 در نتيجه تبديل به وارث کامل پيامبران شده اند. بد گفتارترين مردم نيز کسي  است که از زمره دعوت دهندگن به گمراهي باشد و راه هاي گمراهي را در پيش بگيرد . و در ميان اين دو مقام که يکي تا حد اعلي عليين بال رفته و ديگري تا اسفل سافلين پايين آمده است مقام ها و مراتبي است که جز خدا کسي آن را نمي داند و در اين  ميان مردمان فراواني قرار دارند:« وَلِکُلّ دَرَجَتُ مِمَّا عَمِلُوا وَمَا رُّبکَ بِغَفِلٍ عَمَّا يعمَلُونَ» و براي هريک از اينها مقام هايي است از آنچه کرده اند و پروردگارت از آنچه مي کنند غافل نيست.وَلَا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ؛ خوبي  و بدي  برابر نيستند  همواره  به  نيکوترين  وجهي  پاسخ  ده  ، تا کسي   که ميان  تو و او دشمني  است  چون  دوست  مهربان  تو گردد.
وَمَا يُلَقَّاهَا إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَمَا يُلَقَّاهَا إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ؛ برخوردار نشوند از اين  مگر کساني  که  شکيبا باشند و کساني  که  از ايمان   بهره  اي  بزرگ  داشته  باشند.
خداوند متعال مي فرمايد:« وَلَا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ» وانجام کارهاي نيک و طاعت ها براي جلب رضايت خداوند و انجام کارهاي بد و گناه که خد را ناخشنود مي کند برابر و يکسان نيست. و نيکي کردن با مردم و بدي کردن با آنها يکي نيستند، نه اين کارها و نه صفت آنها و نه جزاي آنها يکي نمي باشد. « هَل جَزَاءُ إِلَا حسَنِ إِلَّا الإِحسَنُ» آيا پاداش نيکوکاري جز نيکوکاري است؟! سپس به احسان و نيکوکاري مخصوصي که جايگاه بزرگي دارد فرمان داد و آن نيکي کردن با کسي است که با تو بدي کرده است. پس فرمود:« ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ» هرگاه کسي از مردم با تو بدي کرد به خصوص کسي که حق بزرگي بر تو دارد همانند خويشاوندان و ياران و  امثال آنان، پس اگر با زبان با تو بدي کردند يا کار بدي نسبت به تو روا داشتند، در مقابل با آنها نيکي کن و اگر رابطه خويشاوندي را با تو قطع کردند پيوند خويشاوندي را با تو قطع کردند پيوند خويشاوندي را برقرار بدار. و اگر بر تو ستم کردند آنان را عفو کن. و اگر در حضور تو يا پشت سر تو درباره تو سخني گفتند، در مقابل چنين مکن، بلکه از آنان درگذر و سخني نرم با آنان بگوي. و اگر تو را ترک کردند و حرف زدن با تو را ترک گفتند با آنان به زبان خوش سخن بگوي و به آنها سلام کن. پس هرگاه در مقابل بدي آنان نيکي کردي فايده بزرگي عايدت مي گردد و آن اين است:« فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ» کسي که ميان تو و او دشمني بوده است به ناگاه چنان مي شود که  گويا او  خويشاوندي مهربان  است.
« وَمَا يُلَقَّاهَا إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا » و به اين مقام پسنديده نمي رسد مگر کساني که خود را بر ناگواري ها عادت داده اند و خويشتن را به انجام آنچه خداوند دوست مي دارد پايبند نموده اند. طبيعت انسان اين گونه است که مي خواهد در  مقابل کسي که بدي مي کند بدي کند، و از ا و چشم پوشي ننمايد، چه رسد به اين که با او نيکي نمايد! پس انسان بايد صبر ورزد و از دستور پروردگارش اطاعت نمايد و از پاداش بزرگ او آگاه شود و بايد بداند که بدي کردن در مقابل کسي که بدي کرده است نتيجه و فايده اي ندارد و دشمني را شدّت مي بخشد ، و نيکي کردنش با فرد بدکار جايگاه و ارزش او را پايين نمي آورد بلکه هرکس به خاطر خداوند فروتني و تواضع کند کار او آسان مي شود و لذّت اين کار را مي چشد.« وَمَا يُلَقَّاهَا إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ» و اين خوي و عادت پسنديده را نمي پذيرد و بدان نمي رسد مگر کسي که داراي بهره اي بزرگ باشد چون از عادت انسان هاي برگزيده است و آدمي به وسيله آن در دنيا و آخرت مقام بلند را به دست مي آورد، چرا که يکي از بزرگ ترين فضايل اخلاقي است.وَإِمَّا يَنزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ؛ و اگر از جانب  شيطان  دستخوش  وسوسه  اي  گردي  ، به  خدا پناه  ببر ، که ، اوشنوا و داناست.
وَمِنْ آيَاتِهِ اللَّيْلُ وَالنَّهَارُ وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُ لَا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَلَا لِلْقَمَرِ وَاسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ إِن كُنتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ ؛ و از نشانه  هاي  قدرت  او شب  و روز و آفتاب  و ماه  است   به  آفتاب  و  ماه  سجده  مکنيد  به  خداي  يکتا که  آنها را آفريده  است  سجده  کنيد ، اگر  اورا مي  پرستيد.
فَإِنِ اسْتَكْبَرُوا فَالَّذِينَ عِندَ رَبِّكَ يُسَبِّحُونَ لَهُ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَهُمْ لَا يَسْأَمُونَ؛ اگر آنان  تکبر مي  ورزند ، آنها که  در نزد پروردگار تو هستند بي  آنکه   ملول  شوند شب  و روز تسبيح  او مي  گويند.
وَمِنْ آيَاتِهِ أَنَّكَ تَرَى الْأَرْضَ خَاشِعَةً فَإِذَا أَنزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاء اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ إِنَّ الَّذِي أَحْيَاهَا لَمُحْيِي الْمَوْتَى إِنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ؛ و از آيات  قدرت  او آنکه  تو زمين  را خشک  مي  بيني   چون  آب  بر آن   بفرستيم ، به  جنبش  آيد و گياه  بروياند  آن  کس  که  آن  را زنده  مي  کند  زنده  کننده  مردگان  است  ، که  او بر هر چيزي  تواناست.
وقتي خداوند بيان کرد که با دشمنان انسي چگونه بايد مقابله نمود و اين که در مقابل بدي آنان بايد نيکي کرد، نيز آنچه را به وسيله آن دشمن جنّي دور کرده مي شود، بيان کرد. و آن پناه بردن به خدا از شر شيطان است. پس فرمود:« وَإِمَّا يَنزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ» و هرگاه وسوسه هاي شيطان را در خود احساس نمودي و دريافتي که او دارد شرّ را برايت مي آرايد و تو را وسوسه مي کند تا خير را انجام ندهي و تو را بر ارتکاب برخي از گناهان تشويق مي کند و از تو مي خواهد تا از برخي از دستوراتش اطاعت  کني، « فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ» پس با نيازمندي از خدا بخواه تا تو را پناه دهد و از شرّ شيطان مصونت دارد. « إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ» بي گمان او شنواي داناست. پس او سخن و تضرّع تو را مي شنود و نيازمند بودن تو را مي داند.
سپس خداوند متعال بيان کرد که « وَمِنْ آيَاتِهِ» از نشانه هاي او که بر کمال قدرت و نفوذ مشيت و گستردگي فرمانروايي و مهرورزي اش نسبت به بندگان دلالت مي  کند، و نشانگر  اين است که او يگانه است وشريکي ندارد، « اللَّيْلُ وَالنَّهَارُ» شب و روز است که در روز مردم از روشنايي بهره مند مي شوند و کار مي کنند و در شب از تاريکي استفاده برده و استراحت مي کنند. « وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُ» و خورشيد و ماه که زندگي بندگان و منافع جسمي آنان و حيواناتشان جز با اين دو تامين نمي شود و منافع بي شمار ديگري را هم دارند.« لَا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَلَا لِلْقَمَرِ» براي خورشيد و ماه سجده نکنيد چون اين دو آفريده شده اند و مسخّر هستند و تحت تدبير قرار د