می‌کند ولیکن شما را به آنچه دلهایتان کسب کرده مؤاخذه می‌کند، وخدا آمرزنده و بردبار است.(225)
نکات: لغو در قسم دو قسم است: اول بدون فکر و اراده قسم خوردن، که مؤاخذه ندارد و در مقابل آن قسم با اراده که اگر بشکند مؤاخذه دارد. دوم چیزی را به عقیدة خود در واقع و خارج موجود می‌بیند ولذا قسم می‌خورد، سپس معلوم می‌شود که برخلاف واقع بوده، این قسم مؤاخذه ندارد، و در مقابل آن، چیزی را برخلاف واقع می‌داند باز برای اثبات آن قسم می‌خورد که این مؤاخذه دارد، و مؤاخذه برای این است که قلبا می‌دانسته برخلافست. و هر گاه قسم برای فعل معصیتی باشد مانند قسم خوردن برای فعل حرام و یا ترک واجب، اگرچه خوردن چنین قسمهائی حرام است، ولی کفاره ندارد، زیرا قسمی منعقد نمی‌شود.آیه 51 الی 52
متن آیه:
وَإِنْ يكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَيقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ(القلم/51) وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ(القلم/52)
ترجمه: و براستیکه نزدیک بود کفار تو را با چشمان خیرة خود به لغزش افکنند زمانی که قرآن را شنیدند و می‌گفتند او دیوانه است(51) و نیست این قرآن جز تذکری برای جهانیان.(52)
نکات: هر وقت رسول خدا(ص) برای مشرکین قرآن قرائت می‌کرد تا بدان واسطه هدایت شوند ایشان به او خیره شده و نظری غضب‌آلوده می‌کردند که رسول خدا را منصرف کنند و دربارة او دیوانه می‌گفتند. بهرحال مقصود همین است نه آنچه بعضی ذکر کرد‌ه‌اند که قریش عده‌ای از کسانی را که بد چشم بودند یعنی به هر چه نظر می‌کردند چشم زخم می‌زدند آنان را آوردند روبروی رسول خدا که بگویند: ما أحسنه! و ما أفصحه! تا او را به چشم زخم هلاک کنند و آنان به هر کس می‌گفتند ما أحسنه! چقدر نیکوست او را از پا درمی‌آوردند، و حدیثی آورده‌اند که إن العین لتدخل الجمل القدر و الرجل القبر، و این مطلب صحیح نیست، وبعلاوه آیه می‌‌گوید ایشان ما أفصحه! نمی‌گفتند بلکه بر عکس از رسول خدا(ص) بسیار بدگوئی می‌کردند و او را دیوانه می‌گفتند و به نظرِ خودِ قائلینِ به چشم زخم، بدگوئی، چشم زخم نیست.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1722.txt">آيه 8-1 (الحاقة)</a><a class="text" href="w:text:1723.txt">آيه 16-9 (الحاقة)</a><a class="text" href="w:text:1724.txt">آيه 24-17 (الحاقة)</a><a class="text" href="w:text:1725.txt">آيه 29-25 (الحاقة)</a><a class="text" href="w:text:1726.txt">آیه 37-30 (الحاقة)</a><a class="text" href="w:text:1727.txt">آيه 52-38 (الحاقة)</a></body></html>سورة حاقه مکی و دارای 52 آیه می‌باشد.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
آیه 1 الی 8
متن آیه:
الْحَاقَّةُ(الحاقة/1) مَا الْحَاقَّةُ(الحاقة/2) وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحَاقَّةُ(الحاقة/3) كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌ بِالْقَارِعَةِ(الحاقة/4) فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيةِ(الحاقة/5) وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيةٍ(الحاقة/6) سَخَّرَهَا عَلَيهِمْ سَبْعَ لَيالٍ وَثَمَانِيةَ أَيامٍ حُسُومًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَى كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيةٍ(الحاقة/7) فَهَلْ تَرَى لَهُمْ مِنْ بَاقِيةٍ(الحاقة/8)
ترجمه: بنام خدای کامل‌الذات والصفات رحمن رحیم. آن واقع‌شدنی(1) چه باشد آن واقع‌شدنی(2) و ندانسته‌‌ای چه باشد آن واقع‌شدنی(3) قوم ثمود و عاد تکذیب کردند به آن کوبندة واقعی(4) اما ثمود بسبب طغیانگری هلاک شدند(5) و اما عاد به باد تند سرکشی هلاک شدند(6) آنرا بر ایشان گماشت هفت شب و هشت روز پی‌درپی که می‌دیدی آن قوم را در آن ایام از پا افتاده گویا ایشان تنه‌های درخت خرمای پوسیده‌اند(7) پس آیا باقی‌مانده‌ای از آن می‌بینی.(8)
نکات: الْحَاقَّةُ یکی از نامهای قیامت است و به آن جهت به آن حاقه گویند که حق و واقع‌‌شدنی و حقائق امور در آن ثابت گردد و برای عظمت آن روز فرموده چه باشد و نمی‌دانی و یا چه می‌دانی چه باشد، اگر رسول خدا(ص) به طور اجمال دانسته باشد اما حقیقت و کنه آنرا یقیناً ندانسته است و لذا حق‌تعالی به او چنین خطابی فرموده است و کلمة بِالطَّاغِيةِ ممکن است مقصود از آن وصف باشد برای فرقة سرکشی که آن ناقه را پی‌کردند و ممکن است مقصود صیحه‌ای باشد که از حد معمولی تجاوز کرد و یا زلزلة متجاوز از حد باشد.آیه 9 الی 16
متن آیه:
وَجَاءَ فِرْعَوْنُ وَمَنْ قَبْلَهُ وَالْمُؤْتَفِكَاتُ بِالْخَاطِئَةِ(الحاقة/9) فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَابِيةً(الحاقة/10) إِنَّا لَمَّا طَغَى الْمَاءُ حَمَلْنَاكُمْ فِي الْجَارِيةِ(الحاقة/11) لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيهَا أُذُنٌ وَاعِيةٌ(الحاقة/12) فَإِذَا نُفِخَ فِي الصُّورِ نَفْخَةٌ وَاحِدَةٌ(الحاقة/13) وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً(الحاقة/14) فَيوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ(الحاقة/15) وَانْشَقَّتِ السَّمَاءُ فَهِي يوْمَئِذٍ وَاهِيةٌ(الحاقة/16)
ترجمه: و فرعون و کسان پیش از او و دهات واژگون شده اعمال خطائی آوردند(9) پس رسول پروردگارشان را نافرمانی کردند که خدا گرفت ایشان را گرفتن شدیدی(10) و به تحقیق که ما چون آب طغیان کرد به کشتی حملتان کردیم(11) تا آنرا برای شما پند و تذکری قرار دهیم و گوشهای نگهدارنده آنها را نگه می‌دارد(12) و چون در صور دمیده شود یک دمیدنی(13) و زمین و کوهها برداشته شوند و به یک مرتبه خورد و پراکنده شوند(14) پس در آن روز واقع‌شدنی واقع شود(15) و آسمان شکافته شود که آسمان در آنروز سست گردد.(16)
نکات: مقصود از الْمُؤْتَفِكَاتُ دهات قوم لوط است. و مقصود از رَسُولَ جنس رسول است، یعنی هر قوم رسول خود را عصیان کردند و این آیات دلالت دارد بر وقایع هول‌انگیز روز قیامت، اللهم إنا نعوذ بك من أهواله.آیه 17 الی 24
متن آیه:
وَالْمَلَكُ عَلَى أَرْجَائِهَا وَيحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يوْمَئِذٍ ثَمَانِيةٌ(الحاقة/17) يوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَى مِنْكُمْ خَافِيةٌ(الحاقة/18) فَأَمَّا مَنْ أُوتِي كِتَابَهُ بِيمِينِهِ فَيقُولُ هَاؤُمُ اقْرَءُوا كِتَابِيهْ(الحاقة/19) إِنِّي ظَنَنْتُ أَنِّي مُلَاقٍ حِسَابِيهْ(الحاقة/20) فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَاضِيةٍ(الحاقة/21) فِي جَنَّةٍ عَالِيةٍ(الحاقة/22) قُطُوفُهَا دَانِيةٌ(الحاقة/23) كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا أَسْلَفْتُمْ فِي الْأَيامِ الْخَالِيةِ(الحاقة/24)
ترجمه: و فرشته بر اطراف آسمان است و برمی‌دارد عرش پروردگارت را در آن روز بر بالای خود هشت ملک(17) در آنروز عرضه می‌شوید و پنهانی از شما نهان نماند(18) اما هر کس نامه‌اش بدست راستش داده شود می‌گوید: آهای بیائید کتاب مرا بخوانید(19) زیرا من پنداشتم که حساب خود را ملاقات می‌کنم(20) پس او در زندگانی پسندیده است(21) در بهشت برین(22) چیدنی‌های آن در دسترس است(23) گفته شود بخورید و بیاشامید گوارا بسبب اعمالی که در ایام گذشته کرده‌اید.(24)
نکات: مقصود از فرشته مأمورین روز 