نْ يحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنْسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا(الأحزاب/72) لِيعَذِّبَ اللَّهُ الْمُنَافِقِينَ وَالْمُنَافِقَاتِ وَالْمُشْرِكِينَ وَالْمُشْرِكَاتِ وَيتُوبَ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِيمًا(الأحزاب/73)
ترجمه: بتحقیق ما این امانت را به آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه کردیم پس از حمل آن خودداری کردند و از آن هراسیدند و انسان آن را برداشت براستی که او ستمگر و نادان است(72) برای اینکه خدا مردان منافق و زنان منافقه و مردان مشرک و زنان مشرکه را عذاب کند و بر مؤمنین و مؤمنات ببخشد و خدا آمرزنده و رحیم بوده است(73). 
نکات: چون در آیات سابق سخن از اطاعت خدا و رسول شده در این آیه برای اهمیت این تکلیف فرموده ما این تکلیف را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها عرضه داشتیم از تحمل آن خودداری کردند، و این عرضه، عرضة تکوینی است، یعنی چون اختیاری از خود نداشتند و تکلیف فرع اختیار است پس تکوینا متحمل تکلیف نیستند. و إباء از تکلیف إباء تکوینی است. اگر کسی بگوید به چه دلیل مقصود از امانت تکلیف است؟ گوئیم علاوه بر آیات قبل که سخن از اطاعت خدا و رسول است از آیة بعد نیز که فرموده لِيعَذِّبَ اللَّهُ الْمُنَافِقِينَ... که لام آن برای غایت و یا تعلیل است یعنی علت عرض امانت امتحان و رسیدن منافق است به عذاب و رسیدن مؤمن است به ثواب، پس این جمله نیز قرینه است که مراد از امانت تکلیف است. و بعضی گفته‌اند: مراد از امانت، امامت و یا ولایت و یا امانتداری است! و بعضی گفته‌اند عقل است، ولی هیچ کدام از آن معانی تناسب با آیة بعد ندارد. <?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1302.txt">آيه 2-1 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1303.txt">آيه 5-3 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1304.txt">آيه 9-6 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1305.txt">آيه 13-10 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1306.txt">آيه 14 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1307.txt">آيه 17-15 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1308.txt">آیه 19-18 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1309.txt">آیه 21-20 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1310.txt">آيه 23-22 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1311.txt">آيه 27-24 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1312.txt">آيه 33-28 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1313.txt">آيه 37-34 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1314.txt">آیه 39-38 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1315.txt">آيه 42-40 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1316.txt">آيه 45-43 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1317.txt">آيه 49-46 (سبأ)</a><a class="text" href="w:text:1318.txt">آيه 54-50 (سبأ)</a></body></html>سورة سبا مکی و دارای 54 آیه می‌باشد.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
آیه 1 الی 2
متن آیه:
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَلَهُ الْحَمْدُ فِي الْآخِرَةِ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِيرُ(سبأ/1) يعْلَمُ مَا يلِجُ فِي الْأَرْضِ وَمَا يخْرُجُ مِنْهَا وَمَا ينْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا يعْرُجُ فِيهَا وَهُوَ الرَّحِيمُ الْغَفُورُ(سبأ/2)
ترجمه: بنام خدای کامل الذات و الصفات رحمن رحیم. هر ستایش خاص خدائی است که آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین هست از اوست و مخصوص ستایش در آخرتست، و اوست حکیم آگاه(1) می‌داند آنچه در زمین فرو می‌رود و آنچه از آن بیرون می‌آید و آنچه از آسمان نازل گردد و آنچه در آن بالا رود و اوست رحیم آمرزنده(2). 
نکات: الف و لام الْحَمْدُ اگر برای استغراق باشد هر ستایشی را شامل است و اگر برای عهد باشد مقصود این است که حمد مخصوصی که ستایش کامل است خاص خدا می‌باشد، و در اینجا حق‌تعالی کیفیت شکر و ستایش را به بندگان یاد می‌دهد، و در آخرت نیز بندگان او بناچار اعتراف به ستایش او دارند، اگر چه دار تکلیف نیست و مقصود از مَا يلِجُ فِي الْأَرْضِ ریشة گیاهان و اشجار و گنج‌ها اموات و غیر اینها می‌باشد و مراد از وَمَا يخْرُجُ مِنْهَا زراعات و اشجار و جواهر و حیوانات است. و مراد از وَمَا يعْرُجُ فِيهَا ممکنست ملائکه و اعمال آدمیان باشد. و نیز مراد از وَمَا ينْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا يعْرُجُ فِيهَا ممکنست آنچه دانشمندان علم نجوم می‌گویند نیز باشد ایشان می‌گویند روزانه حدود بیست میلیون سنگ‌های آسمانی با سرعتی حدود 50 تا 70 کیلومتر در ثانیه با جو زمین که حدود 800 کیلومتر ضخامت دارد برخورد می‌کنند سرعت زیاد سنگ‌ها و از طرفی گازهای نگهبان زندگی بر سطح کرة زمین بنام هوا که با سرعت صد هزار کیلومتر در ساعت از روی این سنگ‌ها می‌گذرند باعث می‌شوند ابتدا سنگ‌های سماوی داغ و سپس از حرارت سفید گردیده و بعد از هم متلاشی می‌شوند، و اغلب آنها قبل از رسیدن به زمین کاملا سوخته و خاکستر می‌گردند، و نیز بموجب عوامل نامعلوم ذراتی از آنها از محدودة زمین خارج می‌شوند یعنی به علت سرعت زیادی که دارند قوة جاذبة زمین نمی‌تواند آنها را برباید، و در نتیجه به طرف ستارگان و آسمان سعود می‌نمایند و در حوزة خورشید افتاده و یا بین ستارگان سرگردان می‌شوند. آیه 3 الی 5
متن آیه:
وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَا تَأْتِينَا السَّاعَةُ قُلْ بَلَى وَرَبِّي لَتَأْتِينَّكُمْ عَالِمِ الْغَيبِ لَا يعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ وَلَا أَصْغَرُ مِنْ ذَلِكَ وَلَا أَكْبَرُ إِلَّا فِي كِتَابٍ مُبِينٍ(سبأ/3) لِيجْزِي الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ(سبأ/4) وَالَّذِينَ سَعَوْا فِي آياتِنَا مُعَاجِزِينَ أُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مِنْ رِجْزٍ أَلِيمٌ(سبأ/5)
ترجمه: و آنان که کافرند گویند ساعت قیامت ما نیاید بگو آری قسم به پروردگارم البته قیامت شما را بیاورد خدائی که دانای غیب است، هموزن ذره‌ای که در آسمان‌ها و زمین باشد از علم او نهان نیست و نه کوچکتر و نه بزرگتری هست مگر آنکه در کتابی روشن است(3) تا جزا دهد آنان را که ایمان آورده و کارهای شایسته را نموده‌اند آنهایند که برایشان آمرزش و روزی ارجمند است(4) و آنان که دربارة آیات ما سعایت کرده‌اند و در ابطال آنها کوشیده‌اند آنهایند که بر ایشان عذابی است از پلیدی دردناک(5). 
نکات: مقصود از كِتَابٍ مُبِينٍ علم حق‌تعالی و یا کتاب تکوین است و مقصود از وَرِزْقٌ كَرِيمٌ روزی گوارای دائم بدون منت است و آن بهشت است. آیه 6 الی 9
متن آیه:
وَيرَى الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِي أُنْزِلَ إِلَيكَ مِنْ رَبِّكَ هُوَ الْحَقَّ وَيهْدِي إِلَى صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ(سبأ/6) وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلَى رَجُلٍ ينَبِّئُكُمْ إِذَا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّكُمْ لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ(سبأ/7) أَفْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَمْ بِهِ جِنَّةٌ بَلِ الَّذِينَ لَا يؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ فِي الْعَذَابِ وَالضَّلَالِ الْبَعِيدِ(سبأ/8) أَفَلَمْ يرَوْا إِلَى مَا بَينَ أَيدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ إِنْ ن