تي براي او به وجود نمي آورد، چرا که اگر او را عبادت نکنيد از مقام و منزلتش کاسته نمي شود، زيرا خداوند که شما را به عبادت خود دستور مي دهد، مي خواهد خودتان فايده ببريد، و چندين برابر عمل خود سود ببريد. پس خداوند فرمود:« إِنَّ الَّذِينَ عِندَ رَبِّكَ» آناني که نزد پروردگارت هستند، يعني فرشتگان مقرب و حاملان عرش و فرشتگان کروبي که نزد پروردگارت هستند، « لاَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ» از عبادت خدا تکبر مي ورزند، و خود را از اين عمل بالاتر و بزرگتر نمي دانند، بلکه به عبادت او تن مي دهند، و از دستورهاي پروردگارشان اطاعت مي کنند، « وَيُسَبِّحُونَهُ» و شب و روز او را به پاکي مي ستايند، و خسته نمي شوند. « وَلَهُ» و براي خداي يگانه که شريکي ندارد، « يَسْجُدُونَ» سجده مي کنند. پس بندگان بايد به اين فرشتگان بزرگوار اقتدا کنند، و بر عبادت و پرستش پادشاه دانا مداومت و مواظبت نمايند.
پايان تفسير سوره ي أعرافيَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَقُولُواْ رَاعِنَا وَقُولُواْ انظُرْنَا وَاسْمَعُوا ْوَلِلكَافِرِينَ عَذَابٌ أَلِيم ، ای کسانی که ایمان آورده اید! مگویید؟ « رَعِنَا» و بگویید: « انظُرنَا» و گوش فرا دهید، و برای کافران عذاب دردناکی است.
مَّا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَلاَ الْمُشْرِكِينَ أَن يُنَزَّلَ عَلَيْكُم مِّنْ خَيْرٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَاللّهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَن يَشَاء وَاللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ، کافرانِ اهل کتاب و مشرکین دوست ندارند که خیری از جانب پروردگارتان بر شما نازل شود، و خداوند هرکسی را که بخواهد به رحمت خویش اختصاص می دهد و خداوند دارای فضل بزرگ است.
مسلمانان به هنگام فرا گرفتن امور دینی خود خطاب به پیامبر (ص) می گفتند: «رَعِنَا» یعنی رعایت حال ما را بکن، و معنای درست و صحیحی را از این کلمه مد نظر داشتند. اما یهودیان از آن معنی فاسدی را اراده می کردند، بنابراین فرصت را غنیمت شمرده و پیامبر را با این کلمه خطاب می کردند و معنی نادرستی از آن مد نظر داشتند. از این روی خداوند مومنان را از بکار بردن این کلمه نهی نمود تا این راه بسته شود. در اینجا از یک امر جایزی که وسیله ای برای کار حرام باشد نهی شده است. نیز در این آیه مسلمانان به رعایت ادب و احترام سفارش شده اند و اینکه از کلماتی استفاده کنند که جز معنی درست و نیکو در بر نداشته باشند، و کلمات زشت و رکیک را بکار نبرند، یا کلماتی را که موجب تجریح و تخریب روان و شخصیت دیگران شده و مفهوم زشت و قبیحی را در بر دارند و یا در بر گیرنده ی مسایلی غیر جایز می باشند، و استفاده نکنند. بنابراین خداوند آنها را به بکارگیری کلمات و جملاتی دستور داد که جز معنای نیکو از آن برداشت نمی شود و فرمود: 
«وَقُولُواْ انظُرْنَا» و بگویید: مارا ملاحظه کن و  بر ما شتاب مکن. و با این کلمه مقصود حاصل می شود، بدون اینکه آدمی مرتکب امر ممنوعی شود. « وَاسمَعُوا» و گوش  فرا دهید. نگفت چه چیزی گوش فرا دهید، تا همه آنچه را به گوش فرا دادنش دستور داده شده است در بر گیرد. پس در آن به گوش فرار دادن به قرآن و سنت امر شده است؛ سنتی که لفظا و معنا دارای حکمت می باشد. این بخش از آیه متضمن ادب و فرمانبرداری است.
سپس کافران را به عذاب دردناک تهدید نموده و از دشمنی یهودیان و مشرکین با مومنان خبر داده است، زیرا آنها دوست ندارند « أَن یُنَزَّلَ عَلَیکُم مِن خَیّرِ» که هیچ خیری بر شما نازل شود، « مِنَ رَّبِکُم » از جانب پروردگارتان، چون آنان نسبت به شما حسادت می ورزند، و از اینکه خداوند فضل و بخشش خود را به شما اختصاص داده است، کینه و بخشش خود را به شما اختصاص داده است، کینه و بغض شما را در دل دارند،  غافل از اینکه « وَاللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ» خداوند دارای فضل و بخشش بزرگ است.
و از جمله فضل خداوند بر شما این است که کتاب را بر پیامبرتان فرو فرستاد تا شما را تزکیه نماید و کتاب و حکمت و آنچه را که نمی دانستید به شما بیامرزد. پس سپاس و ستایش سزاوار پروردگار است.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:541.xml">جزء 9 (آیه 1 الي 40)</a><a class="folder" href="w:html:557.xml">جزء 10 (آیه 41 الي 75)</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:542.txt">آيه 4-1</a><a class="text" href="w:text:543.txt">آيه 8-5</a><a class="text" href="w:text:544.txt">آيه 14-9</a><a class="text" href="w:text:545.txt">آيه 16-15</a><a class="text" href="w:text:546.txt">آيه 19-17</a><a class="text" href="w:text:547.txt">آيه 23-20</a><a class="text" href="w:text:548.txt">آيه 25-24</a><a class="text" href="w:text:549.txt">آيه 26</a><a class="text" href="w:text:550.txt">آيه 28-27</a><a class="text" href="w:text:551.txt">آيه 29</a><a class="text" href="w:text:552.txt">آيه 30</a><a class="text" href="w:text:553.txt">آيه 34-31</a><a class="text" href="w:text:554.txt">آيه 35</a><a class="text" href="w:text:555.txt">آيه 37-36</a><a class="text" href="w:text:556.txt">آيه 40-38</a></body></html>مدني و 75 آيه است.

بسم الله الرحمن الرحيم 
آيه ي 4-1:
يَسْأَلُونَكَ عَنِ الأَنفَالِ قُلِ الأَنفَالُ لِلّهِ وَالرَّسُولِ فَاتَّقُواْ اللّهَ وَأَصْلِحُواْ ذَاتَ بِيْنِكُمْ وَأَطِيعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ؛ تو را از غنايم  جنگي  مي  پرسند ، بگو :، غنايم  جنگي  متعلق  به  خدا و  پيامبراست   پس  اگر از مؤمنان  هستيد ، از خداي  بترسيد و با يکديگر به   آشتي  زيست  کنيد و از خدا و پيامبرش  فرمان  بريد.
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ؛ مؤمنان  کساني  هستند که  چون  نام  خدا برده  شود خوف  بر دلهاشان  چيره  گرددو، چون  آيات  خدا بر آنان  خوانده  شود ايمانشان  افزون  گردد و بر پروردگارشان   توکل  مي  کنند.
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ؛ همان  کسان  که  نماز مي  گزارند و از آنچه  روزيشان  داده  ايم  انفاق  مي  کنند.
أُوْلَـئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَّهُمْ دَرَجَاتٌ عِندَ رَبِّهِمْ وَمَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ؛ اينان  مؤمنان  حقيقي  هستند  در نزد پروردگارشان  صاحب  درجاتند و مغفرت و  رزقي  نيکو.
انفال غنايمي است که خداوند از اموال کافران نصيب اين امت مي گرداند، و اين آيات در مورد داستان جنگ بدر و اولين غنيمت بزرگي که از اموال مشرکان نصيب مسلمانان گرديد، نازل شد، پس ميان بعضي از مسلمانان در مورد آن اختلاف افتاد، بنابراين در مورد آن از پيامبر (ص) پرسيدند، پس خداوند اين آيات را نازل کرد: « يَسْأَلُونَكَ عَنِ الأَنفَالِ» اي پيامبر! از تو درباره غنايم جنگي مي پرسند؛ چگونه و بر چه  کساني تقسيم مي شود؟ « قُل» به آنان بگو:« الأَنفَالُ لِلّهِ وَالرَّسُولِ» غنايم جنگي از آن خدا و پيامبر است، و آن را هر کجا که بخواهند، مي گذارند، و شما نمي توانيد نسبت به حکم خدا و پيامبرش اعتراض بکنيد، بلکه بر شما لازم است که حکم و داوري خدا و پيامبرش را گ