باره چیست؟
ج: تعویذ برای مداوای بیمار است هر زمان که نیاز داشته باشد، بدون اینکه به زمان معینی اختصاص یابد، و کسی که این کار را می‌کند باید دلیل بیاورد.
س21: بعضی از تعویذگويان در اثنای مداوای بیمار خسته می‌شوند، که شروع خستگی خمیازه کشیدن است، آنها به بیمار می‌گویند: شما چشم خورده‌ای چون ما [دچار خستگی شده و] خمیازه می‌کشیم، این مطلب چه اندازه صحت دارد؟
ج: این مطلب می‌رساند که تعویذگو خودش چشم خورده و نمی‌داند.
س22: در حدیث مداوای عثمان بن أبی العاص س نقل شده که پیغمبر ص به سینه او زد و گفت: «خارج شو ای دشمن خدا!» و این دلالت بر اعمال خشونت در اثنای تعویذ دارد، ولی شما با نیت شفای بدن و هدایت جنِ نفوذیافته تعویذ می‌کنید، چگونه این دو امر با هم قابل جمع و تلفیق هستند؟
ج: آغاز همین حدیث جواب این سؤال را بیان می‌کند، زیرا عثمان بن ابی العاص س به رسول الله ص گفته بود: در نمازهایم چیزی بر من عارض می‌شود [و حالتی به من دست می‌دهد] که نمی‌دانم چه می‌خوانم، و پیغمبر ص فرمودند: این شیطان است [که عارض می‌شود]. در این حالت خاص است که سختگیری می‌نمائیم چون این جن مسلط یک شیطان کافر است، زیرا از نماز رویگردان می‌باشد، با این وجود پیغمبر ص به اخراج او مبادرت ورزید، و نه کشتن وی. و این تنها یکی از راههای تغير بدي و منكر است، که قاعده‌ای کلی تلقی شود. بلکه تدرج در هر کاری لازم است.
س23: بعضی از روانپزشکان اصرار زیادی می‌ورزند بر اینکه قرآن درمانی همان هیپنوتیزم بوده و هیچ تفاوتی با هم ندارند و حدیث «چشم زدن حقیقت دارد و شیطان و حسادت باعث ایجاد آن می‌شوند» را تضعیف می‌کنند. نظر شما در این باره چیست؟
ج: بله. بسیاری از روانپزشکان بر این رأی هستند و بلکه قرآن‌درمانی را یکی از شیوه‌های روان‌درمانی قدیمی و یا تلقین می‌نامند، اینان اگر به دنبال حقیقت باشند، آن را می‌یابند، و ما برای نیل به ثواب الهی با اینها مجادله و مناقشه نمی‌کنیم.
حدیث مورد بحث هم که تضعیف می‌کنند، ما سند آن را در فصل دوم همین کتاب بازگو نمودیم، ولی باز به فرض ضعیف بودن آن حدیث، یک شاهد حدیثی دیگر در صحیح مسلم وجود دارد که آن را تقویت می‌کند و آن حدیث جابر است که گوید: از رسول الله ص شنیدم که می‌فرمود: «شیطان در همه امور انسان حاضر می‌شود» . آیا چنین شیطانی به هنگام چشم زدن حاضر نمی‌شود؟
خداوندا! حق را به ما بنمایان و توفیق پیروی از آن را به ما عطا بفرما، و باطل را به ما بنمایان و توفیق اجتناب از آن را نصیب ما بگردان.
س24: به چه دلیلی چشم‌خورده باید اثر گرفته شده از چشم‌زننده را بنوشد؟
ج: در انتهای همان حدیث مشهور چشم زدن آمده که: «گمان می‌کنم که پیغمبر ص دستور داد از آن بنوشد و سهل نوشید» .
تقريظ شيخ دكتر ناصر بن عبدالكريم العقل ( - استاد دانشگاه اسلامی امام محمد بن سعود، دانشکده اصول دین، گروه عقاید و مذاهب معاصر.)
الحمد لله رب العالمين، والصلاة والسلام علي نبينا محمد وعلي آله وصحبه أجمعين وبعد:
بر کتاب قرآن درمانی، تألیف برادر شيخ عبدالله ‌بن محمد بن عبدالرحمن السدحان واقف شده و آن را بیشتر از یکبار خواندم؛ آن را کتابی به غایت مفید یافتم که جامع پایه‌های شرعی بحث و تجارب صحیح می‌باشد و هیچ مطالبی مخالف با اصول عقیده و یا هم جهت با هیپنوتیزم در آن نیافتم، در این مورد با خود مؤلف بحث کرده و ـ شکر خدا ـ دیدگاه او کاملاً صحیح و مطابق با شریعت می‌باشد و هر دو بر این امر اتفاق نظر داشتیم که توهمات شخص که از طریق تمرکز و هیپنوتیزم به آن رسیده و اشخاص غایبی را متهم می‌کند که از طریق سحر و یا چشم زدن باعث این بیماری و ضرر و زیان شده‌اند هیچ اصل و پایه‌ای در شریعت ندارد. ولی چنانچه خود بیمار حادثه، موقعیتی خاص و یا سخنی ویژه و یا امثال آن را به یاد بیاورد که به مقتضای آن شخصی باعث چشم زدن او و یا اذیت روحی‌اش گردد، این مسأله شرعی بوده و فرمودة پیامبر [در حدیث سهل] مجوز آن است که شاید این شناسایی از طریق کرامتی که خداوند به بعضی عطا کرده و یا از طریق رؤیا ـ با رعایت شروط شرعی آن ـ برای برخی فراهم شود.
ولی اینکه شخص معالج با تصور و پندار خود 2را به تکلف اندازد  و این پندار خود را دلیل قاطعی برای شناسایی چشم زننده تلقّی کند، تا آنجا که بنده می‌دانم این کار هیچ اصل شرعی نداشته و بلکه مجال سوءاستفاده شیطان است.
از خداوند متعال برای همه توفیق، پایداری و هدایت می‌طلبم.
وصلي الله وسلم وبارك علي نبينا محمد وآله وصحبه أجمعين.
20/8/1418ه‍
 - مثلاً تعویذکننده از طریق پندار خود شخصی را متهم کند که چشم خورده او را متهم نمی‌داند، و متأسفانه این کار در نزد بعضی از تعویذکنندگان منتشر شده و بی‌شک مجال سوءاستفاده شیطان را فراهم کرده‌اند. برای توضیح بیشتر به سؤال 30 همین کتاب، مراجعه کنید.
تقريظ شيخ دكتر محمد بن عبدالرحمن الخميس ( - استاد دانشگاه اسلامی امام محمد بن سعود، دانشکده اصول دین، گروه عقاید و مذاهب معاصر.)
الحمد لله والصلاة والسلام علي رسول الله وبعد:
برادر گرامی، عبدالله السدحان (حفظه الله)! السلام علیکم ورحمه الله وبرکاته وبعده.
کتاب شما، «قرآن درمانی» را خواندم، کتابی است به غایت مفید که هم فایده و سود تعویذ شرعی را تایید و مداوای از این طریق را تبلیغ کرده، و هم در عین حال درمانهای پزشکی طبیعی را تایید کرده و منکر فایده آن نشده است، کتاب در آن واحد به همه این موارد پرداخته و علاوه بر این، همه احادیث موجود در این باب را ذکر کرده است.
مهارت مولف و تجربه طولانی وی در این عرصه بر غنای مطالب افزوده است، خصوصاً در این دوره از زمان که بیماری‌های زیادی در اثر غفلت از شریعت خداوندی و رویگردانی از یاد او در بین مردم شیوع پیدا کرده، و بعضی از مردم توجهی به تعویذ شرعی نمی‌کنند و برای آن ارزشی قائل نیستند، و به داروهای پزشکی اکتفا می‌کنند، و بعضی هم واقعیت و وجود چشم زدن و پیامدهای آن را مورد طعن قرار می‌دهند، این در حالی است که پزشک از معالجه بسیاری از بیماری‌ها عاجز است، به همین دلیل احساس می‌کنم تألیف این کتاب در موقع مناسبی بوده و در موضوع خود کتاب مفیدی است.
از خداوند متعال می‌خواهم جزای خیرتان دهد و این کار را در روز قیامت در ترازوی حسناتتان قرار دهد.
وصلي الله وسلم علي نبينا محمد وعلي آله وصحبه أجمعين.س25: آیا می‌توان یک جن صالح را به کار گرفت؟
ج: بعضی از علماء از جمله شیخ‌ الإسلام ابن تیمیه اجازه این کار را داده‌اند، و به نظر بنده گرچه این کار جایز است ولی به لحاظ عملی، کاری مشکل است و این سختی عللی دارد از جمله: اختلاف و تفاوت مخلوقات، احتمال جهل آدمی و احتمال فریبکاری از ناحیه آن جن، مثلاً ممکن است از طریق نیرنگ خود را صالح جلوه دهند، و فرد مسلمان را به طاعات مشخصی مثل ذکر خدا مشغول و از اموری مهمتر باز دارند، و یا به دنبال باز ماندن از این امور مهمتر او را معاقبه کنند تا به جای ترس از