 از او به بنی اسرائیل گفتیم: ساکن آن زمین باشید پس چون وعدة سرای دیگر آید شما را با هم آمیخته بیاوریم(104). 
نکات: جملة: لَقَدْ عَلِمْتَ دلالت دارد که فرعون می‌دانست آیات بینات حضرت موسی از طرف خداست، ولی برای حفظ ریاست اقرار نمی‌کرد مانند بسیاری از مردم زمان ما که دکان‌های دینی دارند، در موقع بحث با آنان حس می‌کنی که حق را می‌دانند ولی برای حفظ مریدان اقرار نمی‌کنند. و مقصود از جملة: جِئْنَا بِكُمْ لَفِيفًا، این است که روز قیامت کافر و مسلم و مؤمن و مشرک همه با هم و مخلوط به یکدیگر محشور می‌شوند و سپس در آنجا از یکدیگر جدا می‌گردند. آیه 105 الی 109
متن آیه:
وَبِالْحَقِّ أَنْزَلْنَاهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَ وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا(الإسراء/105) وَقُرْآنًا فَرَقْنَاهُ لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلَى مُكْثٍ وَنَزَّلْنَاهُ تَنْزِيلًا(الإسراء/106) قُلْ آمِنُوا بِهِ أَوْ لَا تُؤْمِنُوا إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذَا يتْلَى عَلَيهِمْ يخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ سُجَّدًا(الإسراء/107) وَيقُولُونَ سُبْحَانَ رَبِّنَا إِنْ كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُولًا(الإسراء/108) وَيخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ يبْكُونَ وَيزِيدُهُمْ خُشُوعًا(الإسراء/109)
ترجمه: و آن را به حق نازل نمودیم و به حق نازل شده، و نفرستادیم تو را مگر برای اینکه بشارت‌دهنده و ترساننده باشی(105) و قرآن را جزء جزء نازل کردیم تا آن را به مهلت و آرامی بر مردم قرائت کنی و آن را نازل نمودیم نازل کردن تدریجی(106) بگو: ایمان بیاورید به آن و یا ایمان نیاورید محققا آنانکه پیش از آمدن قرآن دانش عطا شده‌اند چون بر آنان تلاوت شود به زنخ‌هاشان به رو می‌افتند سجده‌کنان(107) و می‌گویند: منزه است صاحب اختیار ما بدرستی که وعدة پروردگار ما بجا آورده شده است(108) و به رو می‌افتند به زنخ‌ها می‌گریند و خضوع ایشان می‌افزاید(109). 
نکات: پس از آنکه شبهات و ناسپاسی کفار را بیان کرد، در این آیات می‌فرماید: این قرآن طبق حق و حقیقت نازل شده و تو ای رسول برای بشارت و انذار مأموری و تو غیر از این وظیفه، وظیفه‌ای نداری، هر کس می‌خواهد بپذیرد و یا نپذیرد و قرآن را خدا بتدریج نازل کرده ولی کفار می‌گفتند: چون بتدریج نازل شده شاید محمد خودش آن را ساخته زیرا اگر از جانب خدا بوده خدا عاجز نبود می توانست یک مرتبه همة قرآن را نازل کند ولذا خدا جواب داده که نزول تدریجی مصلحتی داشته و اگر کفار ایمان نیاورند اشخاص دانشمندی که قبل از نزول قرآن بوده‌اند با شنیدن آیات آن، حق بودن آن را درک می‌کنند و در پیشگاه صاحب قرآن به سجده می‌افتند و برای او خاضع می‌شوند. آیه 110 الی 111
متن آیه:
قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمَنَ أَيا مَا تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَينَ ذَلِكَ سَبِيلًا(الإسراء/110) وَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَلَمْ يكُنْ لَهُ وَلِي مِنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيرًا(الإسراء/111)
ترجمه: بگو: الله را بخوانید و یا رحمن را بخوانید، هر کدام را که بخوانید برای اوست نام‌های نیک، و نمازت را بلند و آشکار مکن و زیاد آن را آهسته مخوان و راهی بین آن بجوی(110) و بگو ستایش مخصوص خدائی است که فرزندی نگرفت و در ملک برای او شریک نبود و برای او یاور و سرپرستی از خواری نبود و او را بزرگ بدار بزرگ داشت کاملی(11). 
نکات: مشرکین می‌گفتند: محمد می‌گوید خدای من واحد است در حالی که دو کس را می‌خواند، گاهی الله می‌گوید و گاهی رحمن! حق‌تعالی می‌فرماید: چه الله را بخوانید و چه رحمن را، ذات او یکی است یعنی مسمی واحد است و اگر چه اسماء متعدد باشد. از این آیه مطالبی استفاده می‌شود: 
اول: اینکه اسماء متعدده اگر خوانده شود، ولی مقصود مسمای واحد باشد اشکالی ندارد زیرا شرک نیست، اما اگر فقط اسم را بدون توجه به مسمی بخوانند جایز نیست و شرکست زیرا اسماء متعدد است. 
دوم: اینکه قبل از دعا باید اسماء حسنای إلهی ذکر شود. 
سوم: اینکه نام‌های غیر نیک بر خدا اطلاق نگردد. 
و جملة: وَلَا تَجْهَرْ ... دلالت دارد که باید در نماز و دعا فریاد نکرد و بقرینة مقابلة آن با وَلَا تُخَافِتْ بِهَا  استفاده می‌شود که جهر کمی جایز و از بین بین است. و معنی وَلَا تُخَافِتْ بِهَا، اینست که زیاد مخفیانه خدا را نخواند و نماز را طوری قرائت نکند که گوش خودش نشنود بلکه بین بین را مراعات کند که زیاد باشد صوت او و نه زیاد کم که خودش نشود. <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:885.xml">جزء 15 (آیه 1 الي 78)</a><a class="folder" href="w:html:907.xml">جزء 16 (آیه 79 الي 110)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:886.txt">آيه 3-1 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:887.txt">آیه 6-4 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:888.txt">آيه 8-7 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:889.txt">آيه 12-9 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:890.txt">آيه 15-13 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:891.txt">آيه 17-16 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:892.txt">آيه 20-18 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:893.txt">آيه 22-21 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:894.txt">آيه 26-23 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:895.txt">آيه 28-27 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:896.txt">آيه 31-29 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:897.txt">آيه 44-32 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:898.txt">آيه 46-45 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:899.txt">آيه 49-47 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:900.txt">آيه 53-50 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:901.txt">آيه 56-54 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:902.txt">آيه 59-57 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:903.txt">آيه 64-60 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:904.txt">آیه 70-65 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:905.txt">آيه 76-71 (الکهف)</a><a class="text" href="w:text:906.txt">آيه 78-77 (الکهف)</a></body></html>سورة كهف مدنی و دارای110 آیه می‌باشد.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
آیه 1 الی 3
متن آیه:
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَى عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يجْعَلْ لَهُ عِوَجًا(الکهف/1) قَيمًا لِينْذِرَ بَأْسًا شَدِيدًا مِنْ لَدُنْهُ وَيبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ الَّذِينَ يعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا حَسَنًا(الکهف/2) مَاكِثِينَ فِيهِ أَبَدًا(الکهف/3)
ترجمه: بنام خدای کامل الذات و الصفات رحمن رحیم. ستایش برای خدائی است که بر بندة خود این کتاب را نازل کرد و برای آن کجی قرار نداد(1) در حالی که بر پا دارنده است تا بترساند از عذاب سختی که از نزد او است و مؤمنین را آنان که کارهای شایسته می‌کنند بشارت دهد که برای ایشان اجری نیکو است(2) بمانند در آن همیشه(3). 
نکات: چون نزول قرآن نعمت بزرگی بوده، خدای تعالی برای نازل نمودن آن خود را حمد نموده تا بندگان متوجه باشند و قدر آن را بدانند و خدا را ستایش نمایند. و کلمة: عِوَجًا دلالت دارد که قرآن کتابی است کامل و نقص و کجی در آن یافت نمی‌شود. و کلمة قَيمًا دلالت د