و اعمال صالح و آداب مفيد دستور مي دهد، و از هر آنچه که برخلاف اين است از قبيل اخلاق و کارهاي زشت که براي قلب و جسم و دنيا و آخرت مضر است نهي مي  کند.
پس خداوند پيامبرش را همراه با هدايت و دين حق روانه کرده است، « لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ» تا آن را با حجت و دليل و شمشير بر ساير اديان برتري بخشد گرچه مشرکان اين را نپسندند، و در پي از بين بردن آن باشند و براي آن نقشه و دسيسه بکشند، زيرا نقشه و حيله بد جز به صاحبش زيان نمي رساند، و خداوند وعده خود را حتما کامل مي گرداند و آنچه را که متعهد شده است بايد انجام پذيرد.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِنَّ كَثِيرًا مِّنَ الأَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ اللّهِ وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلاَ يُنفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللّهِ فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ؛ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، بسياري  از حبرها و راهبان  اموال  مردم ، رابه  ناشايست  مي  خورند و ديگران  را از راه  خدا باز مي  دارند  و کساني   راکه  از زر و سيم  مي  اندوزند و در راه  خدا انفاقش  نمي  کنند ، به  عذابي   دردآور بشارت  ده .
يَوْمَ يُحْمَى عَلَيْهَا فِي نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوَى بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنوبُهُمْ وَظُهُورُهُمْ هَـذَا مَا كَنَزْتُمْ لأَنفُسِكُمْ فَذُوقُواْ مَا كُنتُمْ تَكْنِزُونَ ؛ روزي  که  در آتش  جهنم  گداخته  شود و پيشاني  و پهلو و پشتشان  را با آن ، داغ کنند  اين  است  آن  چيزي  که  براي  خود اندوخته  بوديد  حال  طعم   اندوخته  خويش  را بچشيد.
در اينجا خداوند بندگان مومن خويش را از بسياري از علما و ديرنشينان اهل کتاب برحذر مي دارد. که اموال مردم را به ناحق مي خورند و مردم را از راه خدا باز ميدارند. آنان اگر حقوقي از اموال مردم دريافت مي دارند، و يا مردم از اموال خود به آنها مي بخشند به خاطر علم و عبادتشان است، و اينکه آنها اهل علم و  دانش هستند و مردم را به راه راست هدايت مي نمايند. اما اگر اموال مردم را بخورند و مردم را از راه خدا باز دارند، پس گرفتن اموال به اين صورت حرام و ستم  است، زيرا مردم مالهاي خود را بدانان نمي بخشند مگر به خاطر اينکه آنان را به راه راست راهنمايي کنند.
و از جمله خوردن و گرفتن اموال مردم به ناحق اين است که مردم به آنان پول بدهند تا  به نفع آنها فتوا صادر کنند، يا براي آنان به غير از آنچه خدا نازل فرموده است حکم نمايند. پس بايد از دو حالتِ علما و ديرنشينان برحذر بود؛ يکي اينکه اموال مردم را به ناحق مي خورند ، دوم  اينکه  مردم را از راه خدا باز مي دارند.
« وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ» و کساني که طلا و نقره مي اندوزند. و آن را نگاه مي دارند، « وَلاَ يُنفِقُونَهَا فِي سَبِيلِ اللّهِ» و آن را در راههاي خير که انسان را به خدا مي رساند خرج نمي کنند. اندوخته و دارايي حرام آن است که انسان نفقه واجب را از آن نپردازد، مانند اينکه زکات آن را نپردازد، يا مخارج واجب همسران يا خويشاوندان را ندهد، يا از خرج کردن آن در راه خدا هرگاه که واجب باشد امتناع ورزد. « فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ» پس ايشان را به عذابي دردناک مژده بده.
سپس آن عذاب را تفسير نمود و فرمود:« يَوْمَ يُحْمَى عَلَيْهَا فِي نَارِ جَهَنَّمَ» روزي که اموالشان در آتش جهنم گداخته مي شود، پس هر درهم و ديناري جدا گداخته مي شود. « فَتُكْوَى بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنوبُهُمْ وَظُهُورُهُمْ» و در روز قيامت پيشاني و پهلو و پشت هاي ايشان با آن داغ مي گردد، هر وقت سرد شوند دوباره داغ مي شوند، در روزي که مدت آن به اندازه پنجاه هزار سال است. و از روي توبيخ و سرزنش به آنها گفته مي شود:« هَـذَا مَا كَنَزْتُمْ لأَنفُسِكُمْ فَذُوقُواْ مَا كُنتُمْ تَكْنِزُونَ » اين همان چيزي است که براي خود اندوختيد، پس اينک بچشيد سزاي آنچه را که مي اندوختيد، پس خدا بر شما ستم نکرده است، بلکه شما خود بر  خويشتن ستم کرديد وخود را با اين اموال اندوخته شده عذاب داديد. خداوند در اين دو آيه بيان مي دارد که انسان در دوران ثروتمندي اش به يکي از اين دو صورت منحرف مي شود؛ يا اينکه مالش را در راه باطل خرج مي نمايد که جز ضرر محض هيچ سودي به او نمي رساند، مانند صرف کردن اموال در راه گناه و شهوت هايي که انسان را از طاعت خدا باز مي دارد، و صرف کردن آن براي بازداشتن مردم از راه خدا، يا اينکه مخارج واجب و دادني هاي لازم را از مال خود نمي پردازد. و نهي از چيزي در واقع امر به ضدّ آن است.إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِندَ اللّهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِي كِتَابِ اللّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَات وَالأَرْضَ مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ فَلاَ تَظْلِمُواْ فِيهِنَّ أَنفُسَكُمْ وَقَاتِلُواْ الْمُشْرِكِينَ كَآفَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَآفَّةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ ؛ شمار ماهها در نزد خدا ، در کتاب  خدا از آن  روز که  آسمانها و زمين  را  بيافريده  ، دوازده  است   چهار ماه  ، ماههاي  حرامند  اين  است  شيوه  درست  در آن  ماهها بر خويشتن  ستم  مکنيد  و همچنان  که  مشرکان  همگي  به   جنگ  شما برخاستند ، همگي  به  جنگ  ايشان  برخيزيد  و بدانيد که  خدا با  پرهيزگاران  است.
خداوند متعال مي فرمايد:« إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِندَ اللّهِ» همانا تعداد ماه ها در تقدير و قضاي الهي، « اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا» دوازده ماه است، و آن همين  ماه هاي معروف مي باشند. « فِي كِتَابِ اللّهِ» در حکم قَدَري او، « يَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَات وَالأَرْضَ مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ» در روزي که آسمانها و زمين را آفريد و شب و روز را جاري کرد و  اوقات آن را معين ن مود. پس اوقات و شب و روز را بر اين ماههاي دوازده گانه تقسيم کرد. اين است دين راست و درست. « مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ» چهارماه از آن حرام است، و آن عبارتند از رجب، ذوالقعده، ذوالحجه، و محرم. و اين ماه ها به خاطر حرمتي که دارند، و نيز به خاطر اينکه پيکار و جنگ در آنها حرام است ماه حرام ناميده شده اند.
« فَلاَ تَظْلِمُواْ فِيهِنَّ أَنفُسَكُمْ» پس در اين ماهها بر خويشتن ستم نکنيد. احتمال دارد که ضمير « فيهن» به « اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا» برگردد. و خداوند بيان نموده که اينها جدولهاي زماني مشخصي براي بندگان هستند که با طاعت خدا آباد مي شوند سپاس  بگويند. و بايد خداوند را سپاس بگويند که با آن تعيين جداول زماني و معين کردنشان در راستاي مصالح بندگان بر آنان  منت نهاده است. پس بايد از ستم ورزيدن بر خويش در اين  اوقات برحذر شوند.
و احتمال دارد که ضمير به چهار  ماه حرام برگردد که معني آيه چنين مي باشد: خداوند شما را به طور ويژه از ستم کردن در اين چهار ماه برحذر داشته