 است‌ كه‌ علامه‌ شيخ‌ محمد مردوخ‌ عالم‌ كردستان‌ (1) در صفحه‌ 33 رساله‌ خود به‌ نام‌ «حل‌ الاختلاف‌» درباره‌ سادات‌ مي‌نويسد:
«به‌ اضافه‌ خود را سيد و اولاد رسول‌ هم‌ مي‌گويند، در صورتي‌ كه‌ ملاك‌ نسب‌ نطفه‌ است‌ نه‌ رحم‌؛ يعني‌ مميّز نژاد تخم‌ است‌ نه‌ مزرعه‌».
سپس‌ اضافه‌ كرده‌ مي‌گويد:
«بديهي‌ است‌ كه‌ فرزند پسر منتسب‌ به‌ جد است‌ و فرزندان‌ دختر منتسب‌ به‌ غير، پيغمبر كه‌ بدون‌ پسر رحلت‌ فرمود، اين‌ همه‌ اولاد از كجا پيدا شده‌اند؟ اينها در صورت‌ صحت‌ انتساب‌ بايد خود را از نسل‌ علي‌ بخوانند نه‌ از اولاد رسول‌».
مقصود شيخ‌ محمد مردوخ‌ از اين‌ تقرير ناصواب‌ اين‌ است‌ كه‌ نه‌ تنها سلاله‌ و اولاد حسن‌ و حسين‌ ك كه‌ از شكم‌ فاطمه‌(رض)هستند ذريّه‌ رسول‌الله (ص) محسوب‌ نمي‌شوند، بلكه‌ خود حَسَنَين‌ هم‌ ذريّه‌ رسول‌الله (ص) نيستند؛ زيرا پسر و اولاد پسر ذريّه‌ي‌ انسان‌ هستند نه‌ فرزندان‌ دخترش‌، و چون‌ حَسَنَين‌ پسران‌ فاطمه‌ دختر رسول‌الله(ص) هستند، ذريّه‌ي‌ آن‌حضرت‌ (ص) محسوب‌ نمي‌شوند. پس‌ اولاد حَسَنَين‌ به‌ طريق‌ اولي‌ ذريّه‌ و نسل‌ آن‌حضرت‌ نخواهند بود، بنابراين‌ حَسَنَين‌ و اولاد آنها ذريّه‌ي‌ علي‌ بن‌ ابي‌طالب‌اند نه‌ ذريّه‌ رسول‌ الله! اين‌ است‌ آنچه‌ شيخ‌ مي‌گويد.
ما هرگز انتظار نداشتيم‌ كه‌ شخص‌ عالمي‌ مانند شيخ‌ محمّد مردوخ‌ كه‌ در وسعت‌ علمش‌ شك‌ نداريم‌ پا روي‌ حق‌ واضحي‌ بگذارد و حقيقتي‌ را انكار نمايد كه‌ در طول‌ تاريخ‌ اسلام‌ مورد اتفاق‌ جمهور علماي‌ محقّق‌ اسلام‌ و مورد قبول‌ عموم‌ مسلمين‌ بوده‌ و مي‌باشد. قرآن‌ مجيد هم‌ طبق‌ آيه‌ي‌ 84 و 85 سوره‌ انعام‌ بر خلاف‌ رأي‌ او و مؤيّد نظر جمهور علما بوده‌ اولاد دختر را ذريّه‌ي‌ انسان‌ مي‌داند كه‌ مي‌فرمايد:
﴿وَمِن ذُرِّيَّتِهِ دَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَى وَهَارُونَ وَکَذَلِکَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ(84) وَزَکَرِيَّا وَيَحْيَى وَعِيسَى وَإِلْيَاسَ کُلٌّ مِّنَ الصَّالِحِينَ(85)﴾. (انعام / 84- 85)
و از ذريّه‌ي‌ ابراهيم‌اند، داود، سليمان‌، ايوب‌، يوسف‌، موسي‌ و هارون‌ - چون‌ قبل‌ از اين‌ آيه‌ نام‌ نوح‌ و ابراهيم‌ - عليهما السلام- هر دو ذكر شده‌ احتمال‌ دارد كه‌ ضمير «ومن‌ ذريته‌» راجع‌ به‌ نوح (ع)‌ باشد يا ابراهيم (ع)‌ و هر دو صحيح‌ است‌، زيرا اين‌ انبياي‌ بزرگ‌ كه‌ در اين‌ آيه‌ ذكر شده‌اند هم‌ ذريه‌ ابراهيم‌ (ع) مي‌باشند و هم‌ ذريه‌ نوح‌ (ع) زيرا جدَّ اول‌ آنها نوح‌ (ع) و جد بعدي‌ آنها ابراهيم (ع)‌ مي‌باشد كه‌ ملقب‌ به‌ ابوالانبياء (پدر انبياء) مي‌باشد.
«و ما اين‌ چنين‌ پاداش‌ مي‌دهيم‌ به‌ نيكوكاران‌ و نيز از ذريّه‌ي‌ ابراهيم‌ مي‌باشد زكريا، يحيي‌، عيسي‌ و الياس‌ و همه‌ي‌ اينها از صلحا و رستگارانند».
چنان‌ كه‌ ملاحظه‌ مي‌شود قرآن‌ كريم‌، اين‌ كتاب‌ وحي‌ الهي‌ حضرت‌ عيسي(ع)‌ را صريحاً در زمرّه‌ي‌ ذريّه‌ي‌ ابراهيم (ع)‌ شمرده‌ است‌ و حال‌ آنكه‌ نسب‌ آن‌حضرت‌ از طرف‌ مادرش‌ مريم‌ - عليها السلام- به‌ ابراهيم‌ (ع) مي‌رسد نه‌ از پدر، زيرا عيسي‌ (ع) پدر ندارد.
در صفحه‌ي‌ 32 جزء دوم‌ مختصر تفسير ابن‌كثير نيز اين‌ مطلب‌ تأييد شده‌ كه‌ مي‌نويسد:
«وفي ذكر «عيسى»، عليه السلام، في ذرية «إبراهيم» أو «نوح»، على القول الآخر دلالة على دخول ولد البنات في ذرية الرجال؛ لأن «عيسى»، عليه السلام، إنما ينسب إلى «إبراهيم»، عليه السلام، بأمه «مريم» عليها السلام، فإنه لا أب له».
در اينكه‌ قرآن‌ حضرت‌ عيسي‌ را (در آيه‌ فوق‌) در جمع‌ ذريّه‌ ابراهيم‌ ذكر كرده‌ است‌ دليل‌ بر اين‌ است‌ كه‌ اولاد دختران‌ انسان‌ داخل‌ در ذريّه‌ انسان‌ مي‌شوند، زيرا عيسي‌ (ع) از طرف‌ مادرش‌ مريم‌ ـ عليهاالسلام‌ ـ به‌ ابراهيم‌ (ع) مي‌رسد چه‌ او پدر ندارد.
سيّد محمد رشيد رضا در صفحه‌ي‌ 589 جزء هفتم‌ تفسيرالمنار، ج‌7، ص‌ 589 به‌ ذكر اين‌ مطلب‌ پرداخته‌ در پيرامون‌ اين‌ آيه‌ مي‌گويد:
«وقد استدل‌ بعضهم‌ بذكر عيسى‌ في‌ ذرية إبراهيم‌ أو نوح‌ على‌ أن‌ لفظ‌ الذرية يشمل‌ أولاد البنات‌».
يعني:‌ بعضي‌ از علماي‌ تفسير از اينكه‌ عيسي‌ (در آيه‌ي‌ مذكوره‌) در عدد ذريه‌ي‌ ابراهيم‌ يا نوح‌ ذكر شده‌ است‌ استدلال‌ كرده‌اند كه‌ لفظ‌ ذريه‌ شامل‌ اولاد دختران‌ هم‌ مي‌شود.
امام‌ فخرالدين‌ رازي‌ نيز در تفسير خود به‌ اين‌ آيه‌ استدلال‌ كرده‌ مي‌گويد:
«اين‌ آيه‌ دليل‌ بر اين‌ است‌ كه‌ حسن‌ و حسين‌ از ذريه‌ رسول‌ الله (ص) مي‌باشند».
سيد محمد رشيد رضا در همان‌ صفحه‌ و از همان‌ جلد تفسير المنار مي‌گويد:
«وحديث‌ عمر في‌ كتاب‌ معرفة الأنساب‌ لأبي‌نعيم‌ مرفوعاً: «وكل‌ ولد آدم‌ فإن‌ عصبتهم‌ لأبيهم‌، خلا ولد فاطمة، فإني‌ أنا أبوهم‌».
ابونعيم‌ در كتابش‌ به‌ نام‌ معرفة الأنساب‌ از روايت‌ عمر بن‌ الخطاب‌ (رض) نقل‌ مي‌كند كه‌ رسول‌ الله (ص) فرمود:
«همه‌ فرزندان‌ آدم‌ نسبشان‌ از طريق‌ پدرشان‌ ثابت‌ مي‌شود، جز فرزندان‌ فاطمه‌ كه‌ من‌ پدرشان‌ هستم‌».
در صفحه‌ي‌ 71 جزء نهم‌ صحيح‌ بخاري‌ به‌ روايت‌ صحيح‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ الله(ص) درباره‌ي‌ حسن‌ بن‌ علي (رض)‌ فرمود:
«ابني‌ هذا سيّد (2) ولعل‌ الله أن‌ يصلح‌ به‌ بين‌ فئتين‌ من  ‌المسلمين‌».
رسول‌ الله (اشاره‌ به‌ حسن‌ كرده‌) فرمود: اين‌ پسرم‌ سرور بزرگي‌ است‌ و اميد است‌ كه‌ خدا به‌ وسيله‌ي‌ او، بين‌ دو گروه‌ از مسلمين‌ صلح‌ و آشتي‌ دهد».
و چنين‌ هم‌ شد، زيرا در اثر صلحي‌ كه‌ سيدنا حسن‌ بن‌ علي‌ با معاويه‌ كرد مسلمين‌ دست‌ از جنگ‌ و خون‌ريزي‌ در بين‌ خود كشيدند و شمشيرها را در نيام‌ بردند و آسوده‌ شدند.
چنان‌ كه‌ ملاحظه‌ مي‌شود، رسول‌الله (ص) حسن‌ را در اين‌ حديث‌ با توصيف‌ به‌ وصف‌ «سيّد» و به‌ عنوان‌ پسر به‌ خودش‌ نسبت‌ مي‌دهد و چه‌ دليلي‌ بهتر و قوي‌تر از اينكه‌ خود حضرت‌ رسول‌ او را كه‌ پسر دخترش‌ فاطمه‌(رض)مي‌باشد، صريحاً پسر خود بداند.
پس‌ با توجه‌ به‌ مدلول‌ آيه‌ي‌ قرآن‌ كريم‌ كه‌ ذكر كرديم‌ و با تصريح‌ حديث‌ نبوي‌ كه‌ نقل‌ كرديم‌، مسلَّم‌ است‌ كه‌ حَسَنَين‌ ذريّه‌ و نسل‌ رسول‌الله (ص) مي‌باشند و همچنين‌ سادات‌ و سيّدات‌ حسني‌ و حسيني‌ هم‌ تبعاً اولاد رسول‌الله (ص) محسوب‌ مي‌شوند.
در خاتمه‌ي‌ اين‌ بحث‌ بايد بگويم‌ كه‌ علاّمه‌ شيخ‌ محمد مردوخ‌ به‌ خوبي‌ متوجه‌ي‌ آيه‌ي‌ مورد استدلال‌ علما بوده‌، ولي‌ او آن‌ را دليل‌ بر اين‌ امر نمي‌داند و در صفحه‌ي‌ 35 رساله‌ي‌ حل‌ اختلاف‌ خود مي‌گويد:
«قياس‌ حَسَنَين‌ بر عيسي‌ هم‌ كه‌ به‌ وسيله‌ي‌ مادر 