م و زر نرود

چنین صریح دم از فسق و لیگ می‌گوید
		مرید احمق او زین سخن ضرر نرود

دگر بدین و شریعت زند همی لطمه
		بگوید او که شریعت بدین قدَر نرود

بگو بشاعر فاسق اگر خوری باده
		مگو بشعر که این هرزه ات بدر نرود

سیاه نامه‌تر از شاعران کسی نبود
		چگونه برقعیا دود سینه سر نرود<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:552.txt">حافظ</a><a class="text" href="w:text:553.txt">حافظ شكن</a></body></html>رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
		وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید

ز میوه‌های بهشتی چه ذوق در یابد
		کسی که سیب زنخدان شاهدی نگیرند

ز روی ساقی مهوش گلی بچین امروز
		که گرد عارض بستان خط بنفشه دمید

بهار می‌گذرد مهرگسترا دریاب
		که رفت موسم و عاشق هنوز مَی نچشیدرسید مژده چه گوش من این سخن بشنید
		وظیفه گر برسد مصرفش گلست و نبید

وظیفه از شه و اما نبید آب نجس
		فغان که صوفی نادان نبید را نشنید

بگفت کاین می عرفان ندید این اقرار
		که می ن‌بیند حرام از وظیفه‌اش بخرید

ز روی ساقی گلچهره هر که چید گلی
		برای خویش عذابی ز آخرت ببرید

ز میوه های بهشتی نچیند ایشاعر

ز میوه‌های بهشتی یقین بود محروم
		کسی کند ز زنخدان شاهدان تمجید

هر آنکه مرشدی از پیر صوفیان بگزید

برای عشق دلیلی نشد ز دین و خرد
		بجز هوی و هوس عشق را نباید دید

بکوی پیر منه بی‌‌دلیل راه قدم
		که بی‌دلیل چه دانی مراد پیر پلید

بکوی حق نبود حاجت دلیل پس از
		کتاب وحی و دگر عقل نی بود تقلید

دلی که از کرشمه و غمزه ببازی ای شاعر
		برو بخورد سگان ده مکن تو گفت و شنید

مگو ز شاه و وزیر و بگو تو از صنعت
		براحتی نرسد آنکه زحمتی نکشید

گلی نچید ز بستان معرفت آن دل
		که پیر باده فروشش دمی باو بدمید

بهار عمر تو ای برقعی خزان گردید
		بدفع شاعر صوفی بکوش با تشدید<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:555.xml">169</a><a class="folder" href="w:html:558.xml">170</a><a class="folder" href="w:html:561.xml">171</a><a class="folder" href="w:html:564.xml">172</a><a class="folder" href="w:html:567.xml">173</a><a class="folder" href="w:html:570.xml">174</a><a class="folder" href="w:html:573.xml">175</a><a class="folder" href="w:html:576.xml">176</a><a class="folder" href="w:html:579.xml">177</a><a class="folder" href="w:html:582.xml">178</a><a class="folder" href="w:html:585.xml">179</a><a class="folder" href="w:html:588.xml">180</a><a class="folder" href="w:html:591.xml">181</a></body></html><?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:556.txt">حافظ</a><a class="text" href="w:text:557.txt">حافظ شكن</a></body></html>ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود
		وین بحث با ثلاثه غساله می‌رود

شکرشکن شوند همه طوطیان هند
		زین قند پارسی که به بنگاله می‌رود

باد بهار می‌وزد از بوستان شاه
		وز ژاله باده در قدح لاله می‌رود

حافظ ز شوق مجلس سلطان غیاث دین
		غافل مشو که کار تو از ناله می‌رودبحثی اگر ز سرو و گل و لاله می‌رود
		آن نیز با ثلاثة غساله می‌رود

آبست و روی باز و دگر سبزه غصه را
		شوید ز دل ز قدرت فعاله می‌رود

می در کلام این شعرا نیست جز نجس
		زیرا بعشق هند به بنگاله می‌رود

بر شعر خود منال و مگو قند پارسی
		کاین عجب تو چو عقرب قتاله می‌رود

بهر مرید حافظ مسکین بخوان دو بیت
		از آخر غزل که چه محتاله می‌رود

مکاره گفت شاعره دنیا و خود هنوز
		چشمش بسوی شاه بهر ساله می‌رود

باد بهار او وزد از گلستان شاه
		از بهر سیم و زر سخن از لاله می‌رود

شاعر ز شوق هند و ز سلطان غیاث دین
		غافل مشو که کار تو از ناله می‌رود

اظهار ناله‌اش بود ای برقعی عیان
		بهر نواله است که حیاله می‌رود<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:559.txt">حافظ</a><a class="text" href="w:text:560.txt">حافظ شكن</a></body></html>ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
		وین راز سر بمهر بعالم سَمر(1) شود

خواهم شدن بمیکده گریان و دادخواه
		کز دست غم خلاص من آنجا مگر شود

زین سرکشی در سر سرو بلند تست
		کی با تو دست کوته ما در کمر شود
----------------------------------------------------------
1) سَمر = کنایه از مشهور شدن و دهان به دهان گشتن در مجالس شب نشینی.صوفی رها نما می و بشکن تو جام را
		از دست می نده خرد و فکر و نامرا

کفر درون پیر ز مردان حق پرس
		کاین حال نیست زاهد عالی مقامرا

زاهد کی آگه است ز کفر درون پیر
		از عالم فقیه بپرس این کلامرا

حق بین شکار پیر نشد حقه کم نما
		می‌خوار مست بنده شود شیخ جامرا

بر گو بشاعری که زند دم ز عشق پیر
		بر صوفیان خام بیفکن تو دامرا

تا کی ز بزم عیش زنی دم ز کار گو
		بر وصل یار وعده مکن این عوامرا

این عیش پست را تو رها کن که حق نمود
		بهر تو خلق روضة دارالسلام را

ای دل شباب رفت و به پیری رسیدة
		دیگر مده بعشق و هوس این زمامرا

شاعر مرید جام نجس گشته برقعی
		بر چین بساط بادة بدنام و جامرایارب مباد شاعرمان پرده در شود
		چون صوفیان مست ز حق بی‌خبر شود

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر
		اما بشرط آنکه دور ز دست بشر شود

خواهی اگر تو حُمق ببینی بکن نظر
		بر آنکه میکده ببرش دادگر شود

گولش مخور که گفت روان کرده‌ام دعا
		او منکر دعا است نه جبری مگر شود

جانم فدای کار که شاعر چه مفت خواست
		از بهر زر بهر که رسد حمله ور شود

از کیمیای کار بجو زر نه مهر و عشق
		آری بیُمن کار همه خاک زر شود

ای برقعی ز خدعة عارف مخور تو غم
		کاین شام صبح گردد و این شب سحر شود

یا رب مباد آن که گدا معتبر شود
		گر معتبر شود ز خدا بی‌خبر شود

جز شاعری که حالت فقر از برای او
		بدتر بود که خاک بهر بد گهر شود

شاعر مکن هوا پرستی و با مطربان مگو
		کی با تو دست کوته ما در کمر شود

ای برقعی دگر تو بدیوان مکن نظر
		ترسم شوی دقیق و ز بد هم بتر شود<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:562.txt">حافظ</a><a class="text" href="w:text:563.txt">حافظ شكن</a></body></html>معاشران ز حریف شبانه یاد آرید
		حقوق بندگی مخلصانه یاد آرید

بوقت سر خوشی از آه و ناله عشاق
		بصوت نغمه و چنگ چغانه یاد آرید

بوجه مرحمت ای ساکنان صدر  جلال
		ز روی حافظ و این آستانه یاد آریدمورخان ز حریف یگانه یاد آرید
		ز حافظ و ندماء شهانه یاد آرید

بگو بمردم ایران که اوست درباری
		حقوق بندگیش مخلصانه یاد آرید

بوقت سرخوشی از خواندن همین حافظ
		بصوت نغمه و چنگ و چغانه یاد آرید

همیشه بوده ملازم بِدَرگة شاهان
		ز عاشقان گدا با ترانه یاد آرید

چو در میان طرب صحبتی ز مطرب شد
		ز عهد صحبت حافظ میانه یاد آرید

چو از هوای شهان و وفای او شد یاد
		ز طول مجلس او هر شبانه یاد آرید

هنوز با و زرا گوید ای صدور جلال
		ز روی حافظ و آن آستانه یاد آرید

بگو بزور اجانب بزرگ شد شاعر
		ز حمق پیرو او این زمانه یاد آرید<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:565.txt">حافظ</a><a class="text" href="w:text:566.txt">حافظ شكن</a></body></html>اگر نه باده غم دل  ز یاد ما ببرد
		نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد

و گرنه عقل بمستی فروکشد لنگر
		چگونه کشتی ازین ورطة بلا ببرد

طبیب عشق منم باده خور که این معجون
		فراغت آرد و اندیشة خطا ببرد

بسوخت حافظ و کس حال او بیار نگفت
		مگر نسیم پیامی خدای را ببرد	مگو که باده غم دل ز یاد ما ببرد
		طبیب همچو تو بنیاد ما ز جا ببرد

نه عقل مست شود همچو شاعر صوفی
		که عقل کشتی ارین موج فتنه‌ها ببرد

طبیب ع