رآن و سنت پيامبر صلي الله عليه وسلم از آن نهي کرده‌اند، فراوان باشد وقتي که براي مسلمان مهم باشد که با اين محرمات آشنايي پيدا کند تا از دلايل خشمگيني و غضب خداوند جلوگيري کند و از آنچه که باعث فساد دنيا و آخرتش مي‌شود پرهيز کند (به صلاح) ديدم که مقداري از اين منهيات که تحت عنوان «دين نصيحت است» جمع‌آوري نمايم به اميد اينکه خود و برادران ايمانيم از آن سود ببريم. و آنچه را که از اين منهيات در قرآن ممکن بود در احاديث صحيحي که اهل حديث1( در اين قسمت حديث اعتماد من بيشتر بر تصحيحات علامه محمد ناصرالدين آلباني است) صحيح دانسته‌اند براساس ابواب فقهي مرتب و جمع‌آوري کرده‌ام.‌
و نص آيه يا حديث را به طور کامل نياورده‌ام فقط قسمتي از آنرا به عنوان شاهد آورده‌ام. اکثر اين منهيات از خود نصوصي گرفته شده‌اند که در اکثرشان کلمه نهي يا مشتقات آن مثل «لاي ناهيه» و امثال آن آمده است و علاوه بر اين شرحي را براي بعضي از کلمات غريب و دور از ذهن آورده‌ام و گاهي وقتها هم علت نهي را ذکر کرده‌ام از خداوند سبحان خواستاريم که ما را از گناه و فسادهاي ظاهري و باطني دور نگه دارد و توبه همگي ما را قبول بدارد و خداوند جهانيان را بدين گونه سپاس مي‌داريم.
بيان بخشي از منهياتي که در قرآن و سنّت آمده است
خداوند متعال و فرستاده وي  پيامبر اکرم صلي الله عليه وسلم  ما را از کارهاي بسياري نهي کرده‌اند که بر اين نهي و خودداري مصلحت‌هاي بزرگ و فايده‌هاي کثير و منع مفسده‌هاي زياد و بدسگاليهاي بزرگ مترتب است و قسمتي از اين منهيات حرام و قسمتي مکروه است و براي شخص مسلمان بهتر است که از همه آنها پرهيز کند همچنانکه  پيامبر اکرم صلي الله عليه وسلم  مي‌فرمايند : «ما نهيتکم عنه فاجتنبوه» يعني از آنچه که شما را از آن نهي مي‌کنم خودداري کنيد.
مسلمان واقعي بر دوري کردن از منهيات خواه حرام و خواه مکروه اشتياق مي‌ورزد و کارهاي انسان‌هاي سست ايمان را انجام نمي‌دهد همانهايي که به انجام دادن مکروهات اهميتي نمي‌دهند هر چند که علم هم دارند که تساهل در مکروهات منجر به وقوع محرمات مي‌شود. چونکه مکروهات حامي و پشتيبان محرمات هستند کسي که در آنها آزادانه عمل کند ممکن است که در محرّمات خداوند نيز آزادانه عمل کند. علاوه بر اين دوري از مکروهات اگر به خاطر خداوند باشد براي شخص مسلمان، ثواب دارد و جداي از اين در اينجا تمييزي بين نهي مکروهي ونهي تحريمي حاصل نمي‌شود. پس تمييز بين آنها نياز به علم دارد. بنابراين بيشتر منهياتي که در کتاب مي‌آيد از باب تحريم و حرمت است نه کراهيت. قسمتي را از اين منهيات شرعي بر خواننده گرامي برمي‌شماريم؛

در مورد عقيده
از شرک به طور عام، چه شرک اکبر باشد، چه شرک اصغر ياخفي فرقي نمي‌کند، نهي شده است.
نهي از رفت و آمد پيش فالگير و پيشگو و تصديق ايشان، و همچنين از ذبح (کشتن حيوان به صورت نذر يا قرباني) براي غير خدا و نيز از نسبت دادن سخن به خدا و رسول بدون علم، نهي شده است.از حکم کردن و استيناف خواستن به غير از شرع خداوند، نهي شده است.از آويختن تعويذ (مهره و طلسمي که براي دفع چشم زخم به گردن اطفال مي‌آويزند) و نيز از مهره‌هاي شيشه‌اي که بخاطر دفع چشم شوري به گردن مي‌آويزند از تولّه يعني سحري که براي جدا کردن دو نفر يا جمع بين آنها انجام مي‌دهند، نهي شده است و نهي از سحر به طور عام است و از فالگيري و پيشگويي، و از اعتقاد به تأثيرگذاري ستارگان در حوادث و سرنوشت انسانها و نهي از اعتقاد به ذي نفع بودن بعضي از اشياء که خداوند اينها را براي آن نفع خلق نکرده است.
از فکر کردن در مورد ذات خداوند نهي شده، بلکه بايد در مورد خلقتهاي وي فکر کرد. جايز نيست که انسان بميرد و حسن ظن نسبت به خداوند متعال نداشته باشد. از حکم به جهنمي دادن کسي که اهل دين است و از تکفير شخص مسلمان بدون دليل شرعي نهي شده است و نهي شده از اينکه خداوند را به خاطر امور دنيوي قسم دهيد و از درخواست و قسم دادن خداوند (در غير امور دنيوي) ممانعتي نيست، به شرط اينکه گناه نباشد واين بخاطر تعظيم خداوند است.
از دشنام دادن به روزگار چون خداوند متعال آنرا خلق کرده نهي شده، و از بديمني که همان بدبيني مي‌باشد و از مسافرت به سرزمينهاي مشرکان و از همنشيني و همسايگي با کفّار و از ولايت کافران يهودي و مسيحي و غير آنها، که با خداوند دشمني دارند، بر مؤمنين نهي شده است و از اينکه کفار را به عنوان محارم و ملازم گرفتن که در اين صورت براي مشورت کردن و محبّت ورزيدن نزديک‌تر مي‌شوند و از اينکه اعمال نيک را با کارهايي از جمله قصد ريا و فريب‌کاري و قصدنام آوري و منّت نهادن باطل کردن و از مسافرت به هر آرامگاهي به قصد عبادت بجز مسجدهاي سه‌گانه ؛مسجد الحرام، مسجد النبي و مسجدالاقصي و از ساختن گنبد و بارگاه بر قبرها و به عنوان مسجد از آن استفاده کردن نهي شده است نيز گذاشتن چراغ و شمع بر قبرها درست نيست. دشنام صحابه و فکر کردن در مورد فتنه‌هايي که بين آنها ايجاد شده درست نيست و همچنين از فرو رفتن و تفکر در مورد سرنوشت و از بحث و جدال و مناقشه در قرآن بدون علم و آگاهي نهي شده است. و ازهمنشيني با کساني که در قرآن به دنبال چيزهاي باطل و بيهوده مي‌گردند نهي شده است.
عيادت مريضهاي قدريه و بدعت گران مشابهشان درست نيست و همچنين حاضر شدن بر جنازه مرده‌هاي آنها و شرکت در عزايشان درست نيست. مطالعه کتب کافران و بدعتگران جز براي ردّ آنها درست نيست. دشنام دادن به خدايان کافران موقعي که منجر به دشنام خداوند بشود، درست نيست و پيروي از راههاي مختلف و تفرقه در دين نهي شده است و يا اينکه آيات خداوند را به سخره بگيريم جايز نمي‌باشد و حلال کردنِ حرامِ خداوند و حرام کردنِ حلالِ خداوند و خم شدن و سجده به خاطر غيرخدا و نشستن بامنافقان يا فاسقان بخاطر آشنايي و صميمي شدن با آنها جايز نيست. و جدايي با جماعتي که موافق حق هستند درست نيست. خود را به صورت يهودي يا مسيحي يا زرتشتي و يا کفار درآوردن به طور عام درست نيست. از اينکه قبل از کفار سلام کنيم و از تصديق و تکذيب اهل کتاب در مورد آنچه که در مورد کتابهايشان مي‌‌گويند و ما صحت و سقم آنرا نمي‌دانيم نهي شده است.
و در مورد يک امر شرعي (به قصد يادگيري علم و استفاده کردن) از اهل کتاب فتوا خواستن درست نيست. و قسم خوردن به جان فرزندان و حکام ظالم و خدايان دروغين و همچنين قسم به جان اجداد و قسم به راستي و درستي جايز نيست و از گفتن ماشاءالله و انجام دادن طبق خواسته خودنهي شده است و درست نيست که برده به صاحب خود بگويد که تو ربّ من يا مولاي من و سرور من هستي و نيز از اينکه مالک برده‌ها به آنها بگويد که عبد من يا کنيز من يا غلام من، نهي شده است و از گفتن روزگار و نفرين کردن همديگر با کلماتي همچون لعنت خدا، غضب خدا يا آتش خدا، نهي شده است.منهياتي که در مورد طهارت آمده است
نهي شده از اينکه در آب راکد و ايستا ادرار کرد 