‌ها و مقالات شیعه، وقتی که می‌خواهیم تعریف شیعه را بدانیم، می‌بینیم که آنها همگی برچسب تعریف شیعه‭ی امّامیه را به خود زده، به‭این معنی که آنها پیروان علی(رض) هستند.
این مسأله به‭ یک نوع نتیجه‭ی اشتباه می‌انجامد که با اجماع همه امت اسلامی ‏مغایرت دارد. نتیجه ‭این است که گویا علی شیعی‌ای بوده که درست همان اعتقادات و باورهای شیعه را داشته است! ، این در حالی است که علی(رض) از آنچه که شیعه درباره‭ی شخص او و پسرانش معتقدند، بری است. به همین خاطر لازم است در تعریف شیعه، قید و بندی ذکر شود تا هر گونه ابهامی‏از بین برود.
در تعریف شیعه گفته می‌شود: آنها کسانی هستند که گمان می‌برند و ادعا می‭کنند که پیروان و یاران علی هستند، چون آنها در واقع از علی پیروی نکرده‏اند و حضرت علی(رض) هم اعتقادات و باورهای آنها را نداشته است(10) . یا در تعریف آنان گفته می‌شود: آنها مدّعی طرفداری و پیروی علی(رض) می‌باشند، یا می‏گوییم: آنها رافضی هستند. به همین خاطر است که‭یکی از علماء این چنین از آنها تعبیر کرده است: آنها رافضی هستند و خود را به شیعه‭ی علی منتسب می‭کنند(11) .آنها بر راه و روش و شیوه‭ی شیعه و پیرو علی(رض) نیستند، بلکه تنها مدعی آن هستند و در واقع رافضی می‌باشند.(12) 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1) اصول شیعه امامیه (1/64).
2) فتاوی ابن تیمیه (3/153)، فتح‌الباری (7/34).
3) منهاج‌السنه (2/60).
4) اصول شیعه اثنی عشریه (1/65).
5) حاشیة المنتقی، ص 360، 361.
6) المنتقی، ص 360.
7) مختصرالتحفة الاثنی عشریه (1/66، 67).
8) اصول شیعه امامیه اثنی عشری (1/66-67).
9) میزان الاعتدال، ذهبی (1/5، 6)، لسان‌المیزان (1/9، 10).
10) اصول شیعه امامیه اثنی عشریه (1/68).
11) منهاج‌السنه، (2/106).
12) اصول شیعه امامیه اثنی عشری (1/69).رفض در لغت همان ترک کردن می‌باشد، گفته می‌شود: رَفَضْتُ الشیءَ: یعنی آن چیز را ترک کردم. پس رفض در لغت معنایش ترک کردن و شانه خالی کردن از چیزی می‌باشد.یکی از گروه‌های منسوب به شیعه‭ی آل بیت رافضه می‌باشد، امّا در عین حال، نسبت به ابوبکر و عمر(رض) و سایر اصحاب پیامبر(ص) - جز تعداد اندکی - اظهار برائت می‌کنند، آنها را کافر می‌دانند و آنها را ناسزا می‌گویند(1) . امام احمد فرموده: رافضه کسانی هستند که از اصحاب پیامبر(ص) تبری جسته، از ارزش آنها کاسته، و آنها را فحش و ناسزامی‏گویند.(2)  عبدالله بن احمد می‌گوید: در ارتباط با رافضه از پدرم سؤال کردم؟! گفت: آنانی که به ابوبکر صدّیق وعمر (رض) بد و ناسزا می‌گویند.(3) 
ابوالقاسم تیمی ‏باتوجه به تعریفی که اهل سنّت از آنها دارند، گفته است: آنها کسانی هستند که به ابوبکر صدیّق و عمر(رض) ناسزا می‌گویند و در میان گروه‌های منسوب به اسلام این تنها رافضه هستند که به شیخین یعنی ابوبکر و عمر بد و ناسزا می‌گویند و سایر گروه‌های دیگر این خاصیت را ندارند. این از جمله رسوایی‌ها و سرخوردگی‌های بزرگ آنان است. خدا آنها را بکشد! (4)  
ابن تیمیه - رحمه الله - می‌گوید: رافضه، ابوبکر و عمر(رض) را مورد بغض و کینه قرار داده، آنها را لعن کرده‏اند، امّا دیگر طوایف این کار را نکرده‏اند(5) . البته در کتابهای رافضه هم مواردی آمده که‭این مطلب را تأیید می‌کنند، آنجا که آنها محبت به ابوبکر صدیّق و عمر و ابراز علاقمندی به آنها (و پذیرش خلافت آنها را) تفاوت اساسی میان خود و میان کسانی که به آنها ناصبی می‌گویند، قرار داده‏اند.
(درازی) از محمد بن علی بن موسی روایت کرده که گفت: درباره‭ی ناصبی نامه‌ای به علی ‌بن محمد(ع) (6)  نوشتم و از او سؤال کردم که ‭آیا برای امتحان کردنش به بیشتر از این نیاز دارد که جبت و طاغوت (ابوبکر و عمر) را مقدّم می‌دارد و معتقد به امامت آنها باشد؟ جواب این گونه آمد: هر کس این عقیده را داشته باشد، ناصبی است.(7)  
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1) قاموس المحیط فیروزآبادی (2/332)، مقاییس الغة (2/422).
2) الانتصار للصحب و الآل، ص 25.
3) طبقات الحنابله ابن یعلی (1/33).
4) السنة للخلال، رقم 777 و محقق اسناد آن را صحیح دانسته است.
5) مجموع فتاوای ابن تیمیه (4/435).
6) او یکی از ائمه دوازده‌گانه شیعه امامیه است، وفیات الاعیان (3/272).
7) منظورش از ناصبی ابوبکر و عمر است، همان‌گونه که در تفسیر عیاشی (1/264) که مهمترین کتاب تفسیری شیعیان است، در تفسیر این آیه چنین آمده است:(أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُواْ نَصِيبًا مِّنَ الْکِتَابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ وَيَقُولُونَ لِلَّذِينَ کَفَرُواْ هَؤُلاء أَهْدَى مِنَ الَّذِينَ آمَنُواْ سَبِيلاً)(نساء / 51)علت نامگذاری آنها به رافضه‭این است که زیدبن علی را ترک گفته و از او جدا شدند در حالیکه قبلاً جزو گروه و سپاه وی بودند.
وقتی که زیدبن علی در سال (121 هجری) بر هشام بن عبدالملک قیام کرد، آنها (یعنی طرفدارانش) نسبت به شیخین اظهار برائت و بیزاری کردند، امّا زید آنها را از این کار باز داشت، ولی آنها (به جای قبول سخن او) وی را ترک کردند. ابوالحسن اشعری در این رابطه می‌گوید: زید بن علی، حضرت علی ‌بن ابی‌طالب را بر سایر اصحاب رسول خدا (ص) مقدم نمی‌داشت و ابوبکر و عمر را دوست می‌داشت و خلافت آنها را قبول داشت و معتقد بود قیام علیه رهبران ظالم و ستمگر جایز است و چون در کوفه، از یارانش شنید که درباره‭ی ابوبکر صدیّق و عمر بد و ناسزا می‌گویند، این مسأله را از هر کس که شنیده بود، انکار کرد، در نتیجه کسانی که با او بیعت کرده‏بودند، از او جدا شدند. آنگاه او به آنها گفت: « رَفَضتُمُونِی »: مرا ترک و رها کردید (و اسم فاعل رفض رافض می‏شود).(1)  
گفته ‌شده: آنها به‭این دلیل رافضه نام نهاده شدند که زید به آنها گفت: رَفَضْتمونی: (مرا ترک کردید و از من روی گردان شدید). قوامّالسنه(2) ، رازی(3) ، شهرستانی(4)  و ابن تیمیه(5)  - رحمهم‌الله - چنین گفته‏اند، ولی اشعری نظر دیگری ارائه کرده و گفته است: آنها بدین علت رافضه نامگذاری شدند که امامت شیخین را رد کردند، یعنی آنها امامت ابوبکر صدیّق و عمر(6)  را نپذیرفتند به همین دلیل رافضه نامگذاری شدند.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
1) مقالات الاسلامیین (1/37).
2) الحجة فی بیان المحجه (2/478).
3) اعتقادات فرق المسلمین و المشرکین، ص 52.
4) الملل و النحل (1/155).
5) منهاج‌السنه (1/8)، مجموع‌الفتاوی (13/36).
6) مقالات‌الاسلامیین (1/89).رافضه‭ی امروزی، از این نام به خشم می‌آیند و بدان راضی نیستند، و چنین معتقدند که رافضه از جمله القابی است که مخالفان آنها، آن را به‭ایشان چسبانده‏اند. محسن امین می‌گوید: رافضه لقب توهین‌ آمیزی است برای کسی که علی را در خلافت مقدّم می‌دارد و بیشتر در زمینه تلافی کردن و انتقام‌گیری به کار برده می‌شود(1) ، به همین خاطر است که امروزه شیعه بدان نامگذاری می‌شوند و در نزد عموم به‭این نام شهرت یافته‏اند. بعضی از نویسندگان و روشنفکران از 