ای سخن امام مالک رحمة الله علیه این است که هر گاه کسی خودش را به قبیله ای نسبت داد اگر راستگو و امانتدار بود از او پذیرفته می شود و لازم نیست که همهء افراد قبیله سخن او را بپذیرند و با او موافقت نمایند، شاید او از کسانی باشد که از قبیله اش جدا شده و همچنان نسبش را به خاطر داشته تا کسانی را که خویشاوند او هستند بشناسد. پس هرگاه انسان گفت از فلان قبیله و از بنی فلان هستم مورد اعتماد است؛ مگر آنکه دلیلی باشد که اشتباه او را ثابت کند. و الله اعلم. 

فتوای شیخ ابن جبرین 29/1/1420هـ 
--------------------------------------------------------------------------------
[1] ن ک «المقاصد الحسنة» از سخاوی 1/687 (1230)  [160] شرایط رضاعت

س: شیر خوارگی ای که حرمت را ثابت می کند کدام است؟

ج: رضاعتی که حرمت را ثابت می کند رضاعتی است که این پنج شرط در آن موجود باشد: 

1- کودک از زنی شیر بخورد، پس بنابراین اگر دو کودک از شیر یک گوسفند بخورند، برادر رضاعی همدیگر قرار نمی گیرند. 

2- باید پنج بار یا بیشتر به صورت متفرق شیر بخورد، پس اگر کمتر از پنج بار شیر بخورد، حرمت ثابت نمی شود. 

3-شیر خوردن در دوران شیر خوارگی باشد. چون پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  فرموده است: که باید در دوران شیر خوارگی باشد، و اگر بعد از دوران شیر خوارگی کسی از کسی شیر خورد، حرمت ثابت نمی شود.

 گفته اند دوران شیر خوارگی از تولد تا دو سالگی است و بعد از دو سالگی کودک شیر خوردن حرمت را ثابت نمی کند. گفته اند دوران شیر خوارگی تا وقتی است که کودک از شیر گرفته می شود و این صحیح تر به نظر می آید. پس هرگاه کودک از شیر گرفته شد و او دیگر با شیر مادر تغذیه نمی کرد و غذا می خورد، در این وقت شیر خوردن تأثیری ندارد.

 دلیل شرط اول فرموده الهی است که می فرماید: « وَأُمَّهَاتُكُمُ اللاتِي أَرْضَعْنَكُمْ » [نساء :23] [و مادران شما که به شما شیر داده اند.] 

 دلیل شرط دوّم حدیثی است که مسلم از عایشه رضی الله عنها روایت می کند که گفت: «در قرآن ده بار شیر خوردن به عنوان ثابت کننده نازل شده بود. سپس ده بار منسوخ شد و پنج بار مقرر گردید »[1]

دلیل شرط سوم فرموده ی رسول اکرم صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  است که می فرماید : «إِنَّمَا الرَّضَاعَةُ مِنْ الْمَجَاعَةِ»[2] [رضاعت وقتی حرمت را ثابت می کند که به خاطر رفع گرسنگی داده می شود.]

روایت است که پیامبررَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ می فرماید: «لَا رَضَاعَ إِلَّا مَا أنشَزَ العَظمَ، وَ کَانَ قَبلَ الفِطَامِ »[3] [حرمت رضاعت فقط در زمانی است که شیر خوردن استخوان را رشد می دهد و قبل از زمان گرفتن بچه از شیر است.]

فتوا با امضای شیخ ابن عثیمین
--------------------------------------------------------------------------------
[1] مسلم (1452) 
[2] بخاری (5102،2647) مسلم (1455)
[3] ترمذی (1152) والنسائی فی (الکبری) (5465) من حدیث أم سلمه رضی الله عنها بلفظ:« لَا يُحَرِّمُ مِنْ الرِّضَاعَةِ إِلَّا مَا فَتَقَ الْأَمْعَاءَ فِي الثَّدْيِ وَكَانَ قَبْلَ الْفِطَامِ » و قال الترمذی: «هذا حدبث حسن صحیح» و قد أخرج أبوداود (2060،2059) الشطر الأول منه، من حدیث ابن مسعود رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ [113] حقیقت سحر، هیچ نوعي از سحر مباح نیست

س: لطفاً حقیقت سحر را توضیح دهید. آیا سحر مباح وجود دارد؟ آیا انجام سحر(جادوگری) فرد را از دین اسلام خارج می‌گرداند؟

ج-سحر عبارت است از هر چیزي مخفي و ظريفي است كه سبب آن پوشیده باشد. حقیقت سحر آن‌طور که(‌موفَّق الدین ابن‌قدامه‌ی مقدسی) تعریف کرده چنین است. سحر به تعویذ‌ها، دمها، و گرههایی گفته می‌شود که بر روان و بدن تأثیر می‌گذارد و به سبب آن فرد (جادوشده) بیمار می‌شود و یا می‌میرد. و بوسیله‌ی آن بین شخص و همسرش جدایی می‌اندازند..) تمام انواع سحر حرام است و هیچ چیزي از آن مباح نیست.

 الله تعالی مي‌فرمايد: «وَلَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَرَاهُ مَا لَهُ فِي الآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ»

(و مسلماً می‌دانستند هر کس خریدار این گونه متاعي باشد در آخرت بهره‌ای نخواهد داشت و چه زشت وناپسند بود آنچه خود را به آن فروختند). «بقره/102»

يعني: هيچ بهره و پاداشي ندارد.

حسن بصری در تفسیر این آیه می‌گوید: منظور این است که جادوگر هیچ دینی ندارد.[1]

این آیه بیانگر تحریمِ سحر و کفرِ جادوگر است. رسول الله صلی الله علیه وسلم  آن را از هفت گناه نابود کننده بشمار آورده است.[2]

کشتن جادوگر واجب است. و حکم کشتن جادوگر از سه تن از اصحاب پیامبر صلی الله علیه وسلم، به صحت ثابت است وآن سه تن عبارتند: از عمر رضی الله عنه، حفصه رضي الله عنها، و جندب رضی الله عنه.[3]

به این ترتیب آموزش، یادگیری و شغل جادوگری کفر به الله است که فرد را از دین خارج می‌گرداند. کشتن جادوگر به شرط ثبوت آن، واجب است تا مردم از شر ساحر راحت شوند، چرا که جادوگر کافر است و شرارت او به اجتماع سرایت می‌کند.

شيخ صالح الفوزان- المنتقی (2/59) 
--------------------------------------------------------------------------------
[1]. تفسير ابن كثير(1/144) 
[2] .بخاری (2766/5764-6857) ومسلم(89)
[3] .ديگران .ر.ک.المغنی ابن قدامه (9/35)[161]رضاعتی معتبر است که قبل از دو سالگی باشد.

الحمد لله و صلی الله وسلّم علی رسول الله و علی آله و صحبه و من اهتدی بهداه ... اما بعد:

علما در مورد شیر دادن به بزرگ سال که آیا تأثیری در حرمت دارد یا نه؟ اختلاف کرده اند. علت اختلاف این است که در حدیث صحیح[1] از عایشه رضی الله عنها روایت است که پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  به سهله دختر سهیل رضی الله عنهما فرمان داد تا به سالم مولای ابی حذیفه که بزرگ سال بود، شیر دهد. سالم، غلام شوهر سهله بود. وقتی که سالم بزرگ شد و به سن بلوغ رسید، سهله از پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ [2] خواست که این موضوع را حل کند؛ زیرا سالم بزرگ شده و با سهله نامحرم است. آنگاه پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  به سهله فرمان داد که پنج بار به سالم شیر بدهد. بنابراین علما در این مورد اختلاف کرده اند.صحیح ترین قول این است که این مورد مخصوص سالم و سهله دختر سهیل بوده و برای همه امت عام نیست، که بیشتر همسران پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  همین را گفته اند. [3] 

 گروه زیادی از علما نیز همین را گفته اند و همین قول درست است، چون پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ می فرماید: «لَا رَضَاعَ إِلَّا مَا فَتَقَ الْأَمْعَاءَوَكَانَ قَبْلَ الْفِطَامِ »[4]

 [شیر خوارگی همان است که قبل از گرفتن از دوران شیر خوارگی و برای سیر کردن شکم باشد.]

پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  می فرماید: «إِنَّمَا الرَّضَاعَةُ مِنْ الْمَجَاعَةِ»[5] 

[شیر دادن همان است که برای رفع گرسنگی داده می شود.]

پیامبرصَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ  می فرماید : «لاَ رَضَاعَ إلافی الحَوْلَيْنِ»[رضاعت فقط تا دو سالگی است.][6] 

این احادیث بر این دلالت می کند که دوران شیر خو