ريش براي باقي ماندن بر كفر، عهد و پيمان بستند، منزل خواهيم نمود». يعني در محصّب. و آن، جايي بود كه قريش و بني‏كنانه عليه بني‏هاشم و بني عبدالمطلب، عهد و پيمان بسته بودند كه تا محمد را به آنها تحويل ندهند، هيچ‏گونه داد و ستد و ازدواج و نكاحي با آنان، صورت نخواهد گرفت.
 
باب (27): انهدام كعبه
798 ـ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ (رض) عَنِ النَّبِيِّ (ص) قَالَ: «يُخَرِّبُ الْكَعْبَةَ ذُو السُّوَيْقَتَيْنِ مِنَ الْحَبَشَةِ». (بخارى:1591)
ترجمه: ابوهريره (رض) مي‏گويد: رسول ‏الله (ص) فرمود: «كعبه را مردي از حبشه كه پاهاي باريكي دارد، منهدم خواهد كرد».
 
باب (28): خداوند مي فرمايد: (خداوند خانة كعبه و ماههاي حرام را وسيله اي براي بر پايي دين، قرار داده است)
799 ـ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّه عَنْهَا قَالَتْ: كَانُوا يَصُومُونَ عَاشُورَاءَ قَبْلَ أَنْ يُفْرَضَ رَمَضَانُ، وَكَانَ يَوْمًا تُسْتَرُ فِيهِ الْكَعْبَةُ، فَلَمَّا فَرَضَ اللَّهُ رَمَضَانَ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «مَنْ شَاءَ أَنْ يَصُومَهُ فَلْيَصُمْهُ، وَمَنْ شَاءَ أَنْ يَتْرُكَهُ فَلْيَتْرُكْهُ». (بخارى:1592)
ترجمه: عايشه رضي‏ الله‏ عنها مي‏فرمايد: قبل از فرض شدن روزه رمضان، مردم روز عاشورا (دهم محرم) را روزه مي‏گرفتند. و در همين روز، كعبه را با پرده مي پوشانيدند. اما هنگامي كه خداوند روزة رمضان را فرض كرد، رسول ‏الله (ص) فرمود: «هركس دوست دارد، روز عاشورا، روزه بگيرد. و هر كس كه تمايل ندارد، روزه نگيرد».
800 ـ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ (رض) عَنِ النَّبِيِّ (ص) قَالَ: «لَيُحَجَّنَّ الْبَيْتُ وَلَيُعْتَمَرَنَّ بَعْدَ خُرُوجِ يَأْجُوجَ وَمَأْجُوجَ». (بخارى:1593)
ترجمه: ابوسعيد خدري (رض) مي‏گويد: رسول ‏الله (ص) فرمود: «زيارت بيت ‏الله براي حج و عمره، بعد از خروج ياجوج  و ماجوج نيز ادامه خواهد يافت».
 
باب (37):پاداش اعمال به نيت ها بستگي دارد
50 ـ عَنْ عُمَرَ(رض): أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) قَالَ: «إنَّما الأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ»، وَقَدْ تَقَدَّمَ فِيْ أَوَّلِ الْكِتَابِ وَزَادَ هُنَا بَعْدَ قَوْلِهِ: «إنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى فَمَنْ كَانَتْ هِجْرَتُهُ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ فَهِجْرَتُهُ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ» وسَرَدَ بَاقِيَ الْحَدِيْثِ. (بخارى:54) 
ترجمه: از عمر(رض) روايت است كه رسول الله (ص) فرمود: « پاداش اعمال، به نيت ها بستگي دارد». اين حديث، در آغاز كتاب، ذكر گرديد. البته در اين حديث، بعد از جملة «با هر كس، مطابق نيتش رفتار مي شود»، اين عبارت افزوده شده است كه: «پس هر كس، درپي خوشنودي الله و رسولش باشد، خوشنودي الله و رسول، نصيب او خواهد شد».
51 ـ عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ (رض) عَنِ النَّبِيِّ (ص) قَالَ: «إِذَا أَنْفَقَ الرَّجُلُ عَلَى أَهْلِهِ يَحْتَسِبُهَا فَهُوَ لَهُ صَدَقَةٌ». (بخارى:55)
ترجمه: از ابو مسعود  (رض) روايت است كه نبي اكرم (ص) فرمود: «اگر شخصي به نيت ثواب بر اهل و عيال خود انفاق كند، نفقة او صدقه محسوب مي شود».

باب (29): انهدام كعبه
801 ـ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّه عَنْهُمَا عَنِ النَّبِيِّ (ص) قَالَ: «كَأَنِّي بِهِ أَسْوَدَ أَفْحَجَ، يَقْلَعُهَا حَجَرًا حَجَرًا». (بخارى: 1595)
ترجمه: ابن عباس رضي الله عنهما از نبي اكرم (ص) روايت مي كند كه فرمود: «گويا هم اكنون، آن شخص سياه چهره و داراي پاهاي گشاده از يكديگر را مي بينم كه سنگهاي خانة كعبه را يكي پس از ديگري, ازجا مي كند».

باب (30): آنچه در بارة حجر الاسود آمده است
802 ـ عَنْ عُمَرَ (رض): أَنَّهُ جَاءَ إِلَى الْحَجَرِ الأَسْوَدِ فَقَبَّلَهُ، فَقَالَ: إِنِّي أَعْلَمُ أَنَّكَ حَجَرٌ، لا تَضُرُّ وَلا تَنْفَعُ، وَلَوْلا أَنِّي رَأَيْتُ النَّبِيَّ (ص) يُقَبِّلُكَ مَا قَبَّلْتُكَ. (بخارى:1597)
ترجمه: روايت است كه عمر فاروق(رض) كنار حجرالاسود آمد و آن را بوسيد و فرمود: بخوبي مي‏دانم كه تو سنگي بيش نيستي و نمي تواني نفع و ضرر برساني. اگر نمي ديدم كه رسول ‏الله (ص) تو را مي بوسيد، تو را نمي‏بوسيدم.

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:723.txt">باب (31): كسي كه داخل كعبه نرفت </a><a class="text" href="w:text:724.txt">باب (32): كسي كه در اطراف كعبه، تكبير گفت</a><a class="text" href="w:text:725.txt">باب (33): آغاز "رمل"چگونه بود؟</a><a class="text" href="w:text:726.txt">باب (34): آغاز طواف با استلام حجر الاسود   و رَمَل نمودن در سه شوط اول</a><a class="text" href="w:text:727.txt">باب (35): رمل نمودن در حج و عمره</a><a class="text" href="w:text:728.txt">باب (36): استلام حجر الاسود با عصا</a><a class="text" href="w:text:729.txt">باب (37): بوسيدن حجر الاسود</a><a class="text" href="w:text:730.txt">باب (38): طواف كعبه، هنگام ورود به مكه، قبل از رفتن به خانه</a><a class="text" href="w:text:731.txt">باب (39): صحبت كردن هنگام طواف</a><a class="text" href="w:text:732.txt">باب (40): جلوگيري از طواف شخص عريان و حج مشركين</a></body></html>باب (31): كسي كه داخل كعبه نرفت 
803 ـ عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى (رض) قَالَ: اعْتَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) فَطَافَ بِالْبَيْتِ، وَصَلَّى خَلْفَ الْمَقَامِ رَكْعَتَيْنِ، وَمَعَهُ مَنْ يَسْتُرُهُ مِنَ النَّاسِ، فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ: أَدَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) الْكَعْبَةَ؟ قَالَ: لا. (بخارى:1600)
ترجمه: عبد الها بن ابي اوفي (رض) مي‏گويد: رسول ‏الله (ص) براي عمره، بيت ‏الله را طواف نمود و در مقام ابراهيم، دو ركعت نماز خواند در حالي كه تعدادي از يارانش او را محفاظت مي‏كردند. يكي از حاضرين، از عبد الله بن‏ ابي اوفي پرسيد: آيا رسول ‏الله (ص) داخل كعبه رفت؟ عبد الله گفت: خير.
 
باب (32): كسي كه در اطراف كعبه، تكبير گفت
804 ـ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّه عَنْهُمَا قَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) لَمَّا قَدِمَ أَبَى أَنْ يَدْخُلَ الْبَيْتَ، وَفِيهِ الآلِهَةُ، فَأَمَرَ بِهَا فَأُخْرِجَتْ، فَأَخْرَجُوا صُورَةَ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ فِي أَيْدِيهِمَا الأَزْلامُ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص): «قَاتَلَهُمُ اللَّهُ، أَمَا وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمُوا أَنَّهُمَا لَمْ يَسْتَقْسِمَا بِهَا قَطُّ». فَدَخَلَ الْبَيْتَ، فَكَبَّرَ فِي نَوَاحِيهِ وَلَمْ يُصَلِّ فِيهِ». (بخارى:1601)
ترجمه: ابن عباس رضي الله عنهما مي‏گويد: هنگامي كه رسول ‏الله (ص)  وارد مكه شد،  بخاطر وجود بتها از رفتن به داخل بيت، خودداري نمود. لذا دستور اخراج بت‏ها را از كعبه صادر كرد.  همراه ساير بتها، تصاوير حضرت ابراهيم و اسماعيل را كه نشان مي داد تيرهاي قمار در دست دارند، بيرون آوردند. آنگاه، رسول ‏الله (ص) فرمود: «خداوند مشركان را نابود كند. به خدا سوگند، مشركان ميدانستند كه آن دو، هرگز قمار نكردند». سپس، رسول ‏الله (ص) داخل بيت رفت و در اطراف آن، تكبير گفت ولي  نماز نخواند.
 
باب (33): آغاز "رمل"چگونه بود؟
805 ـ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّه عَنْهُمَا قَالَ: قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) وَأَصْحَابُه، فَقَال