 هر آينه مردانی وجود دارند که در مال خدا بناحق تصرف می کنند، پس برای شان در روز قيامت آتش دوزخ است.


<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:115.txt">1</a><a class="text" href="w:text:116.txt">2</a><a class="text" href="w:text:117.txt">3</a><a class="text" href="w:text:118.txt">4</a><a class="text" href="w:text:119.txt">5</a></body></html>قال الله تعالي: { وَمَن يُعَظِّمْ حُرُمَاتِ اللَّهِ فَهُوَ خَيْرٌ لَّهُ عِندَ رَبِّهِ} الحج: ٣٠
و قال تعالی: {ذَلِكَ وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ} الحج: ٣٢
و قال تعالی: {وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ} الحجر: ٨٨
و قال تعالی: {مَن قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً} المائدة: ٣٢

خداوند می فرمايد: هرکس اموريرا که خدا حرمت نهاده، بزرگ و محترم شمارد، البته مقامش نزد پروردگارش بهتر خواهد بود. حج: 30
و ميفرمايد: و هرکه تعظيم کند شعائر خدا را پس اين "تعظيم" از تقوای دلهاست. حج: 32
و ميفرمايد: و پست گردان بازوی خود را برای مسلمانان. حجر: 88
و هم می فرمايد: هر آنکه کسيرا بغير عوض کسی و بغير فساد در زمين (يعنی قطع طريق و ارتداد) بکشد، چنان است که همهء مردم را کشته است و هر که سبب زندگانی کسی شد، پس چنان است که همهء مردم را زنده نموده باشد. مائده: 32

222- وعن أَبي موسى رضي اللَّه عنه قال: قال رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: «الْمُؤْمنُ للْمُؤْمِن كَالْبُنْيَانِ يَشدُّ بعْضُهُ بَعْضاً» وَشَبَّكَ بَيْنَ أَصَابِعِه. متفق عليه.

222- از ابو موسی رضی الله عنه روايت شده که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم  فرمود: مسلمان برای مسلمان (يعنی رابطهء مسلمانها با همديگر در تعاون و همکاری) چون ساختمانی است که برخی، برخی ديگر را محکم می سازد. سپس آنحضرت صلی الله عليه وسلم انگشت های خود را به همديگر در آوردند (شبکه کردند).
ش: قرطبی می گويد: اين حديث تمثيل است و در آن به همکاری و کمک مسلمان به مسلمان تشويق صورت گرفته است، زيرا تعمير و ساختمان زمانی استوار می ماند که اجزای آن همدست ومحکم باشد، ورنه خراب و ويران می شود. همينگونه مسلمان بدون همکاری و ياری مسلمان امور دين و دنيای خود را بدرستی انجام داده نمی تواند و نه به تنهائی می تواند به مصالح خويش پرداخته و در برابر ضررها مقاومت کند و در نتيجه کار دين و دنيايش سر انجام نگرفته و شخص نيست و نابود می شود.

223- وعنه قال: قال رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « مَن مَرَّ فِي شَيْءٍ مِنْ مَسَاجِدِنَا، أَوْ أَسْوَاقِنَا، ومَعَه نَبْلٌ فَلْيُمْسِك، أَوْ لِيَقْبِضْ عَلَى نِصالِهَا بِكفِّهِ أَنْ يُصِيب أَحَداً مِنَ الْمُسْلِمِينَ مِنْهَا بِشَيْءٍ » متفق عليه.

223- و هم از ابو موسی رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: آنکه در گوشهء از مساجد يا بازارهای ما مرور می کند و همراهش تيری است بايد که تير را محکم گيرد يا اينکه نصال (آهن سر تير) آن را به دستش بگيرد، مبادا که کدام مسلمانی را از آن ضرری رسد.

224- وعن النُّعْمَانِ بنِ بشِيرٍ رضي اللَّه عنهما قال: قال رسولُ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « مثَلُ الْمُؤْمِنِينَ فِي تَوَادِّهِمْ وتَرَاحُمِهِمْ وتَعاطُفِهِم، مَثَلُ الْجَسَدِ إِذَا اشْتَكَى مِنْهُ عُضْوٌ تَداعَى لهُ سائِرُ الْجسدِ بالسهَرِ والْحُمَّى » متفقٌ عليه.

224- از نعمان بن بشير رضی الله عنهما روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم  فرمود: مثل مسلمانها در محبت و رحمت و مهربانی شان به همديگر مانند يک جسد است، که هرگاه عضوی از آن بدرد آيد، ديگر اعضای جسد در تب و بيدار خوابی با آن همراهی می کنند.

225- وعن أَبي هُريْرَةَ رضي اللَّه عنه قال: قبَّل النَّبِيُّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم الْحسنَ ابن عَليٍّ رضي اللَّه عنهما، وَعِنْدَهُ الأَقْرعُ بْنُ حَابِس، فقال الأَقْرَع: إِنَّ لِي عَشرةً مِنَ الْولَدِ ما قَبَّلتُ مِنْهُمْ أَحداً فنَظَر إِلَيْهِ رسولُ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم فقال: «مَن لا يَرْحمْ لا يُرْحَمْ» متفقٌ عليه.

225- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که گفت:
پيامبر صلی الله عليه وسلم صورت حسن بن علی رضی الله عنهما را بوسيد در حاليکه اقرع بن حابس کنار شان نشسته بود.
اقرع گفت: من ده فرزند دارم، تا بحال صورت يکی از آنها را نبوسيده ام.
رسول الله صلی الله عليه وسلم  بسويش نگريسته و فرمود: کسی که رحم نکند مورد رحمت قرار نمی گيرد.

226- وعن عائشةَ رضي اللَّه عنها قالت: قدِم ناسٌ مِن الأَعْرابِ عَلَى رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم، فقالوا: أَتُقبِّلونَ صِبيْانَكُم؟ فقال: « نَعَمْ » قالوا: لَكِنَّا واللَّه ما نُقَبِّل، فقال رسولُ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « أَوَ أَمْلِكُ إِنْ كَانَ اللَّه نَزعَ مِنْ قُلُوبِكُمْ الرَّحمَةَ» متفقٌ عليه.

226- از عايشه رضی الله عنها روايت شده که گفت:
گروهی از باديه نشينان به حضور رسول الله صلی الله عليه وسلم  آمده گفتند: آيا صورت بچه های تان را بوسه می زنيد؟
فرمود: بلی.
گفتند: ولی ما به خدا نمی بوسيم.
رسول الله صلی الله عليه وسلم  فرمود: هرگاه خداوند از دلهای شما رحمت را بيرون کرده باشد، من چه کاری انجام داده می توانم بدهم.

227- وعن جرير بن عبد اللَّه رضي اللَّه عنه قال: قال رسول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « مَنْ لا يرْحَم النَّاس لا يرْحمْهُ اللَّه » متفقٌ عليه.

227- از جرير بن عبد الله رضی الله عنه روايت شده که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم  فرمود: کسی که به مردم رحم نکند، خدا بر او رحم نمی کند.

228- وعن أَبي هُريرةَ رضي اللَّه عنه، أَنَّ رسولَ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: « إِذا صلى أَحدُكُمْ للنَّاسِ فلْيُخَفِّف، فَإِنَّ فِيهِمْ الضَّعِيفَ وَالسقيمَ والْكَبِير. وإِذَا صَلَّى أَحَدُكُمْ لِنَفْسِهِ فَلْيطَوِّل ما شَاءَ » متفقٌ عليه.
وفي روايةٍ : « وذَا الْحاجَةِ » .

228- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم  فرمود: هرگاه کدام شما برای مردم نماز گزارد (پيشنمازی کند) بايد کوتاهش نمايد، زيرا در ميان آنان ناتوان و مريض و بزرگسال وجود دارد. و هرگاه برای خويش نماز گزارد، آنگونه که می خواهد به درازا کشاند.
و در روايتی آمده: حاجتمند در آنها وجود دارد.

229- وعن عائشة رضي اللَّه عنها قَالَت: إِنْ كَان رسولُ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم لَيدعُ الْعَمَل، وهُوَ يحِبُّ أَنَ يَعْملَ بِه، خَشْيةَ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ النَّاسُ فيُفْرَضَ عَلَيْهِمْ » متفقٌ عليه.

229- از عايشه رضی الله عنها روايت شده که گفت:
رسول الله صلی الله عليه وسلم  کاری را ترک می کردند که دوست داشتند به آن عمل کنند، از ترس اينکه مبادا مردم بدان عمل کنند و بر آنها واجب نشود.

230- 