جوش انفاق كنند. انفاق با طيب خاطر در آيه ((قرض حسنه)) شفاف تر بيان گرديده است. (وَمَنْ يَبْخَلْ فَإِنَّمَا يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ) زيرا انفاق و بذل اموال وسيله نجات از دوزخ است و جلوي خشم خداوند را مي گيرد و در حديث آمده است ((حصنوا أموالكم بالزكات)) يعني با پرداخت زكات اموال خود را حفاظت كنيد.  (وَاللَّهُ الْغَنِيُّ وَأَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ) اي انسان اگر مالك زمين و آسمان و كائنات شدي باز هم به الطاف و تدابير خداوندي محتاج هستي. (وَإِنْ تَتَوَلَّوْا) و در بذل مال و انفاق آن بخيل باشي. (يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ) كساني را كه خدا را به پاكي ياد كرده و از دستور وي اطاعت مي كنند. آري اين بود تفسير آيه از ديدگاه طبرسي و مغنيه. تفسير اين عالم شيعي نيز موافق با تفسير اهل سنت است. اكنون از آقاي تيجاني سوال مي شود كه ((آن تفسير كذايي)) را از كجا آورده است!؟ براي كساني كه از حقيقت اين گروه آگاهي دارند، پاسخ اين سوال بسيار ساده و روشن است. زيرا آنان به اصول و ضوابط تفسير كه در آغاز اين مبحث بدان اشاره نمودم. توجه ندارند بلكه به مبدا هوسهاي نفساني، دروغ و تضاد و تناقص رو مي آورند. بخاطر اينكه اين مدعايم را مستند و مدلل ارائه بدهم چاره اي ندارم جز اينكه ديدگاه يكي از علماي اثنا عشري را پيرامون تفسير اين آيه كه متضاد با تفسير طبرسي و تيجاني است، بيان كنم . . . جناب علي بن ابراهيم قمي چنين مي گويد: ((ها أنتم هولاء)) يعني اي  اين گروه. ((تدعون لتنفقوا في سبيل الله إلي قوله وإن تتولوا)) يعني اگر از اطاعت اميرالمومنين (علي بن ابي طالب رضي الله عنه  ) اعراض كرديد. ((يستبدل قوماً غيركم)) يعني آنان را در ولايت علي رضي الله عنه   داخل مي كند. ((ثم لا يكونوا أمثالكم)) يعني آنان در عداوت و مخالفت و ستم نسبت به آل محمد صلي الله عليه وسلم  مانند شما نخواهد بود.[116] آري، اكنون از كليه كساني كه در صدد حق و هدايت حقه هستند، سوال مي شود: آيا تفسير مفسراني كه در تفسير يك آيه روشن و محكم اقوال متضاد و تناقض دارند بهتر هستند يا تفسير يك مفسر از اهل سنت كه در تفسيرش به اصول تفسير و ضوابط آن توجه دارد؟! فكر مي كنم اين دليل بسيار قانع كننده باشد كه حق يكي است. نمي تواند متعدد باشد و تناقض، تضاد و اضطراب نشاني بطلان است. پس اي جوياي حق و حقيقت، كدام روش را ترجيح مي دهي؟! آقاي تيجاني در ادامه كينه توزيهايش نسبت به صحابه رسول الله صلي الله عليه وسلم  مي گويد: و كقوله تعالي أيضاً: )يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ)[117] 
ترجمه: اي اهل ايمان هر كس از شما كه از دين خود برگردد، خداوند در آينده نزديك قومي را جايگزين آنان مي كند كه در مورد محبت خدا باشند و آنان نيز با خدايشان محبت خواهند كرد. اين قوم در برابر مومنان خاضع و فروتن و در برابر كفار شديد و سرسخت خواهد بود. آنان در راه الله جهاد مي كنند و در اين راستا از ملامت گران بيمي ندارند. اين فضل و انعام الله است. به هر كس كه خواسته باشد مي دهد. علم خداوند بسيار فراگير است.  
1- آري، من مي گويم: اين آيه بزرگترين دليل بر عظمت اصحاب رسول الله صلي الله عليه وسلم  است و مقصود از آيه همان صحابه رضوان الله عليهم اجمعين هستند گروه زيادي از مفسران بر اين باورند كه اين آيه در باره حضرت ابوبكر رضي الله عنه   و اصحابش نازل شده است. حسن، قتاده و ابن جريج اين مطلب را نقل كرده اند.[118] طبري در تفسير خود از حضرت علي رضي الله عنه   نقل كرده است كه آيه مذكور درباره حضرت ابوبكر     رضي الله عنه   و يارانش نازل شده است. بعضي مفسرين مي گويند، درباره انصار و برخي ديگر مي گويند، درباره اهل يمن، درباره حضرت ابوموسي اشعري و قومش نازل شده است. بهر حال آيه عام است و شامل همه اينان مي شود و بدون ترديد در راس آنان ابوبكر، عمر، عثمان و علي رضوان الله عليهم اجمعين قرار دارند. و به همين ترتيب ساير صحابه را نيز شامل مي شود. آقاي طبرسي در جريان بحث پيرامون اين آيه، بر اين مطلب تاكيد دارد كه درباره كساني كه ذكر آنها در اين آيه آمده است اختلاف نظر وجود دارد بعضيها به نقل از حسن، قتاده و ضحاك گفته اند: ابوبكر و يارانش هستند كه با مرتدين جنگيدند. و برخي به نقل از سدي گفته اند: انصار هستند. و عده اي هم به نقل از مجاهد گفته اند: آنچه در آيه آمده است اوصاف اهل يمن است و تعدادي هم گفته اند: آنان اميرالمومنين علي (ع) و يارانش هستند)).[119]  
2- بخاطر اينكه بطور مستند و مستدل ثابت كنم كه اولين مصداق آيه مذكور صحابه رضي الله عنه   و در راس آنان خلفاي اربعه هستند، مناسب مي دانم كه اين آيه ((فسوف ياتي الله بقوم يحبهم ويحبونه)) را نقل كنم. بدون ترديد خداوند صحابه پيامبر صلي الله عليه وسلم  را كه پيامبر را نصرت و ياري كردند و وي را پناه دادند و در معيت او جهاد كردند و مستوجب خشنودي الله شدند، دوست دارد. زيرا خداوند مي فرمايد: ). . .وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَداً ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ) (التوبة:100). ترجمه: پيشكسوتان از مهاجرين و انصار و كساني كه بخوبي و نيكي از آنان پيروي كردند، مورد رضايت خداوند قرار گرفتند و آنان نيز از خدايشان خشنود هستند. خداوند براي آنان باغهايي را آماده ساخته كه زير درختهاي آن نهرهايي جاري است آنان براي هميشه در آن باغها زندگي مي كنند. اين است پيروزي بس بزرگ. در جايي ديگر خداوند مي فرمايد: )لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً * وَمَغَانِمَ كَثِيرَةً يَأْخُذُونَهَا وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَكِيماً) (الفتح:19-18). 
ترجمه: همانا خداوند رضايت و خشنودي خويش را از مومنان آن هنگام كه آنان زير درخت بدست تو بيعت كردند، اعلام نموده است. خداوند از اخلاص و صفاي دلهاي آنان آگاه بود، آرامش را بر آنان فرو فرستاد. پيروزي نزديك و مال غنيمت انبوه را به عنوان پاداش به آنان عنايت كرد. خداوند توانا و دانا است. بدون ترديد مهاجرين و انصار، و آناني كه زير درخت بدست پيامبر صلي الله عليه وسلم  بيعت كردند، اصحاب گرامي و در راس آنان خلفا اربعه بودند و اين آيه محبت با آنان را واجب قرار مي دهد. و آيه: (أذله علي المومنين أعزه علي الكافرين) دليلي است روشن كه تواضع و فروتن