(رض) روايت است كه رسول الله (ص)  از نوشيدن آب از دهانة مشك،  منع فرمود. و همچنين از اينكه شخص نگذارد تا همسايه چوب اش را بر ديوارش بگذرد, منع كرد.

باب (9): نهي كردن از تنفس در ظرف آب، و نوشيدن آب با دو يا سه نفس
1922ـ عن أَنَسٍ (رض): أَنَّ النَّبِيَّ (ص) كَانَ يَتَنَفَّسُ ثَلاثًا. (بخارى:5631)
ترجمه: انس(رض) مي گويد: نبي اكرم (ص) (هنگام  نوشيدن آب) سه بار، تنفس مي كرد.

باب (10): ظرفهاي نقره اي
1923ـ عَنْ أُمِّ سَلَمَةَ رَضِيَ الله عَنْهَا زَوْجِ النَّبِيِّ (ص): أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) قَالَ: «الَّذِي يَشْرَبُ فِي إِنَاءِ الْفِضَّةِ، إِنَّمَا يُجَرْجِرُ فِي بَطْنِهِ نَارَ جَهَنَّمَ». (بخارى:5634)
ترجمه: ام سلمه رضي الله عنها ؛همسر گرامي نبي اكرم (ص)؛ مي گويد: رسول الله (ص) فرمود: «هر كس در ظرف نقره اي, آب بنوشد, در واقع، آتش دوزخ در شكمش مي ريزد».
باب (11): آشاميدن در ليوان
1924ـ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ (رض) قَالَ: أتى النَّبِيُّ (ص) سَقِيفَةَ بَنِي سَاعِدَةَ، فَقَالَ: «اسْقِنَا يَا سَهْلُ». فَسْقَيْتُهُمْ فِي قَدَحِ. قَالَ الرَّاوِي: فَأَخْرَجَ لَنَا سَهْلٌ ذَلِكَ الْقَدَحَ فَشَرِبْنَا مِنْهُ، ثُمَّ اسْتَوْهَبَهُ عُمَرُ بْنُ عَبْدِالْعَزِيزِ بَعْدَ ذَلِكَ، فَوَهَبَهُ لَهُ. (بخارى:5637)
ترجمه: سهل بن سعد (رض) مي گويد: نبي اكرم (ص) به سقيفه بني ساعده آمد و فرمود: «اي سهل! به ما آب بده». پس من در ليواني، به ايشان، آب دادم.
راوي مي گويد: سپس سهل آن ليوان را بيرون آورد و ما نيز در آن، آب نوشيديم. سرانجام، عمر بن عبدالعزيز از او خواست تا آن ليوان را به او ببخشد. سهل هم آنرا به او بخشيد.
1925ـ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ (رض): أَنَّهُ كَانَ عِنْدَهُ قَدَحَ النَّبِيِّ (ص). فَقَالَ أَنَسٌ (رض): لَقَدْ سَقَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ (ص) فِي هَذَا الْقَدَحِ أَكْثَرَ مِنْ كَذَا وَكَذَا، وكَانَ فِيهِ حَلْقَةٌ مِنْ حَدِيدٍ. فَأَرَادَ أَنَسٌ أَنْ يَجْعَلَ مَكَانَهَا حَلْقَةً مِنْ ذَهَبٍ أَوْ فِضَّةٍ. فَقَالَ لَهُ أَبُو طَلْحَةَ (رض): لا تُغَيِّرَنَّ شَيْئًا صَنَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ (ص) فَتَرَكَهُ. (بخارى:5638)
ترجمه: از انس بن مالك (رض) روايت است كه ليوان نبي اكرم (ص) نزد او بود . پس ـ روزي ـ گفت: رسول الله (ص) را بيشتر از چند بار, در اين ليوان, آب دادم.
راوي مي گويد: در آن ليوان، يك حلقة آهني وجود داشت و انس مي خواست به جايش يك حلقه طلايي ويا نقره اي بگذارد. ابو طلحه به او گفت: چيزي راكه رسول الله (ص) ساخته است تغيير نده. لذا انس آنرا به همان حال، باقي گذاشت.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1497.txt">باب (1): آنچه دربارة كفارة گناهان بيمار، آمده است</a><a class="text" href="w:text:1498.txt">باب (2): شدت بيماري</a><a class="text" href="w:text:1499.txt">باب (3): فضيلت كسي كه بيهوش شود</a><a class="text" href="w:text:1500.txt">باب (4): فضيلت كسي كه بينايي اش را از دست بدهد</a><a class="text" href="w:text:1501.txt">باب (5): عيادت بيمار</a><a class="text" href="w:text:1502.txt">باب (6): آه و ناله اي كه براي بيمار، جايز است  </a><a class="text" href="w:text:1503.txt">باب (7): آيا بيمار مي‏تواند آرزوي مرگ كند؟</a><a class="text" href="w:text:1504.txt">باب (8): دعاي عيادت بيمار</a></body></html>باب (1): آنچه دربارة كفارة گناهان بيمار، آمده است
1926ـ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ وَأَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ الله عَنْهُمَا عَنِ النَّبِيِّ(ص) قَالَ: «مَا يُصِيبُ الْمُسْلِمَ مِنْ نَصَبٍ وَلا وَصَبٍ، وَلا هَمٍّ وَلا حُزْنٍ، وَلا أَذًى وَلا غَمٍّ، حَتَّى الشَّوْكَةِ يُشَاكُهَا، إِلاَّ كَفَّرَ اللَّهُ بِهَا مِنْ خَطَايَاهُ».    (بخارى:5642)
ترجمه: ابوسعيد خدري و ابو هريره رضي الله عنهما مي گويند: نبي اكرم (ص) فرمود: «مسلمان, دچار هيچگونه خستگي, بيماري، نگراني، ناراحتي، گرفتاري و غمي نمي شود مگر اينكه خداوند به وسيلة آنها، گناهانش را مي بخشد. حتي خاري كه به پايش مي خلد» (باعث كفارة گناهانش مي شود).
1927ـ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ (رض) قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «مَثَلُ الْمُؤْمِنِ كَمَثَلِ الْخَامَةِ مِنَ الزَّرْعِ، مِنْ حَيْثُ أَتَتْهَا الرِّيحُ كَفَأَتْهَا، فَإِذَا اعْتَدَلَتْ، تَكَفَّأُ بِالْبَلاءِ، وَالْفَاجِرُ كَالأَرْزَةِ، صَمَّاءَ مُعْتَدِلَةً، حَتَّى يَقْصِمَهَا اللَّهُ إِذَا شَاءَ». (بخارى:5644)
ترجمه: ابوهريره (رض) مي گويد: رسول الله (ص) فرمود: «مثال مؤمن, مانند ساقة گياهي است كه از هر طرف, بادي به سراغ اش مي آيد و او را كج مي كند. و هنگامي كه باد، آرام مي گيرد، راست مي شود. (هميشه در بلا و مصيبت بسر مي برد و اين مصيبت ها باعث كفارة گناهان اش مي گردند). اما فرد فاجر، مانند درخت كاج، سخت و استوار است تا اينكه مرگ اش فرا         مي رسد و خداوند او را نابود مي گرداند». (يعني كمتر دچار گرفتاري مي شود). 
1928ـ وَعَنْهُ (رض)قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «مَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا، يُصِبْ مِنْهُ». (بخارى:5645)
ترجمه: همچنين ابوهريره (رض) مي گويد: رسول الله (ص) فرمود: «به هركس كه خداوند اراده خير داشته باشد, او را گرفتار بلا مي سازد». 

باب (2): شدت بيماري
1929ـ عَنْ عَائِشَةَ رَضِي اللَّه عَنْهَا قَالَتْ: مَا رَأَيْتُ أَحَدًا أَشَدَّ عَلَيْهِ الْوَجَعُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (ص). (بخارى:5646)
ترجمه: عايشه رضي الله عنها مي گويد: «كسي را نديدم كه بيماري اش از بيماري     رسول الله (ص) شديدتر باشد».
1930ـ عَنْ عَبْدِاللَّهِ (رض) قَالَ: أَتَيْتُ النَّبِيَّ (ص) فِي مَرَضِهِ وَهُوَ يُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا، وَقُلْتُ: إِنَّكَ لَتُوعَكُ وَعْكًا شَدِيدًا، قُلْتُ: إِنَّ ذَاكَ بِأَنَّ لَكَ أَجْرَيْنِ؟ قَالَ: «أَجَلْ، مَا مِنْ مُسْلِمٍ يُصِيبُهُ أَذًى إِلاَّ حَاتَّ اللَّهُ عَنْهُ خَطَايَاهُ، كَمَا تَحَاتُّ وَرَقُ الشَّجَرِ». (بخارى:5647)
ترجمه: عبدالله بن مسعود (رض) مي گويد: «در دوران بيماري نبي اكرم (ص) در حالي كه به شدت, تب بود، نزد ايشان رفتم و گفتم: شما به شدت، تب مي شويد. شايد به اين خاطر است كه به شما دو پاداش مي رسد؟ فرمود: «بلي, هر مسلماني كه به مصيبتي، گرفتار آيد, خداوند گناهانش را مي ريزد همانگونه كه برگ درختان، مي ريزند».

باب (3): فضيلت كسي كه بيهوش شود
1931ـ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ الله عَنْهُمَا: أَنَّهُ قَالَ لِبَعْضِ أَصْحَابِهِ: أَلاَ أُرِيكَ امْرَأَةً مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ؟ قُلْتُ: بَلَى، قَالَ: هَذِهِ الْمَرْأَةُ السَّوْدَاءُ، أَتَتِ النَّبِيَّ (ص) فَقَالَتْ: إِنِّي أُصْرَعُ، وَإِنِّي أَتَكَشَّفُ، فَادْعُ اللَّهَ لِي. قَالَ: «إِنْ شِئْتِ صَبَرْتِ وَلَكِ الْجَنَّةُ، وَإِنْ شِئْتِ دَعَوْتُ اللَّهَ أَنْ يُعَافِيَكِ». فَقَالَتْ: أَصْبِرُ، فَقَالَتْ: إِنِّي أَتَكَشَّفُ، فَادْعُ اللَّهَ لِي أَنْ لا أَتَكَشَّفَ، فَدَعَا لَهَا. (بخارى:5652)
ترجمه: از ابن عباس رضي الله عنهما روايت است كه به يكي از يارانش گفت: آيا زني بهشتي به تو نشان ندهم؟ گفت: بل