كه به اخلاق، عقيده و ارزشهاي جامعه آسيب مي‌رساند. دليل آن‌ها هم نمايش مواردي است مانند نمايش‌هاي فتنه‌انگيز و بدن‌هاي لخت و نيمه‌لخت، سخنرانيهاي مخرب، نوشته‌هاي كفرآميز، تشويق به تشابه با كفار در اخلاق ومعاشرت، احترام به بزرگان و رهبران آنان، تشويق به دوري از اخلاق و زندگي اسلامي، تحقير علما و قهرمانان مسلمان و نمايش آنها به شكلي كه موجب تحقير آنها مي شود، نفرت و رويگرداني از روش زندگي رهبران اسلامي و نيز بيان راههاي مكر، حيله، غارت، غصب، و پديد آوردن كينه و دشمني بين مردم.

بديهي است هر پديده‌اي كه  اين مفاسد را در پي داشته باشد، پرهيز از آن واجب است و سد راههاي ترويج اين مفاسد لازم و ضروري است. اگر برادران متدين، مردم را از تماشاي تلويزيون برحذر دارند ملامت نيستند؛ زيرا اين نوعي خيرخواهي براي بندگان الله تعالي است.

 كساني كه معتقدند با مراقبت دقيق مي‌توان جلوي  استفاده ي نامشروع از تلويزيون را گرفت، سخت دراشتباهند. زيرا سرپرست خانواده هميشه نمي تواند از فرزندان مراقبت كند. خصلت مردم امروزه تقليد از بيگانگان و الگو پذيري از آنان است؛ كمتر مسئولي به وظيفه خود عمل مي‌كند. به ويژه در اين عصر و زمان كه بيشتر مردم به مسائل پوچ و بيهوده عادت كرده اند و به چيزهاي باطل و بي اساس روي آورده اند. ازهدايت گريزان هستند؛ بهترين دليل مواردي است كه از طريق راديو و تلويزيون پخش مي شود.  و صلي الله علي عبده و رسوله محمدوآله‌وصحبه.

شيخ ابن باز – مجموع فتاوي و مقالات متنوعة (3/227)[244] شبهاتي پيرامون عكس و تصاوير تلويزيوني:

س: شبهاتي در مورد تحريم گرفتن عكس‌با دوربين و تصاوير تلويزيون مطرح مي‌شود، توضيح دهيد.

الف: مي‌گويند: عكسبرداري با دوربين تقليد از خلقت و آفرينش الله تعالي نيست. بلكه سايه ي شخص از طريق دستگاه روي فيلم مي‌افتد بدون اين كه گيرنده در كشيدن عكس نقشي داشته باشد.

ب: مي‌گويند: عكس مانند: آينه است. اگر فرض شود كه تصوير در آينه ثابت بماند آيا حرام است؟

ج: مي‌گويند: كسي كه تلويزيون را در صورت نبودن مناظر حرام، حلال مي‌داند. بايد عكس را نيز حلال بداند. زيرا تصاوير تلويزيوني نيز مجموعه‌اي عكس هستند كه با سرعت حركت  مي‌كنند و بيننده نيز گمان مي‌كند كه در حال حركتند.

د: مي‌گويند: اگر عكس حرام است چرا عكس براي پاسپورت حجّاج جايز است؟ زيرا شخصی را كه به حج مي رود نمي‌دزدند. بنابراين گرفتن عكس براي ضروريات مانند كارت شناسايي و امور ديگر هم جايز باشد.

ج: آن‌چه براي شوراي فتوا روشن است، اين است كه گرفتن عكس جانداران جايز نيست. بنا به احاديثي كه در اين مورد آمده است، بايد دانست كه اين دلايل عام هستند و عكاسان حرفه‌اي و غير حرفه‌اي را شامل مي‌شوند. خواه اين عكس‌ها نقاشي باشند يا با دوربين يا با وسايل ديگر گرفته شوند.، گرفتن عكس بنا بر ضرورت مانند عكس شناسنامه يا پاسپورت يا عكس مجرمان براي شناسايي، نگهداري، جلوگيري از فرار و دستگيري آنان پس از ارتكاب جرم و هر گونه عكسي كه داشتن آن ضروري است، جايز مي باشد.

عكس جانداراني كه مورد اهانت قرار مي گيرند و زير پا باشند، نگهداري آن در منزل از نظر شرعي اشكالي ندارد. عكسهايي كه بر شناسنامه يا پاسپورت هستند، آوردن آن به خانه و همراه داشتن آن جایز است. نگهداري عكس جهت احترام جايز نيست. ولي بر حسب نيت افراد نگهداري آن در خانه حكمش نيز فرق مي كند: در مواردي اين كار شرك اكبر است؛ در مواردي شخص فقط گناهكار مي‌شود.

 اگر عكس براي يادآوري در خانه نگهداري مي‌شود باز هم جايز نيست؛ زيرا اصل در مورد عكس، منع است. گرفتن عكس و نگهداري از آن جز براي اهداف شرعي جايز نيست؛ فرد در اين كار هدف شرعي ندارد.

 اما عكس‌هايي كه در مجلات و روزنامه ها وجود دارد خريدن و نگهداري آن در خانه جايز نيست؛ زيرا در اين كار اگر مصلحتي هم باشد، فساد ناشي از آن بسيار است و اگر در آن مصلحتي نباشد حرام بودنش حتمي است.

پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مي‌فرمايد:« إِنَّ الْحَلَالَ بَيِّنٌ وَإِنَّ الْحَرَامَ بَيِّنٌ، وَبَيْنَهُمَا مُشْتَبِهَاتٌ لَا يَعْلَمُهُنَّ كَثِيرٌ مِنْ النَّاسِ، فَمَنْ اتَّقَى الشُّبُهَاتِ اسْتَبْرَأَ لِدِينِهِ وَعِرْضِهِ، وَمَنْ وَقَعَ فِي الشُّبُهَاتِ وَقَعَ فِي الْحَرَامِ كَالرَّاعِي يَرْعَى حَوْلَ الْحِمَى يُوشِكُ أَنْ يَرْتَعَ فِيهِ، أَلَا وَإِنَّ لِكُلِّ مَلِكٍ حِمًى أَلَا وَإِنَّ حِمَى اللَّهِ مَحَارِمُهُ »[1]

 (همانا حلال و حرام مشخص هستند و بين آن دو امور شك برانگيزي است كه بيشتر مردم از آن نا آگاه هستند. هركس از اين ترديدها دوري كرد دين و آبروي خود را حفظ كرده است و هركس در اين ترديدها داخل شود در حرام داخل شده است. همچون چوپاني كه اطراف منطقه ي ممنوعه به چراندن مشغول است و هر لحظه امكان ورود به آن را دارد. آگاه باشيد هر پادشاهي را منطقه ي ممنوعه‌اي است و منطقه ي ممنوعه ي الله تعالي، چيزهايي است كه حرام كرده است.)

پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مي‌فرمايد:« دَعْ مَا يَرِيبُكَ إِلَى مَا لَا يَرِيبُكَ » [2]

(آن‌چه تو را به شك مي‌اندازد ترك كن و به سوي چيزهايي كه تو را به شك نمي‌اندازد برو.) 

 پيامبر صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ به كساني كه از ايشان در مورد نيكي سؤال كردند، فرمود:« الْبِرُّ: مَا اطْمَأَنَّتْ إِلَيْهِ النَّفْسُ واطْمَأَنَّ إِلَيْهِ الْقَلْبُ، وَالإِثْمُ: مَا حَاكَ فِي النَّفْسِ وَتَرَدَّدَ فِي الصَّدْرِ، وَإِنْ أَفْتَاكَ النَّاسُ مَا أَفْتُوكَ.» [3]

( نيكي چيزي است كه قلب و جان به آن اطمينان دارند و گناه چيزي است كه در آدمي تأثير بگذارد و سينه را به ترديد وادارد اگر چه مردم برايت فتوا دهند.)

 عكس به وسیله ی دوربین مانند چهره ي فرد در آينه نيست؛ زيرا تصویری که در آينه مشاهده می شود با كنار رفتن فرد از جلوي آن از بين مي‌رود؛ اما عكس بعد از كنار رفتن فرد از جلوي دوربين باقي مي‌ماند؛ بنابراین بسياري از عكسها مشكلات عقيدتي و اخلاقي بوجود مي آورند. گاهي در موارد ضروري هم‌چون پاسپورت، شناسنامه، ويزاي اقامت و يا گواهينامه رانندگي سودمند هستند.

 عكس با دوربین فقط انداختن سايه بر فيلم نيست. بلكه گرفتن عكس، كار با دستگاهي است كه توسط اين دستگاه سايه بر فيلم انداخته مي شود و اين كار  شباهت با خلقت و آفرينش پروردگار است. نهي از تصوير سازي عام است؛ زيرا در آن شباهت با خلقت و آفرينش پروردگار مي باشد. بايد دانست كه منشأ بسياري از مشكلات عقيدتي و اخلاقي، انواع عكسهايي است كه همه جا در دسترس هستند. بدون در نظر گرفتن نوع تهيه ي اين عكسها كه چگونه و با چه وسايل و ابزاري تهيه شده اند.

 اما تلویزیون: موسيقي و تصاوير ناشايستي كه از طريق تلويزيون پخش مي‌شود حرام هستند. سخنراني‌هاي اسلامي و ديني، اعلاميه‌هاي تجاري و سياسي وغيره كه از تلويزيون پخش مي ش