وجود دارد که بر زبان، سبک، ولي در ترازوي اعمال، سنگين، و نزد خداوند، محبوب اند: سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ، سُبْحَانَ اللَّهِ الْعَظِيمِ».                                                           

تَمَّ الْجُزْءُ الثَّانِي بِعَوْنِ اللهِ تَعَالَي
باب(49): پاك كردن لباسي كه آلوده به مني باشد
170ـ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ الله عَنْهَا قَالَتْ: كُنْتُ أَغْسِلُ الْجَنَابَةَ مِنْ ثَوْبِ النَّبِيِّ (ص)، فَيَخْرُجُ إِلَى الصَّلاةِ، وَإِنَّ بُقَعَ الْمَاءِ فِي ثَوْبِهِ. (بخارى:229)
ترجمه: ام المومنين؛ عايشه رضي ‏الله‏ عنها؛ مي‏گويد: اثر جنابت را از لباس نبي اكرم (ص)  مي‏شستم و آنحضرت(ص) براي نماز، از خانه بيرون مي رفت در حالي كه اثر لكه هاي آب، هنوز بر لباسش وجود داشت.

باب(50) حكم آغُل و پيشاب شتر، گوسفند و ساير چارپايان  
171ـ عَنْ أَنَسٍ (رض) قَالَ: قَدِمَ أُنَاسٌ مِنْ عُكْلٍ أَوْ عُرَيْنَةَ، فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ، فَأَمَرَهُمُ النَّبِيُّ (ص) بِلِقَاحٍ، وَأَنْ يَشْرَبُوا مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا، فَانْطَلَقُوا، فَلَمَّا صَحُّوا قَتَلُوا رَاعِيَ النَّبِيِّ (ص) وَاسْتَاقُوا النَّعَمَ، فَجَاءَ الْخَبَرُ فِي أَوَّلِ النَّهَارِ، فَبَعَثَ فِي آثَارِهِمْ، فَلَمَّا ارْتَفَعَ النَّهَارُ جِيءَ بِهِمْ، فَأَمَرَ فَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ، وَأَرْجُلَهُمْ، وَسُمِرَتْ أَعْيُنُهُمْ، وَأُلْقُوا فِي الْحَرَّةِ يَسْتَسْقُونَ فَلا يُسْقَوْنَ. (بخارى:233)
ترجمه: انس بن مالك (رض) مي‏گويد: عده‏اي از طايفة عُكل يا عُرينه به مدينه آمدند و از آب و هواي آن، بيمار شدند. رسول الله (ص) دستور داد تا خود را به شتران شيري برسانند و از شير و ادرار آنان، بخورند. آنان چنين كردند و از بيماري، شفا يافتند. پس از آن، چوپان   رسول الله (ص) را كشتند و شتران را با خود بردند. پيامبر خدا (ص) صبح زود (از اين جنايت) باخبر شد. بلافاصله دستور داد تا آنان را تعقيب كنند. چند ساعتي از روز نگذشته بود كه آنها را اسير كرده، خدمت رسول الله (ص) آوردند. آنحضرت (ص) دستور داد تا دست و پايشان را قطع و چشم ‏هايشان را كور كنند و آنها را در آفتاب گرم و سوزان قرار دهند. (دستور اجرا شد). آنان از شدت تشنگي، درخواست آب كردند، ولي به آنان آب ندادند.
 172ـ وَعَنْهُ (رض) قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ (ص) يُصَلِّي قَبْلَ أَنْ يُبْنَى الْمَسْجِدُ فِي مَرَابِضِ الْغَنَمِ. (بخارى:234)
ترجمه: همچنين انس (رض) مي‏گويد: قبل از اينكه مسجد ساخته شود، نبي اكرم (ص) در جايي كه شبها گوسفندان مي‏خوابيدند، نماز مي‏خواند.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:177.txt">باب(51): افتادن نجاست در روغن يا آب</a><a class="text" href="w:text:178.txt">باب(52): ادرار كردن در آب راكد</a><a class="text" href="w:text:179.txt">باب(53): اگر روي شخصي كه در نماز است نجاستي انداخته شود،  نمازش باطل نميشود</a><a class="text" href="w:text:180.txt">باب(54): حكم آب دهان و  بيني در لباس</a><a class="text" href="w:text:181.txt">باب(55): زني كه خون را از صورت پدرش شست</a><a class="text" href="w:text:182.txt">باب(56): مسواك زدن </a><a class="text" href="w:text:183.txt">باب(57): دادن مسواك به بزرگترها</a><a class="text" href="w:text:184.txt">باب(58): فضيلت كسي كه با  وضو مي خوابد</a></body></html>باب(51): افتادن نجاست در روغن يا آب
173ـ عَنْ مَيْمُونَةَ رَضِيَ الله عَنْهَا: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) سُئِلَ عَنْ فَأْرَةٍ سَقَطَتْ فِي سَمْنٍ، فَقَالَ: «أَلْقُوهَا وَمَا حَوْلَهَا فَاطْرَحُوهُ وَكُلُوا سَمْنَكُمْ». (بخارى:235)
ترجمه: ام المومنين؛ ميمونه رضي الله عنها؛ روايت مي كند كه: از رسول الله (ص) دربارة موشي كه در روغن افتاده باشد، سؤال شد. آنحضرت (ص) فرمود: «موش و مقداري از روغن ‏هاي اطراف آن را بيرون بريزيد و بقية روغن را بخوريد».
174ـ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ (رض) عَنِ النَّبِيِّ (ص) قَالَ: «كُلُّ كَلْمٍ يُكْلَمُهُ الْمُسْلِمُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَكُونُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَهَيْئَتِهَا، إِذْ طُعِنَتْ تَفَجَّرُ دَمًا، اللَّوْنُ لَوْنُ الدَّمِ، وَالْعَرْفُ عَرْفُ الْمِسْكِ». (بخارى:237)
ترجمه: از ابوهريره (رض) روايت است كه نبي اكرم (ص) فرمود: «هر زخمي را كه مسلمان در راه خدا ببيند، روز قيامت، آن زخم، تازه مي شود و خون از آن، جاري مي گردد. رنگ زخم، مانند رنگ خون، و عطر و بويش مانند مشك، معطر خواهد بود».

باب(52): ادرار كردن در آب راكد
175ـ وَعَنْ أَبِيْ هُرَيْرَةَ (رض) عن النَّبِيِّ  قَالَ: «لا يَبُولَنَّ أَحَدُكُمْ فِي الْمَاءِ الدَّائِمِ الَّذِي لا يَجْرِي، ثُمَّ يَغْتَسِلُ فِيهِ».(بخاري:239)
ترجمه: ابو هريره (رض) روايت مي‏كند كه نبي اكرم (ص) فرمود: «مواظب باشيد در آب راكد، ادرار نكنيد. چه بسا كه براي غسل و طهارت، بدان نياز پيدا كنيد».

باب(53): اگر روي شخصي كه در نماز است نجاستي انداخته شود، 
نمازش باطل نميشود
176ـ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ (رض): أَنَّ النَّبِيَّ (ص) كَانَ يُصَلِّي عِنْدَ الْبَيْتِ وَأَبُو جَهْلٍ وَأَصْحَابٌ لَهُ جُلُوسٌ، إِذْ قَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْض: أَيُّكُمْ يَجِيءُ بِسَلَى جَزُورِ بَنِي فُلانٍ، فَيَضَعُهُ عَلَى ظَهْرِ مُحَمَّدٍ إِذَا سَجَدَ؟ فَانْبَعَثَ أَشْقَى الْقَوْمِ فَجَاءَ بِهِ، فَنَظَرَ حَتَّى سَجَدَ النَّبِيُّ (ص)، وَضَعَهُ عَلَى ظَهْرِهِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ، وَأَنَا أَنْظُرُ لا أُغْنِي شَيْئًا، لَوْ كَانَ لِي مَنَعَةٌ، قَالَ: فَجَعَلُوا يَضْحَكُونَ وَيُحِيلُ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ، وَرَسُولُ اللَّهِ (ص) سَاجِدٌ لا يَرْفَعُ رَأْسَهُ، حَتَّى جَاءَتْهُ فَاطِمَةُ، فَطَرَحَتْ عَنْ ظَهْرِهِ، فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) رَأْسَهُ، ثُمَّ قَالَ: «اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِقُرَيْشٍ». ثَلاثَ مَرَّاتٍ، فَشَقَّ عَلَيْهِمْ إِذْ دَعَا عَلَيْهِمْ، قَالَ: وَكَانُوا يَرَوْنَ أَنَّ الدَّعْوَةَ فِي ذَلِكَ الْبَلَدِ مُسْتَجَابَةٌ، ثُمَّ سَمَّى: «اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِأَبِي جَهْلٍ، وَعَلَيْكَ بِعُتْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ، وَشَيْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ، وَالْوَلِيدِ بْنِ عُتْبَةَ، وَأُمَيَّةَ بْنِ خَلَفٍ، وَعُقْبَةَ بْنِ أَبِي مُعَيْطٍ»، وَعَدَّ السَّابِعَ فَنَسِيَهُ الرَّاويُ. قَالَ: فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَدْ رَأَيْتُ الَّذِينَ عَدَّ رَسُولُ اللَّهِ (ص) صَرْعَى فِي الْقَلِيبِ قَلِيبِ بَدْرٍ. (بخارى:240)
ترجمه: عبدالله بن مسعود (رض) مي گويد: روزي، رسول الله (ص) كنار كعبه مشغول نماز خواندن بود. ابوجهل و تني چند از هوادارانش آنجا نشسته بودند. يكي از آنان گفت: چقدر خوب است اگر يكي از شما بچه دان شتر فلان قبيله را بياورد و هنگامي كه محمد به سجده مي‏رود، آن را بر پشت او بگذارد. بدبخت‏ترين آنان (كه عقبه بود) رفت و آن بچه دان را آورد و منتظر ماند كه محمد (ص) به سجده برود. وقتي پيامبر (ص)  به سجده رفت، آنرا ميان شانه هاي رسول الله (ص) گذاشت. راوي مي‏گويد: من كه