا رسول الله! شما را گواه مي گيرم که فلان چيز و فلان چيز را به نعمان بخشيدم. پيامبر صلى الله عليه و سلم فرمود: (أَكُلَّ ولدك نَحَلْتَ؟) يعني: «آيا براي تمام فرزندانت چنين بخشيده اي؟» گفت: خير. فرمود: ( فأَشْهِدْ غيري) پس کسي جز مرا گواه بگير. سپس فرمود: (أليس يسرُّك أن يكونوا في البرِّ سواءً؟) يعني: « آيا خوشت مي آيد که در نيکي نمودن همه با تو برابر باشند؟» پاسخ داد: آري. فرمود: (فلا إذًا) يعني: «پس اين کار را مکن!» [مسلم و نسائي و ابن ماجه]

زحمت اصلي تربيت فرزندان بر دوش مادران است. او است که شب و روز با کودک خويش است و او را غذا داده و سيرابش مي کند، گرماي محبت و شققت خود را به وي ارزاني داشته و اصول و مقدمات دين و آموزش هاي ديني و علمي را به آنان مي آموزد، به او ياد مي دهد که چگونه نيک را از بد با