ش نيز معتكف مي شدند.

باب (2): معتكف بدون ضرورت، نمي‏تواند به خانه برود
  971 ـ عَنْ عَائِشَةَ رَضِي اللَّه عَنْهَا زَوْجَ النَّبِيِّ (ص) قَالَتْ: وَإِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) لَيُدْخِلُ عَلَيَّ رَأْسَهُ وَهُوَ فِي الْمَسْجِدِ فَأُرَجِّلُه،ُ وَكَانَ لا يَدْخُلُ الْبَيْتَ إِلاَّ لِحَاجَةٍ إِذَا كَانَ مُعْتَكِفًا. (بخارى: 2029)
ترجمه: عايشه رضي ‏الله عنها ؛همسر گرامي رسول خدا (ص) روايت است كه مي‏گويد: گاهي آنحضرت (ص) در حالي كه در مسجد معتكف بود، سر مباركش را به سوي من متمايل مي ساخت و من موهايش را شانه مي‏زدم. و آنحضرت (ص) هنگامي كه معتكف بود، بدون ضرورت وارد خانه نمي شد. 
باب (3): اعتكاف در شب
972 ـ عَنِ عُمَرَ (رض): أَنَّهُ سَأَلَ النَّبِيَّ (ص) قَالَ: كُنْتُ نَذَرْتُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ أَنْ أَعْتَكِفَ لَيْلَةً فِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ؟ قَالَ: «فَأَوْفِ بِنَذْرِكَ».(بخارى: 2032)
ترجمه: از عمر بن خطاب (رض) روايت است كه از رسول ‏الله (ص) پرسيد: در دوران جاهليت نذر كرده بودم كه شبي را در مسجد الحرام معتكف شوم (حال چه كنم) ؟ رسول ‏الله (ص) فرمود: «به نذر خود، وفا كن».

باب (4): خيمه زدن در مسجد
973 ـ عَنْ عَائِشَةَ رَضِي اللَّه عَنْهَا: أَنَّ النَّبِيَّ (ص) أَرَادَ أَنْ يَعْتَكِف،َ فَلَمَّا انْصَرَفَ إِلَى الْمَكَانِ الَّذِي أَرَادَ أَنْ يَعْتَكِفَ إِذَا أَخْبِيَة:ٌ خِبَاءُ عَائِشَةَ وَخِبَاءُ حَفْصَةَ وَخِبَاءُ زَيْنَبَ، فَقَالَ: «أَالْبِرَّ تَقُولُونَ بِهِنَّ»؟ ثُمَّ انْصَرَفَ، فَلَمْ يَعْتَكِفْ حَتَّى اعْتَكَفَ عَشْرًا مِنْ شَوَّالٍ. (بخارى: 2034)
ترجمه: عايشه صديقه رضي ‏الله ‏عنها مي‏گويد: نبي اكرم (ص) خواست كه معتكف شود. وقتي به محلي كه براي اعتكاف در نظر داشت، رسيد، ناگهان چشمش به چند خيمه افتاد كه در آنجا نصب شده بود. يكي از آنها از عايشه و ديگري از حفصه و سومي از آنِ زينب، بود. رسول خدا (ص) فرمود: «شما خيال مي كنيد كه با اين كار، عمل نيكي انجام مي دهيد»؟ سپس، از اعتكاف، منصرف شد. (و بجاي آن)، ده روز از شوال، به اعتكاف نشست.

باب (5): آيا معتكف در صورت نياز تا دروازة مسجد مي‏تواند بيايد
974ـ عَنِ صَفِيَّةَ زَوْجَ النَّبِيِّ (ص): أَنَّهَا جَاءَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ (ص) تَزُورُهُ فِي اعْتِكَافِهِ فِي الْمَسْجِدِ فِي الْعَشْرِ الأَوَاخِرِ مِنْ رَمَضَانَ، فَتَحَدَّثَتْ عِنْدَهُ سَاعَةً، ثُمَّ قَامَتْ تَنْقَلِبُ، فَقَامَ النَّبِيُّ (ص) مَعَهَا يَقْلِبُهَا، حَتَّى إِذَا بَلَغَتْ بَابَ الْمَسْجِدِ عِنْدَ بَابِ أُمِّ سَلَمَةَ، مَرَّ رَجُلانِ مِنَ الأَنْصَارِ فَسَلَّمَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ (ص)، فَقَالَ لَهُمَا النَّبِيُّ (ص): «عَلَى رِسْلِكُمَا، إِنَّمَا هِيَ صَفِيَّةُ بِنْتُ حُيَيٍّ». فَقَالا: سُبْحَانَ اللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَكَبُرَ عَلَيْهِمَا، فَقَالَ النَّبِيُّ (ص): «إِنَّ الشَّيْطَانَ يَبْلُغُ مِنَ الإِنْسَانِ مَبْلَغَ الدَّمِ، وَإِنِّي خَشِيتُ أَنْ يَقْذِفَ فِي قُلُوبِكُمَا شَيْئًا». (بخارى: 2035)
ترجمه: صفيه رضي ‏الله‏ عنها ؛همسر گرامي نبي اكرم (ص)؛ مي‏گويد: در دهة آخر رمضان كه رسول ‏الله (ص) در مسجد، معتكف بود، نزد وي ‏رفتم و ساعتي با او گفتگو كردم. سپس، برخاستم تا به خانه بروم. رسول خدا (ص) نيز برخاست و مرا همراهي كرد تا اينكه به درب مسجد، جايي كه باب ام سلمه بود، رسيديم. دو مرد انصاري از آنجا گذشتند و به آنحضرت (ص) سلام دادند. رسول خدا (ص) به آنها گفت: «صبر كنيد. او صفيه دختر حُيّ؛ همسر من؛ مي باشد». اين سخن، بر آنها دشوار آمد. لذا گفتند: سبحان الله، اي رسول خدا! (اين چه حرفي است)؟ رسول خدا(ص) فرمود: «شيطان همانند خون، در رگهاي بدن انسان، جريان دارد. بنابراين، ترسيدم كه مبادا شيطان در دلهاي شما گمان بد بوجود آورد».

باب (6): اعتكاف در دهة دوم رمضان
975ـ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ (رض) قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ (ص) يَعْتَكِفُ فِي كُلِّ رَمَضَانٍ عَشْرَةَ أَيَّامٍ، فَلَمَّا كَانَ الْعَامُ الَّذِي قُبِضَ فِيهِ، اعْتَكَفَ عِشْرِينَ يَوْمًا. (بخارى:2044)
ترجمه: از ابوهريره (رض) روايت است كه نبي ‏اكرم (ص) در هر رمضان، ده روز به اعتكاف مي‏نشست، اما در سالي كه رحلت كرد، بيست روز معتكف بود.

 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:878.xml">ابواب 1 تا 10</a><a class="folder" href="w:html:889.xml">ابواب 11 تا 20</a><a class="folder" href="w:html:900.xml">ابواب 21 تا 30</a><a class="folder" href="w:html:911.xml">ابواب 31 تا 40</a><a class="folder" href="w:html:922.xml">ابواب 41 تا 50</a><a class="folder" href="w:html:933.xml">ابواب 51 تا 57</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:879.txt">باب (1): آنچه دربارة اين گفتة خداوند آمده است كه مي فرمايد: (فَإِذَا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانتَشِرُوا فِي الأَرضِ) (آنگاه كه نماز خوانده شد، در زمين پراكند شويد…)</a><a class="text" href="w:text:880.txt">باب (2): حلال و حرام آشكارند و در ميان آنها، امور مشتبهي وجود دارد</a><a class="text" href="w:text:881.txt">باب (3): توضيح مشتبهات (امور مشكوك)</a><a class="text" href="w:text:882.txt">باب (4): كسي كه وسوسه را از امور مشتبه نمي داند</a><a class="text" href="w:text:883.txt">باب (5): كسيكه اهميت نمي دهد كه مال را از چه راهي بدست مي آورد</a><a class="text" href="w:text:884.txt">باب (6): تجارت منسوجات</a><a class="text" href="w:text:885.txt">باب (7): بيرون رفتن براي تجارت</a><a class="text" href="w:text:886.txt">باب (8): كسي كه خواهان گشايش روزي، باشد</a><a class="text" href="w:text:887.txt">باب (9) : خريد كالاي نسيه توسط رسول خدا (ص) </a><a class="text" href="w:text:888.txt">باب (10): خوردن از دست رنج خويش</a></body></html>باب (1): آنچه دربارة اين گفتة خداوند آمده است كه مي فرمايد: (فَإِذَا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانتَشِرُوا فِي الأَرضِ) (آنگاه كه نماز خوانده شد، در زمين پراكند شويد…)
976 ـ عَنْ عَبْدِالرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ (رض) قَالَ: لَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ آخَى رَسُولُ اللَّهِ (ص) بَيْنِي وَبَيْنَ سَعْدِ بْنِ الرَّبِيعِ، فَقَالَ سَعْدُ بْنُ الرَّبِيعِ: إِنِّي أَكْثَرُ الأَنْصَارِ مَالاً فَأَقْسِمُ لَكَ نِصْفَ مَالِي، وَانْظُرْ أَيَّ زَوْجَتَيَّ هَوِيتَ نَزَلْتُ لَكَ عَنْهَا فَإِذَا حَلَّتْ تَزَوَّجْتَهَا، قَالَ: فَقَالَ لَهُ عَبْدُالرَّحْمَنِ: لا حَاجَةَ لِي فِي ذَلِكَ، هَلْ مِنْ سُوقٍ فِيهِ تِجَارَةٌ؟ قَالَ: سُوقُ قَيْنُقَاعٍ، قَالَ: فَغَدَا إِلَيْهِ عَبْدُالرَّحْمَنِ فَأَتَى بِأَقِطٍ وَسَمْنٍ، قَالَ: ثُمَّ تَابَعَ الْغُدُوَّ، فَمَا لَبِثَ أَنْ جَاءَ عَبْدُالرَّحْمَنِ عَلَيْهِ أَثَرُ صُفْرَةٍ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «تَزَوَّجْتَ»؟ قَالَ: نَعَمْ، قَالَ: «وَمَنْ»؟ قَالَ: امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ، قَالَ: «كَمْ سُقْتَ»؟ قَالَ: زِنَةَ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ أَوْ نَوَاةً مِنْ ذَهَبٍ، فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ (ص): «أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍ». (بخارى: 2048)
ترجمه:عبدالرحمن بن عوف (رض) مي‏گويد: