خت خرما پوشانده بودند.

خانه ي ام المؤمنين عايشه رضي الله عنها – محبوب ترين امهات المؤمنين نزد رسول خدا صلى الله عليه و سلم بعد از خديجه- تک اتاقي بود که از خشت خام و گل ساخته شده بود که چسبيده بود به اتاقي از شاخه ي نخل که با پلاسي از موي بز پوشانده شده بود، و به اندازه ي يک لنگه ي دراز چوب بود و سقف آن مانند خانه هاي ديگر رسول الله صلى الله عليه و سلم کوتاه بود. اثاث منزل بسيار ساده و بي تکلف بودند: تختي از چوب چوب که با ريسمان محکم شده بود، مشکي براي آب و يک ظرف سفال براي غذا و وضوي آنحضرت صلى الله عليه و سلم.

همين سادگي و قناعت در تمامي خانه هاي اصحاب رسول الله صلى الله عليه و سلم موج مي زد. جهيزيه ي حضرت فاطمه دختر رسول خدا صلي الله عليه و سلم هنگامي که با حضرت علي بن أبى طالب -رضي الله عنه- ازدواج مي نمود يک خميله (جامه اي از مخمل)، بالشي از جنس پوست پر شده از ليف خرما، سنگ آسيا، يک مشک و دو عدد سبو و... بود، جهيزيه ي سرور زنان اهل بهشت و دختر بزرگوار سرور پيامبران اينگونه بود. از اين جا مي توان فهميد که خانه هاي پيامبر صلى الله عليه و سلم و اصحابش نمونه اي براي يک خانه ي اسلامي بوده اند.
اينکه خانه ي پيامبر صلى الله عليه و سلم و اصحابش ساده و بدون تجملات بوده اند به اين معني نيست که اسلام انسان را از نعمت داشتن خانه اي فراخ و زيبا منع مي نمايد، بلکه اسلام آن را رزق، نعمت و فضل خداوند نسبت به بندگانش مي داند. خداوند متعال مي فرمايد: {قل من حرم زينة الله التي أخرج لعباده والطيبات من الرزق} [الأعراف: 32] يعني: « [اى پيامبر] بگو زيورهايى را كه خدا براى بندگانش پديد آورده و [نيز ] روزيهاى پاكيزه را چه كسى حرام گردانيده.»
همچنان که پيامبر صلى الله عليه و سلم نيز مي فرمايد: (أربع من السعادة: المرأة الصالحة، والمسكن الواسع، والجار الصالح، والمركب الهنيء) يعني: «چهار چيز جزو اسباب خوشبختي هستند: زن درستکار، مسکن وسيع و جادار، همسايه ي نيکو و مرکب راهوار.»_[الحاكم] انسان بايد از اين نعمت ها به درستي بهره ببرد، چرا که در روز قيامت درباره ي آن ها از وي سؤال مي شود. خداوند متعال مي فرمايد: {ثم لتسألن يومئذ عن النعيم} _[التكاثر: 8] يعني: « سپس در همان روز است كه از نعمت [روى زمين] پرسيده خواهيد شد.»
يک خانواده ي مسلمان همانند هر خانواده ي ديگر بشري بوده و گرايش به آن دارد که خانه اش از لحاظ وسعت و زيبايي از بهترين خانه ها و پر خير و خوشي باشد. خداوند متعال مي فرمايد: {زين للناس حب الشهوات من النساء والبنين والقناطير المقنطرة من الذهب والفضة والخيل المسومة والأنعام والحرث ذلك متاع الحياة الدنيا والله عنده حسن المآب} [آل عمران: 14] يعني: « دوستى خواستنيها[ى گوناگون] از زنان و پسران و اموال فراوان از زر و سيم و اسب‏هاى نشاندار و دامها و كشتزار[ها] براى مردم آراسته شده [ليكن] اين جمله مايه تمتع زندگى دنياست و [حال آنكه] فرجام نيكو نزد خداست.»
خانواده ي مسلمان مي داند که خوشبختي حقيقي در آن است که خانه ي خويش را –کوچک باشد يا بزرگ –  به بهشتي مبدل سازد که از ايمان و باور آباد گشته، با قناعت پر از مسرت و دلخوشي شده، آسايش و آرامش بر آن گسترده و تک تک اعضاي آن بر ادب و منشي بالا و صحيح پرورش مي يابند. اين خانواده در هرحال مي داند که آنچه وي دارد نعمتي از نعمت هاي خداوند بر اوست که سزاوار شكر و سپاسگزاري مي باشد، چرا که شکر نعمت آن را مي افزايد، پاکيزه گردانيده و چندين برابرش مي گرداند. چنانکه خداوند متعال مي فرمايد: {لئن شكرتم لأزيدنكم} [إبراهيم: 7] يعني: « و آنگاه كه پروردگارتان اعلام كرد كه اگر واقعا سپاسگزارى كنيد [نعمت] شما را افزون خواهم كرد.»
خانواده ي مسلمان مجال آن را نمي دهد که نعمت هاي خداوند او را به سوي تکبر و خودبرتربيني بکشاند، بلکه فضل و بخشش خداوند بر خود را آشکار مي سازد، با توجه به آنچه خداوند متعال در قرآن کريم مي فرمايد: {وأما بنعمة ربك فحدث} [الضحى: 11] يعني: «و اما به نعمت پروردگار خود خبر ده!» و نيز در عمل به فرمايش رسول خدا صلى الله عليه و سلم که: (إن الله يحب أن يرى أثر نعمته على عبده) يعني: « خداوند دوست مي دارد که نشانهء نعمتش را بر بنده اش ببيند.»_[الترمذي والحاكم]

خانواده ي مسلمان بايد که چنان به نعمت هاي دنيا سرگرم نشود که از طاعت خداوند غافل بماند و بزرگترين هم و غم وي در دنيا خانه اش باشد و او را از کارو تلاش براي خانه ي خويش در بهشت -إن شاء الله- بازدارد.

شاعر در اين باره مي گويد:
لا دارَ للمرء بعد الموت يسكنها
إلا التي كـان قبل الموت يبنيها
فإن بناها بخـير طاب مسكنه
وإن بنـاها بشر خـــاب بانيهــا

معني شعر: 
«کو خانه اي که بعد از مرگ مسکنم باشد
 جز آنچه قبل از مرگ برپا کرده ام
گر به نيکي برپاشود نيکو مسکني است
ور به شر باشد نباشد جز بدي!»

حضرت علي بن أبى طالب -رضي الله عنه- بر مردي گذشت که خانه اي بنا مي کرد، به او گفت:
قد كنت ميتًا فصرت حيـًّا وعن قليل تصير ميـــتا
تبني لدار الفناء بيتــــًا فابنِ لدار البقاء بـــيتا

معني شعر: « مرده بودي، زنده گشتي، تا بعد از اين ميري ز نو
                  سازي اکنون خانه اي را بهر ديار رفتني،
                  بهر حيات تا ابد برساز منزلگاه خويش!»

بنابراين مي توان گفت، خوشا به حال خانواده ي مسلمان اگر دنيا را در دست خويش داشته باشد، نه در قلب خويش و خوشا به حالش اگر مسائل پيرامونش را به خوبي مديريت نموده و از آن ها در طاعت و عبادت خداوند -عز وجل- بهره بگيرد و به اين گفته ي حکيمانه جامه ي عمل بپوشاند که مي گويد: (عمل لدنياك كأنك تعيش أبدًا، واعمل لآخرتك كأنك تموت غدًا) يعني: «براي دنياي خويش چنان کار کن که انگار تا ابد زنده خواهي بود و براي آخرت آنچنان عمل نما که گويي فردا خواهي مرد.»_[ابن المبارك]

بحث از خانه ي مسلمان و وسايل و اثاث موجود در آن و ... ضرورتاً به اين معني نيست که بايد تمام ويژگي هاي ذکر شده در خانه هاي مسلمانان جمع گردند، لکن نمونه اي بارز و عالي است که از خداوند سبحان خواستاريم که آن را در تمام خانه هاي مسلمان روي کره ي زمين محقق سازد.

اهميت مسأله آن اندازه که درباره ي کساني که در منزل زندگي مي کنند مي باشد درباره ي ديوارها و اثاث آن نيست. با اين حال هرکس مي تواند با کم ترين امکاناتي که در اختيار دارد خوشبختي و آرامش را براي خانواده اش بوجود آورد. يک مسلمان فردي خردمند و هشيار است و رسول الله صلى الله عليه و سلم فرموده است: (الكيس من دان نفسه وعمل لما بعد الموت، والعاجز من أتبع نفسه هواها، وتمنَّى على الله الأماني) يعني: « زيرک کسي است که نفس خود را محاسبه نموده و براي زندگي بعد از مرگ کار کند، و ناتوان کسي است که نفسش را بدنبال آرزوها و هواي خويش کشاند، و از خدا اميد داشته باشد.»_[أحمد والترمذي وابن ماجه]

ترجمه: مسعود
مصدر: سايت نوار اسلام
IslamTape.Comسلسلة خانواده ي خوشبخت – ازدواج در اسلام

خداوند در قرآن مي فرمايد: {ومن كل شيء خل