ِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن تُرَابٍ ثُمَّ مِن نُّطْفَةٍ ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍ ثُمَّ مِن مُّضْغَةٍ مُّخَلَّقَةٍ وَغَيْرِ مُخَلَّقَةٍ لِّنُبَيِّنَ لَكُمْ وَنُقِرُّ فِي الْأَرْحَامِ مَا نَشَاء إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى ثُمَّ نُخْرِجُكُمْ طِفْلاً ثُمَّ لِتَبْلُغُوا أَشُدَّكُمْ وَمِنكُم مَّن يُتَوَفَّى وَمِنكُم مَّن يُرَدُّ إِلَى أَرْذَلِ الْعُمُرِ لِكَيْلَا يَعْلَمَ مِن بَعْدِ عِلْمٍ شَيْئاً وَتَرَى الْأَرْضَ هَامِدَةً فَإِذَا أَنزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاء اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ وَأَنبَتَتْ مِن كُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ ‏) [حج / 5]. «اى مردم، اگر از رستاخيز در شكّ‏ايد، [بدانيد كه‏] ما شما را از خاكى، آن گاه از نطفه‏اى، آن گاه از خونى بسته، سپس از پاره گوشتى نقش يافته و نقش نايافته آفريديم تا برايتان [حقيقت را] روشن سازيم و هر چه خواهيم تا سر آمدى معين در رحمها قرار مى‏دهيم، سپس شما را كه كودكى شده‏ايد، بيرون آوريم، آن گاه تا به [نهايت‏] رشدتان برسيد. و از شما كسى هست كه جانش گرفته مى‏شود و از شما كسى هست كه به نهايت فرتوتى باز برده مى‏شود تا آنكه پس از [آن همه‏] دانستن چيزى نداند و زمين را خشكيده مى‏بينى، پس هنگامى كه آب را بر آن فرو فرستيم به جنبش در آيد و رشد يابد و از همه نوع [گياهان‏] خرّم بروياند». 
(وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ) [لقمان / 34] «و هیچ نفس نمیداند که فردا چه بدست می آورد (و چه از دست میدهد) و هیچ نفسی نمیداند که در کدام نقطه از زمین خواهد مرد».
(‏ اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنفُسَ حِينَ مَوْتِهَا وَالَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنَامِهَا فَيُمْسِكُ الَّتِي قَضَى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَيُرْسِلُ الْأُخْرَى إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ‏) [زمر / 42]خداوند جانها را به هنگام مرگشان مى‏ستاند. و نيز [جانى‏] كه نمرده است [آن را] هنگام خوابش [مى‏گيرد]. و [جانى را] كه بر آن حكم به مرگ كرده است، نگاه مى‏دارد و [آن‏] ديگر را تا هنگامى معين [باقى‏] مى‏گذارد. بى‏گمان در اين [امر] براى گروهى كه انديشه مى‏كنند، نشانه‏هايى است».
(‏ أَيْنَمَا تَكُونُواْ يُدْرِككُّمُ الْمَوْتُ وَلَوْ كُنتُمْ فِي بُرُوجٍ مُّشَيَّدَةٍ) [نساء / 78] «هان! هرکجا که باشید مرگ شما را درک خواهد کرد، اگرچه در کاخهای بسیار محکم و در دژهای شکست ناپذیر مسکن بگیرید».
()لَّوْ كُنتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلَى مَضَاجِعِهِمْ  [آل عمران / 154] « بگو: اگر در خانه‏هايتان [هم‏] بوديد، كسانى كه كشته شدن بر آنان مقرّر شده بود، به سوى كشتارگاه خود بيرون مى‏آمدند».
و این نیز نغمه های دیگر است که بر تار احساس حدوث موجودات نواخته میشود.
(‏ قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَن تَشَاء وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‏) [آل عمران / 26]. «بگو: بار الها! ای مالک ملک عالم آفرینش! توئی که بهر کس میخواهی ملک و حکومت و نفوذ میدهی، و میگیری همین ملک و نفوذ را از هر کس که میخواهی، هر کس را که میخواهی بر تخت عزت مینشانی، و هر کس را که میخواهی ذلیل و خوار میسازی، اصول خیر در دست تو است، توئی که بر هرچیزی قادر و توانائی».
(سُبْحَانَهُ إِذَا قَضَى أَمْراً فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُن فَيَكُونُ ‏) [مريم / 35] «او پاك [و منزه‏] است. چون [اراده‏] انجام كارى نمايد، فقط به آن مى‏گويد كه موجود شو، آن گاه [بى درنگ‏] موجود مى‏شود».
(‏ قُل لَّن يُصِيبَنَا إِلاَّ مَا كَتَبَ اللّهُ لَنَا هُوَ مَوْلاَنَا وَعَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ‏) [توبه / 51] «بگو: هرگز بما نمیرسد مگر آنچه که خدا نصیبمان کرده، او ولی و سرپرست ما است، و بخدا باید توکل کنند مؤمنان».
(‏‏‏ أَمَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَأَنزَلَ لَكُم مِّنَ السَّمَاءِ مَاء فَأَنبَتْنَا بِهِ حَدَائِقَ ذَاتَ بَهْجَةٍ مَّا كَانَ لَكُمْ أَن تُنبِتُوا شَجَرَهَا أَإِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ بَلْ هُمْ قَوْمٌ يَعْدِلُونَ ‏60 أَمَّن جَعَلَ الْأَرْضَ قَرَاراً وَجَعَلَ خِلَالَهَا أَنْهَاراً وَجَعَلَ لَهَا رَوَاسِيَ وَجَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ حَاجِزاً أَإِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ‏
 61‏ أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفَاء الْأَرْضِ أَإِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ قَلِيلاً مَّا تَذَكَّرُونَ ‏62أَمَّن يَهْدِيكُمْ فِي ظُلُمَاتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَمَن يُرْسِلُ الرِّيَاحَ بُشْراً بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ أَإِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ تَعَالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ ‏63 أَمَّن يَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ وَمَن يَرْزُقُكُم مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ أَإِلَهٌ مَّعَ اللَّهِ قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ‏64) [نمل / 60- 64]
«نه بلكه [سؤال اين است‏] چه كسى آسمانها و زمين را آفريده و برايتان از آسمان آبى فرو فرستاده است؟ آن گاه بدان باغهاى با طراوت [و تازگى‏] رويانديم. شما را نمى‏رسيد كه درختانش را برويانيد. آيا معبودى غير از خداوند هست؟ حقّ اين است كه آنان گروهى كجرو هستند * نه بلكه [سؤال اين است‏] چه كسى زمين را قرارگاه گردانده و در لابه‏لايش جويبارانى قرار داده و برايش كوه‏ها پديد آورده و بين دو دريا حجابى آفريده است؟ آيا با خداوند معبودى [ديگر] هست؟ بلكه بيشترشان نمى‏دانند * نه بلكه [سؤال اين است‏] چه كسى [دعاى شخص‏] درمانده را، چون او را بخواند، مى‏پذيرد و سختى را بر مى‏دارد و شما را جانشينان زمين مى‏سازد؟ آيا با خداوند معبود [ديگرى‏] هست؟ اندكى پند مى‏پذيريد * نه بلكه [پرسش اين است‏] چه كسى شما را در تاريكيهايى بيابان و دريا رهنمون مى‏شود و چه كسى بادها را پيش از رحمتش مژده آور مى‏فرستد؟ آيا با خداوند معبود [ديگرى‏] هست؟ خداوند از آنچه شرك مى‏آورند، برتر است * نه بلكه [پرسش اين است‏] چه كسى آفرينش را آغاز مى‏كند، سپس آن را [بار ديگر] باز مى‏گرداند؟ و چه كسى از آسمان و زمين به شما روزى مى‏دهد؟ آيا با خداوند معبود [ديگرى‏] هست. بگو: اگر راست مى‏گوييد، دليل خود را بياوريد * بگو: هر كس كه در آسمانها و زمين است- جز خداوند- غيب نمى‏داند و نمى‏دانند كه كى برانگيخته مى‏شوند».
و همینطور از این توجیهات فراوان است که پشت سر هم قرآنکریم آنها را ارائه میدهد، و از همة وجیهات راه هائی میگذرد و بسوی قلب بشری رهنمون میگردد، و از آنجا بسوی خدای حق و خالق و مدیر و مدبر و سازنده و با اراده میرسد.
وه عجب راه همواری! و شگفتاً عجب غفلت دورپایانی!! بازهم بی راهه میرود این بشر خیره سر!! بازهم هزار نور دارد و