بگيرد، سرانجام، خسته و مستأصل خواهد شد. بنابراين، راه راست و ميانه را  در پيش گيريد، خوشحال باشيد و از عبادت صبح و شام و پاسي از شب، كمك بگيريد».

باب (25): نهي از نوحه خواني
658 ـ عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ رَضِيَ اللَّه عَنْهَا قَالَتْ: أَخَذَ عَلَيْنَا النَّبِيُّ (ص) عِنْدَ الْبَيْعَةِ أَنْ لا نَنُوحَ، فَمَا وَفَتْ مِنَّا امْرَأَةٌ غَيْرَ خَمْسِ نِسْوَةٍ: أُمِّ سُلَيْمٍ وَأُمِّ الْعَلاءِ وَابْنَةِ أَبِي سَبْرَةَ امْرَأَةِ مُعَاذٍ، وَامْرَأَتَيْنِ. أَوِ ابْنَةِ أَبِي سَبْرَةَ وَامْرَأَةِ مُعَاذٍ وَامْرَأَةٍ أُخْرَى. (بخارى:1306)
ترجمه: ام عطيه رضي الله عنها مي فرمايد: رسول الله (ص) هنگام بيعت، از ما تعهد گرفت كه نوحه خواني نكنيم. اما هيچ كس از ما به اين عهد وفا نكرد، مگر پنج زن: ام سليم، ام علاء و دختر ابو سبره «همسر معاذ» و دو زن ديگر.

باب (26): برخاستن براي جنازه
659 ـ عَنْ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ (رض) عَنِ النَّبِيِّ (ص) قَالَ: «إِذَا رَأَى أَحَدُكُمْ جِنَازَةً، فَإِنْ لَمْ يَكُنْ مَاشِيًا مَعَهَا فَلْيَقُمْ حَتَّى يُخَلِّفَهَا، أَوْ تُخَلِّفَهُ، أَوْ تُوضَعَ مِنْ     قَبْلِ أَنْ تُخَلِّفَه». (بخارى:1308)
ترجمه: عامر بن ربيعه (رض) مي گويد: رسول الله (ص) فرمود: «هنگامي كه يكي از شما جنازه اي را ديد، اگر نخواست همراه جنازه برود، بلند شود تا جنازه از او بگذرد يا بر زمين، گذاشته شود».

باب (27): تشييع كنندة جنازه، چه وقت بنشيند؟
660ـ عَنْ أَبِيْ هُرَيْرَةَ (رض): أَنَّهُ أَخَذَ بِيَدِ مَرْوَانَ وَهُمَا فِي جَنَازَةٍ، فَجَلَسَا قَبْلَ أَنْ تُوضَعَ، فَجَاءَ أَبُو سَعِيدٍ (رض)، فَأَخَذَ بِيَدِ مَرْوَانَ، فَقَالَ: قُمْ، فَوَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمَ هَذَا أَنَّ النَّبِيَّ (ص) نَهَانَا عَنْ ذَلِكَ، فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ (رض): صَدَقَ. (بخارى:1309)
ترجمه: ابوهريره (رض) روايت مي كند كه: در تشييع جنازه اي، من دست مروان را گرفته بودم و قبل از اينكه جنازه به زمين گذاشته شود، نشستيم. در آن لحظه، ابوسعيد (رض) آمد. دست مروان را گرفت و گفت: بلند شو. بخدا سوگند، او (ابو هريره) مي داند كه رسول الله (ص) از نشستن، قبل از اينكه جنازه به زمين نهاده شود، منع فرموده است. ابوهريره(رض) گفت: ابوسعيد (رض) راست مي گويد.

باب (28): بلند شدن براي جنازة يهودي
661 ـ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِاللَّهِ رَضِيَ اللَّه عَنْهُمَا قَالَ: مَرَّ بِنَا جَنَازَةٌ، فَقَامَ لَهَا النَّبِيُّ (ص) وَقُمْنَا بِهِ، فَقُلْنَا: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّهَا جِنَازَةُ يَهُودِيٍّ، قَالَ: «إِذَا رَأَيْتُمُ  الْجِنَازَةَ فَقُومُوا». (بخارى:1311)
ترجمه: جابر بن عبد الهّ ر ضي الله عنهما مي گويد: جنازه اي از جلوي ما عبور كرد. رسول الله (ص) بخاطر او بلند شد و ما نيز همراه ايشان، بلند شديم. سپس، گفتيم: يا رسول الله! اين جنازه يهودي است. آنحضرت (ص) فرمود: «هرگاه جنازه اي را ديديد، بلند شويد».

باب (29): حمل جنازه، كار مردان است نه زنان
662 ـ عَنْ أَبِيْ سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ (رض): أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) قَالَ: «إِذَا وُضِعَتِ الْجِنَازَةُ، وَاحْتَمَلَهَا الرِّجَالُ عَلَى أَعْنَاقِهِمْ، فَإِنْ كَانَتْ صَالِحَةً قَالَتْ: قَدِّمُونِي،    وَإِنْ كَانَتْ غَيْرَ صَالِحَةٍ قَالَتْ: يَا وَيْلَهَا أَيْنَ يَذْهَبُونَ بِهَا، يَسْمَعُ صَوْتَهَا كُلُّ   شَيْءٍ إِلاَّ الإِنْسَانَ، وَلَوْ سَمِعَهُ صَعِقَ». (بخارى:1314)
ترجمه: ابوسعيد خدري (رض) مي گويد: رسول الله (ص) فرمود: «هنگامي كه جنازه آماده مي شود و مردان آنرا بر روي شانه هايشان مي گذارند، اگر شخص نيكي باشد، مي گويد: مرا زودتر  ببريد. اگر شخص ناصالحي باشد، به  فغان و ناله در مي آيد و مي گويد: واي بر من، مرا كجا ميبريد؟ اين آه و فغانش را بجز انسان، هر چيز ديگر مي شنود. و اگر انسانها آن را بشنوند، بيهوش مي افتند».

باب (30): جنازه هر چه زودتر به گورستان، برده شود
663 ـ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ (رض) عَنِ النَّبِيِّ (ص) قَالَ: «أَسْرِعُوا بِالْجِنَازَةِ، فَإِنْ تَكُ صَالِحَةً فَخَيْرٌ تُقَدِّمُونَهَا إليه، وَإِنْ يَكُ سِوَى ذَلِكَ، فَشَرٌّ تَضَعُونَهُ عَنْ رِقَابِكُمْ». (بخارى:1315)
ترجمه: ابوهريره (رض) مي گويد: رسول الله (ص)  فرمود: جناز را هر چه زودتر به گورستان ببريد. اگر انسان نيكي باشد، پس او را زود تر به خيري كه در انتظارش مي باشد، مي رسانيد. و اگر انسان بدي باشد، زودتر، شرّي را از روي شانه هاي خود، بر زمين مي گذاريد. 

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:607.txt">باب (31): فضيلت تشييع جنازه</a><a class="text" href="w:text:608.txt">باب (32): كراهيت سجده گاه قرار دادن قبور</a><a class="text" href="w:text:609.txt">باب (33): نماز خواندن بر زني كه در دوران نفاس، در گذشته است</a><a class="text" href="w:text:610.txt">باب (34): خواندن سوره فاتحه در نماز جنازه</a><a class="text" href="w:text:611.txt">باب (35): مردگان، صداي پاي (تشييع كنندگان) را مي شنود</a><a class="text" href="w:text:612.txt">باب (36): آرزوي دفن شدن در سرزمينهاي مقدس</a><a class="text" href="w:text:613.txt">باب (37): خواندن نماز جنازه بر شهيد</a><a class="text" href="w:text:614.txt">باب (38): نماز بر شهيد</a><a class="text" href="w:text:615.txt">باب (39): اگر مشركي، هنگام مرگ، لا اله الا الله بگويد  </a><a class="text" href="w:text:616.txt">باب (40): موعظه نمودن مردم، سر قبر و نشستن اطراف وي</a></body></html>باب (31): فضيلت تشييع جنازه
664 ـ عن ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّه عَنْهُمَا: أَنَّه قِيلَ لَهُ: إنَّ أَبَاهُرَيْرَةَ (رض) يَقُولُ: مَنْ تَبِعَ جَنَازَةً فَلَهُ قِيرَاطٌ. فَقَالَ: أَكْثرَ أَبُو هُرَيْرَةَ عَلَيْنَا، فَصَدَّقَتْ عَائِشَةُ أَبَا هُرَيْرَةَ وَقَالَتْ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (ص) يَقُولُهُ. فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ رَضِي اللَّه عَنْهمَا: لَقَدْ فَرَّطْنَا فِي قَرَارِيطَ كَثيرَةٍ. (بخارى:1323، 1324)
ترجمه: به ابن عمر رضي الله عنهما گفتند: ابوهريره(رض) مي گويد: هر كس، جنازه اي را تشييع كند، باندازة يك قيراط (واحد پيمانه)، اجر دريافت مي كند. ابن عمر رضي الله عنهما گفت: ابوهريره (رض)  زياد روايت مي كند! بعد، عايشه رضي الله عنها نيز حديث ابوهريره (رض) را تاييد كرد و فرمود: من اين حديث را از رسول الله (ص) شنيدم. ابن عمر رضي الله عنهما گفت: پس ما تاكنون، قيراطهاي زيادي را  از دست داده ايم.

باب (32): كراهيت سجده گاه قرار دادن قبور
665 ـ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّه عَنْهَا عَنِ النَّبِيِّ (ص) قَالَ فِي مَرَضِهِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ: «لَعَنَ اللَّهُ الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى اتَّخَذُوا قُبُورَ أَنْبِيَائِهِمْ مَسَاجِدَ». قَالَتْ: وَلَوْلا ذَلِكَ لأَبْرَزُوا قَبْرَهُ غَيْرَ أَنِّي أَخْشَى أَنْ يُتَّخَذَ مَسْجِدًا. (بخارى:1330)
ترجمه: عايشه رضي الله عنها مي گويد: رسول الله (ص)در بيماري وفات خود، فرمود: «خداوند يهود و نصارا را لعنت كند، آنان قبور انبياي خود را مسجد  قرار دادند». عايشه رضي الله عنها مي گويد: اگر اين