ان دختر، خانم معلم ها را مسخره مي كنند و بر آن ها لقبهاي زشت و خنده دار مي گذارند، و مي گويند: منظوري ندارند. 

ج : مسلمان بايد زبانش را از آنچه مسلمانان ديگر را آزار مي دهد يا جايگاهشان را پايين مي آورد حفاظت كند،‌ در حديث آمده است:[ لَا تَغْتَابُوا الْمُسْلِمِينَ وَلَا تَتَّبِعُوا عَوْرَاتِهِمْ] « غيبت مسلمان هارا نكنيد و به دنبال عيوب آن ها نباشيد[1]» ،‌ 

 خداوند متعال مي فرمايد: «وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ »[همزه] «واي بر هر طعنه زن و عيب جو.» 

الله تعالي مي فرمايد: « هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ (11) قلم » «و از [هيچ ] عيب جوى رهسپار سخن چينى (11)»

خداوند متعال مي فرمايد:‌« وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ » [ حجرات بخشي از آيه 11] [لقب هاي زشت بر يكديگر نگذاريد]

بنابراين نتيجه مي گيريم كه عيب جويي مسلمان و اذيت كردنش حرام است.

شيخ ابن جبرين – فتاوي المرأة ص 238 . 
--------------------------------------------------------------------------------
[1] احمد4/ 420 ، 424و ابو داوود 4880 و ابي يعلي 1675 ، 7423 و بيهقي در الكبري 20953 و در مجمع الزوائد 8/93 مي گويد ابو يعلي روايت كرده و راويان آن ثقه هستند .125 . علاج حساسيت و شرك خفي 

س : بعضي از اوقات احساس قساوت قلب و سنگدلي مي كنم و گاهي احساس مي كنم كه به بيماري شرك خفي (ريا كاري) و حسادت و حساسيت نسبت به بعضي از مردم، مبتلا شده ام، راه حل چيست؟ به خصوص كه من دعاي پيامبر صلي الله عليه و سلم را به كثرت ياد مي كنم كه مي فرمود: (اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ أَنْ أُشْرِكَ بِكَ وَأَنَا أَعْلَمُ وَأَسْتَغْفِرُكَ لِمَا لا أَعْلَمُ )[1]

«پروردگارا! از شريك آوردن براي تو، به خودت پناه مي برم، از آن چه كه مي دانم و از آن چه كه نمي دانم از تو آمرزش مي طلبم» 

همچنين به كثرت براي كساني كه نسبت به آنها احساس حسادت مي كنم دعا مي نمايم تا كفاره ي خطاي من در برابر آنها باشد ... . آيا علاجي ديگر هست كه مرا از اين بيماري خطرناك نجات دهد؟ 

ج : شايسته است شما به كثرت ذكر الله تعالي را به جاي آوريد و قرآن را تلاوت نماييد، و تا جايي كه مي توانيد نماز هاي نفل بخوانيد و با اهل دين و انسانهاي نيك و صالح همنشيني كنيد، و همراه با آن عبادات و طاعات را خالص براي الله تعالي انجام دهيد و از محل هاي ريا كاري و تظاهر دوري كنيد و با طلب رضاي پروردگار و سعادت در جهان آخرت، احساس ريا كاري را از خود دفع كنيد. 

اما دفع حسادت اين گونه مي شود كه بايد فرد معتقد باشد كه همه نعمت ها بخشش الهي هستند و خداوند است كه نعمت ها را بر بندگانش تقسيم مي نمايد.

 خداوند متعال مي فرمايد: « نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُمْ مَعِيشَتَهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجَاتٍ لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا سُخْرِيًّا وَرَحْمَةُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ (32) «زخرف » 

«ما زندگي و روزي آنان را در دنيا و آخرت بين آن ها تقسيم نموده ايم و برخي را بر برخي ديگر مقام و درجه ي بالاتري داده ايم تا برخي، برخي ديگر را به كار گيرند،(و به يكديگر خدمت كنند) و رحمت پروردگارت بهتر از آن چيزي است كه جمع مي كنند.»

بايد انسان آنچه را كه براي خود مي پسندد، براي برادرش بپسندد،‌ چون پيامبر صلي الله عليه وسلم مي فرمايد:[ لا يُؤمِنُ أحَدُكُمْ حَتَّى يُحِبَّ لأَخِيهِ مَا يُحبُّ لِنَفْسِهِ] 

( هيچ يك از شما مؤمن واقعي قرار نمي گيرد؛ مگر آنكه آنچه را كه براي خود مي پسندد براي برادرش هم بپسندد[2] ) 

 شما با ياد آوري اين حديث و مشغول كردن خود با اقوال و اعمال صالح از غيبت و حسادت ديگران، خود را حفاظت كنيد.

اللجنة الدائمة. فتاوي العلاج بالقرآن و السنة – 28/29
--------------------------------------------------------------------------------
[1]  احمد 4/403 و ابن ابي شيبه 29547 و ابو يعلي 61-58 و ضياء مقدسي در المختاره 63 و طبراني در الاوسط 3479 و بخاري در الادب المفرد 716 با تحقيق آلباني و ايشان آن را صحيح قرار داده است. قال في «مجمع الزوائد» 10/224 :«رواه أحمد و الطبراني في الكبير و الأوسط، و رجال أحمد رجال الصحيح غير أبي علي، و وثقه ابن حبان»
[2] بخاري 13 و مسلم 45[126] حكم حسادت ... آيا در حسادت چيز خوبي هست؟ 

س: حكم حسادت چيست؟ حسادت در چه مواردي خوب است، اميد است دليل ارائه دهيد؟ جزاكم الله خيرا.

ج: حسادت از گناهان كبيره است. هيچ كس اجازه ندارد نسبت به برادرش حسادت بورزد. حسادت يعني ناراحت شدن از نعمت هايي كه خداوند به بندگانش ارزاني داشته است، مانند اين كه فردي مشاهده مي كند كه الله تعالي به كسي علم يا ثروت يا فرزند عطا نموده ناراحت شود و اين نعمتها را براي ديگران نپسندد. در حسادت شرط نيست كه حسود آرزوي زوال نعمت را براي ديگران داشته باشد چنان كه نزد بسياري از علما معروف است كه اگر فرد زوال نعمت را آرزو كند اين حسادت شمرده مي شود و گرنه، حسادت به شمار نمي آيد، اين نظريه درست نيست بلكه محض اين كه نعمت هايي را كه خداوند به فردي داده اگر كسي به خاطر اين او را ناپسند بداند اين حسادت است.

 خداوند متعال مي فرمايد: « أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آَتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آَتَيْنَا آَلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآَتَيْنَاهُمْ مُلْكًا عَظِيمًا (54) فَمِنْهُمْ مَنْ آَمَنَ بِهِ وَمِنْهُمْ مَنْ صَدَّ عَنْهُ وَكَفَى بِجَهَنَّمَ سَعِيرًا (55) نساء»

 [آيا به مردم به خاطر آنچه خداوند از فضل خويش داده حسادت مي ورزند، ما به آل ابراهيم كتاب و حكمت و پادشاهي بزرگي داديم]

بعضي به او ايمان آوردند و بعضي از او باز داشتند و جهنم براي سوزاندن كافي است. 

پس جايز نيست كه انسان نسبت به برادرش حسادت بورزد. اما اين كه پرسشگر در سؤال پرسيده كه چه حسادتي جايز است؟ بايد در جواب گفت: حسادت جايزي وجود ندارد. گويا سؤال كننده به گفته ي پيامبر صلي الله عليه و سلم اشاره مي كند كه فرمود: [لا حَسَدَ إِلاَّ في اثْنَتَيْنِ ] ( حسادت جايز نيست مگر در دو چيز[1] . ) 

علما گفته اند: منظور از حسادت در اين حديث، رشك بردن است، يعني هيچ كسي بر كسي ديگر به خاطر امري از امور دنيا غبطه نخورد، بلكه غبطه خوردن و رشك بردن بر كسي جايز است كه خداوند به او علم يا ثروتي داده كه از آن استفاده مي كند و ديگران را نيز فايده اي مي رساند.

فتوا با امضاي ابن عثيمين 
--------------------------------------------------------------------------------
[1] (1) بخاري 73 و مسلم 816 روايت ابن مسعود رضي الله عنه [127] چگونه حسادت را از خود دور نمود 

س: انسان چگونه مي تواند حسادت را از خود و خانواده اش دور كند؟ 

ج: حسادت، يعني: آرزوي كند زوال نعمت از ديگران، حسادت صفتي زشت است، چون از صفات شيطان و از صفات يهوديان و از صفات بدترين انسان ها در گذشته و حال است، زيرا حسادت يعني: اعتراض به تقدير الهي به تقسيم خداوندي. 

 مسلمان با راضي بودن به تقدير الهي و تقسيم خداوندي، باید حسادت را از خود دور نمايد و آنچه براي خود نمي پسندد براي برادرش هم نپسندد