ارند. « وَاسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ» و براي خدايي سجده کنيد که اينها را آفريده است. يعني تنها او را پرستش کنيد
چون او آفريننده بزرگ است، و عبادت ديگر مخلوقات را رها کنيد هرچند که اين مخلوقات جرم و حجم بزرگي داشته باشند و مصالح و منافع آنها زياد باشد، چرا که اين بزرگي و اين منافع را از خود ندارند، بلکه آفريننده شان اينها را عطا کرده است.« إِن كُنتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ » اگر واقعا خدا را مي پرستيد، پس عبادت و طاعت را خاط او کنيد و فقط او را عبادت نماييد. « فَإِنِ اسْتَكْبَرُوا» پس اگر خود را بزرگ تر از آن ديدند که به عبادت پروردگار و پرستش او بپردازند، و تسليم فرمان او نشدند، بدان که آنان کوچک ترين زياني به خداوند نمي رسانند و خداوند از آنها بي نياز است و او بندگاني گرامي دارد که از فرمان او هرگز سرپيچي نمي کنند و هر آنچه فرمان يابند انجام مي دهند. بنابراين فرمود:« فَالَّذِينَ عِندَ رَبِّكَ» آنان که نزد پروردگارت هستند که فرشتگان مقربند، « يُسَبِّحُونَ لَهُ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَهُمْ لَا يَسْأَمُونَ» شب و روز او را تسبيح مي گويند و از آنجا که قوي و نيرومند هستند و انگيزه شديدي براي عبادت دارند، از پرستش پروردگارشان خسته نمي شوند. « وَمِنْ آيَاتِهِ أَنَّكَ تَرَى الْأَرْضَ خَاشِعَةً» و از نشانه هاي قدرت خداوند که دالّ بر کمال قدرت اوست و نشانگر آن است که او به تنهايي فرمانروايي مي کند اين  است که زمين را خشکيده و بي گياه مي بيني، « فَإِذَا أَنزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاء اهْتَزَّتْ» امّا هنگامي که باران بر آن فرو فرستيم با روييدن گياهان به جنبش در مي آيد و  گياهان زيبايي در آن مي رويد و بندگان و آبادي ها به وسيله آن نجات مي يابند. « إِنَّ الَّذِي أَحْيَاهَا لَمُحْيِي الْمَوْتَى» بي گمان خداوند که زمين را پس از خشک شدنش زنده و خرم مي گرداند همو مردگان را در روز رستاخيز از قبرهايشان بيرون مي آورد و زنده مي کند. « إِنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ » و او بر هر چيزي تواناست. پس همان طور که او زنده کردن زمين پس از پژمرده شدنش ناتوان نيست ، همچنين براي زنده کردن مردگان ناتوان نمي باشد.إِنَّمَا إِلَهُكُمُ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا واقعاً معبود بر حق شما تنها الله است، همان خدايي که جز او معبودي نيست، دانش او همۀ چيز را فرا گرفته است. 
وقتي باطل بودن گوساله برايشان روشن شد، موسي آنان را از کسي خبر داد که تنها او سزاوار پرستش است، يگانه است و شريکي ندارد. پس گفت: (إِنَّمَا إِلَهُكُمُ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا) هيچ معبود راستيني جز او نيست، و جز او هيچ چيز نبايد به خدايي گرفته شود، و جز او نبايد کسي ديگر پرستش شود، و کسي ديگر را دوست داشت و به کسي ديگر اميدوار بود و از کسي ديگر ترسيد و کسي ديگر را فراخواند، چون او ذات کاملي است که نامهاي نيکو و صفات عالي دارد، و دانش او همه چيز را فرا گرفته است؛ خداوندي که بندگان هيچ نعمتي ندارند مگر اينکه از جانب اوست، و کسي جز او بدي و شر را دور نمي نمايد، پس هيچ خدايي جز او نيست و هيچ معبود راستيني غير از او وجود ندارد.إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آيَاتِنَا لَا يَخْفَوْنَ عَلَيْنَا أَفَمَن يُلْقَى فِي النَّارِ خَيْرٌ أَم مَّن يَأْتِي آمِنًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ؛ کساني  که  در آيات  ما راه  باطل  پيش  مي  گيرند ، بر ما پوشيده  نيستند  آيا آنکه  به  آتش  افکنده  مي  شود بهتر است  يا آن  که  روز قيامت  بي  هيچ   وحشتي  مي  آيد ? هر چه  مي  خواهيد بکنيد ، او به  کارهايتان  بيناست.
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جَاءهُمْ وَإِنَّهُ لَكِتَابٌ عَزِيزٌ؛ به  کيفر خويش  رسند آنان  که  به  قرآن  که  براي  هدايتشان  آمده  است  ايمان ، نمي  آورند ، حال  آنکه  کتابي  ارجمند است.
لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِن بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ تَنزِيلٌ مِّنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ؛ نه  از پيش  روي  باطل  بدو راه  يابد و نه  از پس   نازل  شده  از جانب   خداوندي  حکيم  و ستودني  است.
الحاد در آيات خدا يعني تحريف کردن آن به هر صورتي که باشد؛ چه با  انکار آيات و تکذيب پيامبر اين تحريف صورت بگيرد، و چه معاني حقيقي و درست آن تحريف گردد، و معاني و مفاهيمي براي آن آورده شود که خداوند آن را نخواسته است. خداوند کسي را که در آيات او الحاد مي ورزد  تهديد کرده  است که او بر خداوند پوشيده نخواهد بود، بلکه خداوند از ظاهر و باطن او آگاه است و  او را به سبب الحادش و طبق عملي که کرده است مجازات  خواهد کرد. بنابراين فرمود:« أَفَمَن يُلْقَى فِي النَّارِ خَيْرٌ أَم مَّن يَأْتِي آمِنًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ» آيا کسي که همانند ملحِدان آيات خدا در آتش انداخته مي شود بهتر است يا کسي که در روز قيامت از عذاب الهي ايمن است سزاوار پاداش اوست؟ معلوم است که اين يکي بهتر است. وقتي حق از باطل روشن شد و راهي که از عذاب خدا نجات مي دهد از راهي که هلاک کننده است مشخص گرديد. خداوند فرمود:« اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ» هرچه مي خواهيد بکنيد، اگر مي خواهيد راه هدايت را که به رضايت پروردگارتان و بهشت او منتهي مي شود در پيش بگيريد، و اگر مي خواهيد راه گمراهي را در پيش بگيريد  که پروردگارتان را ناخشنود مي کند و انسان را به سراي بدبختي مي رساند. « إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ» بي گمان او به آنچه مي کنيد بيناست، و شما را برحسب اموال و اعمالتان سزا و جزا خواهد داد. همچنان که خداوند متعال مي فرمايد:« وَقُل الحَقُّ مِن رَّبَکُم فَمَن شَآءَ فَليومِنِ وَمَن شَآءَ فَليکفُر» و بگو: « حق از جانب پروردگارتان است؛ هرکس مي خواهد ايمان بياورد و هرکس مي خواهد کفر بورزد.» سپس خداوند متعال فرمود:« إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ» بي گمان کساني که قرآن کريم را انکار مي کنند که همه منافع ديني و دنيوي و اخروي بندگان در آن بيان شده است، و هرکس از آن پيروي  نمايد ارزش و جايگاهش را بالا مي برد، « لَمَّا جَاءهُمْ» به هنگامي که به ايشان مي رسد. يعني هنگامي که اين نعمت بزرگ از سوي پروردگارشان و توسط بهترين و کامل ترين انسان بديشان مي رسد، « وَإِنَّهُ لَكِتَابٌ عَزِيزٌ» در حالي که اين قرآن کتابي گرانقدر است و همه صفت هاي کمال را در بردارد، اگر کسي بخواهد آن را تحريف کند يا به آن قصد سوء نمايد هرگز نخواهد توانست چنين کند، بنابراين فرمود:« لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِن بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ» باطل از هيچ سمت و سويي به آن راه نمي يابد. يعني هيچ شيطاني از شيطان هاي انسي و جنّي نمي تواند به آن نزديک گردد، و نمي تواند از آن چيزي بدزدد يا چيزي به آن اضافه کند که از آن نيست. قرآن محفوظ است؛ کلمات و معاني آن محفوظ هستن