يداري ورزيد و بر شيوة صحيح بندگيش استوار باشيد. پس از اين، از آن راه بيرون نرويد و بدعت در آن نياوريد و راهي بر خلاف آن را نپيماييد كه رحمت خدا در روز رستخيز از كجروان قطع خواهد شد.
6-	وقال عليه السلام: ((إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِالأَنْبِيَاءِ أَعْلَمُهُمْ بِمَا جَاءُوا بِهِ، ثُمَّ تَلا: ﴿إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُوا﴾ (آل عمران: 68) ثُمَّ قَالَ: إِنَّ وَلِيَّ مُحَمَّدٍ مَنْ أَطَاعَ اللهَ وَإِنْ بَعُدَتْ لُـحْمَتُهُ، وَإِنَّ عَدُوَّ مُحَمَّدٍ مَنْ عَصَى اللهَ وَإِنْ قَرُبَتْ قَرَابَتُهُ)). رواه الرّضي أيضاً في نهج البلاغه (الحِكَم: 96). 
علي (ع) فرمود: همانا نزديكترين كسان به پيامبران داناترين آنهايند بدانچه (پيامبران) آوردند. سپس امام (ع) اين آيه را بر خواند: إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُوا (براستي كه نزديكترين كساني به ابراهيم آنان بودند كه وي را پيروي كردند و اين پيامبر و مؤمنان هستند). سپس فرمود: دوست محمّد كسي‌است كه خدا را فرمان بَرَد، هر چند خويشاونديش دور باشد و دشمن محمّد كسي‌است كه نافرماني خدا كند، هر چند پيوند خويشاونديش نزديك باشد. 
7-	وقال عليه السلام حين سَمِعَ رَجُلاً يَقُولُ: ﴿إِنَّا لله وَإِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ﴾ (البقرة: 156): ((إِنَّ قَوْلَنَا «إِنَّا لله» إِقْرَارٌ عَلَى أَنْفُسِنَا بِالمُلْكِ، وَقَوْلَنَا «وَإِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ» إِقْرَارٌ عَلَى أَنْفُسِنَا بِالهُلْكِ)). رواه الرّضي أيضاً في نهج البلاغه (الحِكَم: 99). 
علي (ع) شنيد كه مردي مي‌گويد: «ما از آنِ خداييم و به سوي او بازگشت كننده ايم». فرمود: اينكه گوييم: «ما از آنِ خداييم» اقراري‌است از سوي ما به مملوك بودن مان، و اينكه مي‌گوييم: «بسوى او بازگشت كننده ايم» اعترافي‌است از سوي ما به رفتني بودنمان!.   
8-	وقال عليه السلام في قوله تعالى: ﴿وَلاَ تَتَّخِذُوَاْ آيَاتِ الله هُزُوًا﴾ (البقرة: 231): ((مَنْ قَرَأَ الْقُرْآنَ فَمَاتَ فَدَخَلَ النَّارَ فَهُوَ مِمَّنْ كَانَ يَتَّخِذُ آيَاتِ الله هُزُواً)). رواه الرّضي أيضاً في نهج البلاغه (الحِكَم: 228). 
علي (ع) در بارة اين سخن كه خداي تعالي فرمود: «آيات خدا را به استهزاء مگيريد» گفت: هر كس قرآن را بخواند آنگاه بميرد و در آتش (دوزخ) رَوَد او از كساني بوده كه آيات خدا را به استهزاء مي‌گرفتند!.
9-	سُئِلَ عليٌّ عليه السلام عن قوله تعالى: ﴿فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً﴾ (النحل: 97): فَقَالَ هِيَ الْقَنَاعَةُ. رواه الرّضي أيضاً في نهج البلاغه (الحِكَم: 229). 
از علي (ع) در بارة اين سخن خداي تعالي پرسيده شد كه فرموده: «او را زندگى مى بخشيم، زندگانى پاكيزه‌اى» امام (ع) پاسخ داد: مقصود از زندگاني پاكيزه، زندگاني همراه با قناعت‌است.   
10-	وقال عليه  السلام في قوله تعالى: ﴿إِنَّ الله يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسانِ﴾ (النحل: 90): الْعَدْلُ الإِنْصَافُ وَالإِحْسَانُ التَّفَضُّلُ. رواه الرّضي أيضاً في نهج البلاغه (الحِكَم: 231). 
علي  (ع)در بارة اين سخن خداي تعالى كه فرمود: «همانا خدا به عدالت و احسان فرمان مى دهد» گفت كه: مراد از عدالت، همان انصاف‌است (يعني هر چه را بر خود نمي‌پسندي بر ديگران نيز مپسندي) و مقصود از احسان، بخشش‌است (يعني كه ديگران را به دلخواه، بيش از حقّشان بهره دهي).   
11-	 وقال عليه  السلام: ((أربعٌ تعليمٌ من الله عزَّ وجلَّ لسنَ بواجباتٍ. قوله: ﴿فَكاتِبُوهُمْ إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْراً﴾ (النور: 33)  فمَنْ شاء كاتب رقيقه وَمَنْ شاء لم يكاتب. وَقَوْلُهُ: ﴿وَإِذا حَلَلْتُمْ فَاصْطادُوا﴾ (المائدة: 2): فمن شاء اصطاد ومن شاء لم يصطد. وَقَوْلُهُ: ﴿فَكُلُوا مِنْها وَأَطْعِمُوا الْقانِعَ وَالمُعْتَرَّ﴾ (الحج: 36):  فمن شاء أكل وَمَنْ شاء لم يأكل. وَقَوْلُهُ: ﴿فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانْتَشِرُوا فِي الأَرْضِ﴾ (الجمعة:10): فمن شاء انتشر وَمَنْ شاء جلس)) . (رواه القاضي النعمان بن محمّد في دعائم الإسلام، ج2، ص185). 
علي (ع) فرمود: چهار چيز ‌است كه از سوي خدواند بزرگ آموزش داده شده ولي (بكار بردن آنها) واجب نيست. يكي آنكه فرمود: «اگر خيرى در بردگان (اسير جنگ) سراغ داشتيد با آنها قرادرداد بنويسيد» پس هر كس خواست، قراردادِ باز خريد با برده‌اش بنويسد و هر كس خواست، ننويسد(98). ديگر اينكه فرمود: «چون از احرام بيرون آمديد شكار كنيد» پس هر كس خواست، به شكار پردازد و هر كه خواست شكار نكند (مباح‌است نه واجب). سوّم آنكه فرمود: از (گوشت قربانى) بخوريد و به تنگدست و بينوا بخورانيد« پس هر كس خواست بخورد و هر كه خواست، نخورد. چهارم آنكه فرمود: «چون نماز جمعه به پايان رسيد در زمين پراكنده شويد» پس هر كس خواست، پراكنده شود و هر كه خواست در مسجد بنشيند.   
12-	 وقال عليه السلام: ((لا حَبْسَ على مٌعْسِرٍ قال الله عزَّ وجلَّ: ﴿وَإِنْ كانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلى مَيْسَرَةٍ﴾ (البقرة:280).)). رواه القاضي النعمان بن محمّد أيضاً في دعائم الإسلام، ج2، ص71. 
علي (ع) فرمود: (بدهكارِ) تنگدست را نبايد به زندان افكند، خداي عزّ و جل مي‌فرمايد: «اگر (بدهكار)، تنگدست باشد تا هنگام گشايش مهلتى بدو بايد داد».     
13-	 وقال عليه السلام في قوله تعالى: ﴿أَوْ كِسْوَتُهُمْ﴾ (المائدة: 89): ثوبان لكل إنسان. (رواه القاضي النعمان بن محمّد أيضاً في دعائم الإسلام، ج2، ص102). 
علي (ع) در بارة سخن خداي تعالى (در مسئلة پوشاك فقيران به عنوان كَفّارة سوگند) فرمود: براي هر انساني دو جامه بايد فراهم ساخت (و رويهمرفته براي ده تن مسكين، بيست جامه).
14-	 وقال عليه  السلام: ((أيعجز أحدكم إذا مرض أن يسأل امرأته فتهب له من مهرها درهما فيشتري به عسلا فيشربه بماء السماء فإن الله عزَّ وجلَّ يقول في المهر: ﴿فَإِنْ طِبْنَ لَكُمْ عَنْ شَيْ‏ءٍ مِنْهُ نَفْساً فَكُلُوهُ هَنِيئاً مَرِيئاً﴾ (النساء: 4) ويقول في العسل: ﴿فِيهِ شِفاءٌ لِلنَّاسِ﴾ (النحل: 69): ويقول في ماء السماء: ﴿وَنَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَكاً﴾ (سورة ق: 9) )). رواه القاضي النعمان بن محمّد أيضاً في دعائم الإسلام، ج2،ص148. 
علي (ع) فرمود: آيا كسي از شما نمي‌تواند كه چون بيمار شود از همسرش در خواست كند تا يك درهم از مهرش را به او ببخشد و با آن عسل بخرد و به همراه آب باران بنوشد؟ چرا كه خداوند عزّ و جل در بارة مهر مي‌فرمايد: «پس اگر چيزى از آن را با رضايت خاطر به شما بخشيدند، آنرا حلال و گوارا بخوريد» و در بارة عسل مي‌فرمايد: «در آن بهبودى براى مردم‌است» و در بارة آب باران مي‌فرمايد: «از آسمان، آبى مبارك فرو فرستاديم». 
15-	 وقال عليه  السلام: ((إذا تزوَّج الرجلُ المرأةَ فدخل بها أو لم يدخل بها، حَرُمَتْ عليه أمُّها. وذلك لقول الله تعالى ﴿.. وَأُمَّهَاتُ نِسَآئِكُمْ..﴾ (ا