ه آنچه كه رضاي او در آن است توفيق دهد، من و آنان را در مسير كساني قرار دهد كه تقواي الهي داشته و از او مي‌ترسند – آمين- سلام الله عليكم و رحمته و بركاته

اما بعد:

به من خبر رسيده است كه بسياري از مسلمانان در امر نماز با جماعت سهل‌انگاري مي‌كنند و براي توجيه اين كار از آسانگيري برخي از علما استدلال مي‌كنند. لازم ديدم كه عظمت و بزرگي اين مسئله، را بيان و آشكار سازم. زيبنده‌ي هيچ مسلماني نيست كه در كاري كوتاهي كند كه الله تعالي در قرآن، و پيامبر صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ در سنت، عظمت و فضيلت آن را بيان كرده‌اند.

 الله تعالي در كتابش خيلي زياد از نماز ياد كرده و به محافظت و اداي آن در جماعت دستور داده و تأكيد كرده است. همچنين اعلان نموده كه سهل‌انگاري و تنبلي در امر نماز از صفات و خصايص منافقين است.

الله تعالي در كتاب خود فرموده است:[ حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ وَالصَّلاةِ الْوُسْطَى وَقُومُوا لِلَّهِ قَانِتِينَ (٢٣٨)] [بقره: 238]

«در انجام نمازها و (بويژه) نماز ميانه (يعني عصر) محافظت ورزيد و با فروتني براي الله بپاخيزيد».

تعظيم و محافظت انسان بر نماز چگونه شناخته مي‌شود؟ حال آن كه از اداي آن به همراه‌ برادران ديني‌اش بازمانده و سهل‌انگاري كرده است؟!

 چگونه محافظت شخص بر نماز شناخته، مي‌شود در حالي كه از اداي نماز در مسجد كوتاهي مي‌كند. 

الله تعالي مي‌فرمايد:[ وَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ (٤٣)] [بقره]

«نماز را به پا داريد و زكات را بپردازيد و با راکعان رکوع کنید».

اين آيه‌ي كريمه نصي است درمورد وجوب شركت در نماز جماعت، و چنانچه مقصود از آن تنها برپا داشتن آن بود ختم آن با  [وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ]  بي‌مناسبت مي‌شد؛ زيرا امر به اقامه و برپا داشتن آن در اول آيه مطرح شده است.

 حال آن كه الله تعالي فرموده است:[ وَإِذَا كُنْتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ فَلْتَقُمْ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذَا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرَائِكُمْ وَلْتَأْتِ طَائِفَةٌ أُخْرَى لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ]  [نساء(١٠٢)]

«زماني كه (تو، اي پيامبر) در ميان‌شان بودي و نماز (خوف) را براي آنها بپا داشتني، دسته‌اي از آنان با تو به نماز بايستند، و بايد كه اسلحه‌ي خود را با خود داشته باشند، و وقتي كه (نصف) نماز را با تو خواندند (بروند و به نگهباني بپردازند) و شما را از (دشمنان ) بپايند و دسته‌ي ديگري كه هنوز نماز نخوانده‌اند بيايند و با تو به نماز بايستند و احتياط خود را مراعات و اسلحه‌ي خود را داشته باشند».

دقت كنيد، كه الله تعالي نماز با جماعت را حتي در وقت جنگ نيز واجب قرار داده است، پس به هنگام صلح و آرامش به طريق اولي واجب است. اگر چنانچه كسي براي ترك جماعت مجاز مي‌بود، حتماً الله تعالي كساني را مجاز به اين كار مي‌كرد كه در برابر دشمن، صف آرايي كرده و از طرف دشمن تهديد مي‌شدند. چون اجازه‌ي ترك جماعت به مجاهدين داده نشد، پس معلوم مي‌شود كه اداي نماز با جماعت از اهمّ واجبات است و براي هيچ كسي تخلف و باز ماندن از آن جايز نيست.

در صحيحين از ابوهريره رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ از رسول الله صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ روايت شده است: «لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ آمُرَ بِالصَّلاةِ فَتُقَامَ، ثمَّ آمُرَ رَجُلاً فَيُصَلِّيَ بالنَّاسِ، ثمَّ أُنْطَلِقَ مَعِيَ بِرِجالٍ مَعَهُمْ حُزَمٌ مِنْ حَطَبٍ إِلَى قَوْمٍ لا يَشْهَدُوْنَ الصَّلاة فَأُحَرِّقَ عَلَيْهِمْ بُيُوتَهُمْ بِالنَّارِ»[1]

«تصميم گرفتم كه براي اقامه‌ي نماز دستور دهم، سپس خواستم دستور دهم كه شخصي به جاي من امامت نماز را بر عهده بگيرد و خودم با مرداني به همراه بسته‌هاي هيزم به سوي كساني بروم كه به نماز جماعت شركت نمي‌كنند و آنها را با خانه‌هايشان آتش بزنم».

در صحيح مسلم از عبدالله بن مسعود رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ نقل شده است: «لَقَدْ رَأيْتُنَا وَ مَا يَتَخَلَّفُ عَنِ الصَّلاةِ الاّ مُنَافِقٌ قَدْ عُلِمُ نِفَاقُهُ أو مَرِيضٌ؛ إنْ كَانَ المَرِيضُ لَيَمْشيِ بَيْنَ رَجُلَيْنِ حَتّي يَاْتِيَ الصَّلاةَ، وَقَالَ: إنَّ رَسُول الله صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ عَلَّمَنَا سُنَنَ الْهُدَيَ و إنّ مِنْ سُنَنِ الْهُدَي الصَّلاةَ فِيْ المَسْجِدِ الّذي يؤَذَّنُ فِيْهِ»[2]

«هيچ كسي از نماز جماعت تخلف نمي‌كرد جز منافقي كه نفاقش معلوم بود يا شخصي كه دچار بيماري مي‌گشت. حتي بيمار نيز بين دو شخص بر شانه‌هاي آنها قرار مي‌گرفت و خود را به مسجد مي‌رساند. (عبد الله بن مسعود رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مي‌گويد): رسول الله صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ سنن هدايت را به ما تعليم داد و نماز خواندن در مسجدي كه در آن اذان گفته مي‌شود يكي از سنن هدايت است».

همچنين در صحيح مسلم از عبدالله بن مسعود رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ روايت شده است: 

«مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَلْقَي اللهَ غَداً مُسْلِما فَلْيُحَافِظْ عَلَي هَؤُلاءِ الصَّلَوَات حَيْثُ يُنَادَي بِهِنَّ؛ فَإِنّ الله شَرَعَ لِنَبِيكُمْ صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ سُنَنِ الهُدَي وانهنَّ من سنن الهدي وَلَوْ أنَّكُمْ صَلَّيْتُمْ كما يصلِّي هذا المتخلف في بيته لتَرَكْتُمْ سُنَّةَ نَبِيِّكُمْ ولو تركتم سنة نبيكم لَضَلَلْتُمْ. وَمَا مِنْ رَجُلٍ يَتَطَهَّرُ فَيَحْسِنُ الطَّهُوِر ثُمَّ يَعْمِدُ إلَي مَسْجِدٍ مِنْ هذِهِ الْمَسَاجِدِ إلاّ كَتَبَ اللهُ لَهُ بِكُلِّ خَطْوَةٍ يَخطُوْها حَسَنَةً وَ يَرْفَعُهُ بِهَا دَرَجَةً وَ يَحُطُّ عَنْهُ بِهَا سَيّئةً. وَلَقَدْ رَأَيتُنَا وَ مَا يَخَلَّفُ عَنْهَا إلاَّمنَافِقٌ مَعْلُومُ النفاق و لَقْد كَانَ الرّجُلُ يُؤْتَي بِهِ يُهَادَي بَيْن الرّجُلَيْنِ حَتّي يُقَامَ فِي الصَّفِّ»[3]

«كسي كه دوست دارد فرداي قيامت به عنوان مسلمان با الله تعالي روبرو شود بايد بر اين نمازهاي (پنج‌گانه) هر جا كه اذان گفته ‌شود محافظت كند؛ زيرا الله تعالي سنن و روش‌هاي هدايت را به پيامبرتان آموخنه و بيان كرده است و بي‌گمان كه نمازهاي پنچ‌گانه از روش‌هاي هدايت هستند و چنانچه در خانه‌هايتان نماز خوانديد همان گونه كه اين متخلف در خانه‌اش نماز مي‌خواند قطعاً سنت پيامبرتان را ترك نموده‌ايد و اگر سنت پيامبر صَلَّى اللَّهِ عَلَيْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ را ترك كنيد يقيناً گمراه مي‌شويد. و هر شخصي كه به خوبي وضو مي‌گيرد و به يكي از مساجد مي‌رود الله تعالي در مقابل هر گامي كه بر مي‌دارد به او يك نيكي داده و درجه‌اي بر درجاتش مي‌افزايد و گناهي از گناهانش را محو مي‌سازد. و مي‌ديديم كه از نماز جماعت هي